Berg Vrij
Wenn wir erklimmen sonnige Höhen,
klettern dem Gipfelkreuz zu,
in unsere Herzen lebt eine Sehnsucht
die lässt uns nimmermehr in Ruhe …
Gisteren was het zover : de rëunie van de bergstappers van de Glocknerrunde 2009, een zevendaagse staptocht in de Oostenrijkse Alpen. Het was een blij weerzien met de makkers en vriendinnen van toen.
de groep .....
Zeven dagen lang zijn we op stap geweest in een immens mooi gebied. Een staptocht langs de Grossglockner met mijn makker Dirk en met veertien andere moedigen. Telkenmale is zo een huttentocht een belevenis : er is niet alleen de uitdaging om elke dag te wandelen met een rugzak van 15 kg rond je schouders en dit in een onherbergzaam gebied, maar vooral leer je er veertien onbekende mensen kennen. Wat op zich ook al een uitdaging is.
Ik heb al een aantal huttentochten achter de rug. Sommige alleen met vrienden, maar evenveel tochten met onbekenden. En deze laatste staptochten zijn soms de meest onverwachte en boeiende belevenissen. Want je weet misschien wel wat je fysiek te wachten staat op zo een huttentocht, alleen weet je niet wie je tochtgenoten zullen zijn. En juist dat maakt de tocht nog avontuurlijker.
De Grossglockner in het vizier van de stappers.
Dit jaar was het dus niet anders. Noch Dirk, noch ik waren naar de voorbereidende vergadering geweest te Brussel. We hadden enkel de nodige info thuisgestuurd gekregen en onze metgezellen zouden we dus ter plaatse wel leren kennen 
Natuurlijk kwamen we daar in Oostenrijk als laatste aan op onze bestemming. Een half uur later dan het afgesproken tijdstip, maar de ontvangst was er niet minder om. En dan begint de kennismaking …… Je stelt je voor en gaat iedereen de hand schudden ….. een eerste “taxatie” van je metgezellen 
. De mensen met wie je zeven dagen “alle lief en leed” gaat delen.
Voor zo een zonsopgang sta je voor dag en dauw op!
Een huttentocht is een terugkeer naar de natuur. Je zit een ganse week verstoken van enig nieuws, je gsm is in vakantiestemming en wordt bijna enkel gebruikt om een sms-je te sturen naar het thuisfront. In feite wordt een mens tijdens die week geconfronteerd met de primaire behoeften als zijnde eten, slapen en drinken. Geen driesterren restaurants, dan wel de basisvoeding als brood en pasta. Geen luxe slaapplaatsen, dan wel “Toeristenlager” oftewel houten bakken met een flinterdunne matras (al dan niet in het gezelschap van vlooien en ander ongedierte ). Geen nachtje doorzakken, dan wel iedere avond stipt om 22 uur in ” je bak”, met telkenmale een andere “bed”genoot .
U ziet het beste lezer, een huttentocht is geen pleziertje als het op luxe aankomt. Maar dit “min”punt wordt ruimschoots goedgemaakt door de metgezellen en door de weidse uitzichten met de bergen. De metgezellen die je, al naargelang de tocht vordert, leert kennen en appreciëren. De bergen die het beste van zichzelf geven met een zon aan het firmament……. alhoewel En dan de lekkere halve liter bier bij aankomst in de berghut. Niets smaakt zo lekker dan een koud fris pintje, na een lange dag stappen. Op het terras van zo een berghut leer je te genieten van het lekkere gerstenat en keuvel je over de voorbije stapdag. Weg de stress, weg de dagdagelijkse beslommeringen. Een puur genieten van het (mooie) leven! Daarvoor doe je dat beste lezer. Niet meer of niet min. O en ja ook wel dat je op zo een huttentocht even de tijd hebt om met jezelf in het reine te komen …. een soort van bezinning, nedenken over jezelf en je gezin, over wat je bezighoudt ….
In de bergen .... verzonken in gedachten ....... denkend aan thuis en aan het leven .....
Evenwel is het niets steeds zo fijn in de bergen. Want de weergoden kunnen echter serieus voor spelbreker spelen. Zo ook dit jaar. Drie dagen lang werden we vergast op regen, hagel, sneeuw, bliksem, donder,windsnelheden tot meer dan 100 km/h, ….. En dan komt de cohesie van de groep naar voor. Op dat moment staat of valt de groepsmentaliteit. Op dat moment leer je de mensen kennen, weet je zo van : het gaat een goede, dan wel barslechte tocht worden……….
En ja … wat een toffe bende was het. Ondanks de immer aanwezige regen die eerste dagen is de mentaliteit er altijd een geweest van vriendschap en meeleven met de mindere Goden onder ons. Iedereen steunde elkaar en iedere avond was er leute en plezier. Er is zelfs geen onvertogen woord gevallen. Geen rang noch stand speelde daar mee. Allemaal goedmenende mensen onder elkaar.
Het is niet altijd peis en vree in de bergen !
Daarvoor doe je dus mee aaan een huttentocht. Dan raakt het je geen zier dat het regent, dat je in een onweer terecht komt. Neen, want je weet dat het beste van de dag nog moet komen in de berghut, waar de knusse warmte de mensen bij elkaar brengt, waar grappend over een val- of glijpartij gesproken wordt.
Het is een toffe bergtocht geweest. Ondanks de pech die ikzelf gekend heb, was ik blij om bij zo een bende in de Oostenrijkse Alpen te vertoeven. Daarom was de bijeenkomst gisteren weeral een unieke belevenis. Alleen maar lachende gezichten : “oe ist”, “alles ok”, “ge zijt precies vermagerd “, “weet ge ‘t nog”, …… O ja, den dirk en ikzelf waren weer een half uur te laat. Maar dat weten de bergvrienden van de Grossglocknerrunde ondertussen al wel
Knus bij elkaar voor het avondmaal.
Prachtige paden in een immens mooi gebied
We hebben daar lekker gegeten bij Daan, de organisator van de dag. Dankzij de overlekkere raclettekaas van Palingrijder Joris en dankzij de kookkunsten van een aantal bergmakkers was het een schranspartij om je vingers vanaf te likken. Een echte Oostenrijkse avond. 15 van de 16 deelnemers waren paraat ….. dat zegt ruim voldoende.
Of ik uitzie naar een volgende bergtocht, vraagt u? NATUURLIJK ! Met den Dirk? NATUURLIJK en hopelijk met ……. dezelfde mensen want zo een toffe bende is UNIEK. Een aantal Palingrijders kunnen immers ook mee want die zouden de boel alleen nog vrolijker kunnen maken
Beste Palingrijders, zo een mentaliteit ervaar ik ook in onze club. HOUDEN ZO! En voor ik het vergeet : BETTINI, bedankt he maat voor de mooie steen voor onze berggids Joris. Ge kunt dat formidabel mooi in elkaar steken!
Grüss Gott !
Gomarken
