Kort bericht

 

Volgend opsporingsbericht bereikte deze morgen onze redactie :

” Gezocht : een blonde vrouw, bruine huidskleur, sportief gekleed. Werd een laatste maal opgemerkt in de gracht ter hoogte van de Herzeleberg. Lag kennelijk in dronken toestand met een fotoapparaat in de hand.

Wie meer info kan verstrekken omtrent deze persoon, gelieve zich te wenden bij de plaatselijke politie. “

Wie zou dat toch mogen wezen …..

 

vele wielergroeten van een verontruste redactie

Maandag 30 juni 1969 : rit vier ‘Sint-Pieters-Woluwe’ – Maastricht (181,5 km)

 

Stillekes is het daar deze morgen in Café de Paling. De meesten zitten er met een houten kop, want het tourbezoek van de bende van Jef Van Rang aan de Tourkaravaan te Geraardsbergen  heeft zijn sporen nagelaten. Pas laat in de nacht zijn ze  gearriveerd aan hun supporterslokaal De Paling.

Hoewel het reeds vier uur in de nacht was, waren een aantal supporters nog niet tevreden en hadden ze met alle geweld staan bonken op de voordeur van Gomar. Maar die sliep als een os en Lucie deed alsof ze niets gehoord had. Enkel Blackie de hond maakte het meeste kabaal. Er restte de overblijvers dan niets anders dan huiswaards te keren.

“Awel schuun madam, waurom hedde nie opengedoan vannacht?” , bromt Jef van Rang met een meer dan schorre stem.  “Omda we nog sliepen en daurbij veel nuchtere praut zout er nie meer uitgekommen zijn. Ge had au genoeg gedronken. En wer emmen trouwens nietsken ‘g huurd.“, blaft Lucie terug. Maar Jef zijn hoofd bonkt te hevig van de pijn en hij heeft geen zin meer om verder te discussiëren. De anderen zijn er trouwens niet beter aan toe : Géken Smet zit wat verdwaasd naar zijn pint te kijken, Géken Norre is in slaap gevallen, net als Langes Jefken en Din zijnen Andre. Het is daar precies een slaapzaal…… Enkel Eddyken ziet er nog het best uitgeslapen uit en geniet van zijn eerste pint.

Intussen start de vierde rit van de Ronde Van Frankrijk te Sint-Pieters-Woluwe.  Eddy Merckx mag van het deelnemersveld even voorop rijden om dag te zeggen aan zijn familie en supporters te Tervuren. Maar onmiddellijk daarna barst het geweld al los. De ene ontsnapping na de andere ontstaat. De Palingrijders weten al van in de beginfase hoe laat het is : achtervolgen en een heel strak tempo opleggen aan de rest van het peloton. De meeste palingrijders hadden nochtans gehoopt op een kalm begin van de Ronde. Maar dat is buiten  hun eigen kopman dan nog gerekend. Die wil  er al van in de beginfase van de Ronde een slijtageslag van maken. En daarom is het al van bij aanvang alle hens aan dek bij de Palingrijders. Merckx is een beest op dat gebied : sterk en onverwoestbaar, dominant en gedreven, controlefreak boven alles!

Er is terug een ganse massa volk op de been. De politie en de organisatoren van de Ronde schatten dat er om en bij het miljoen toeschouwers langs de kant van de weg staan te supporteren. Nog nooit was er zo een eensgezindheid onder de Belgische supporters: allemaal fans van Eddy Merckx!

Zoals gezegd is er al een waanzinnig tempo van in het begin van de rit. Er is ook veel nervositeit wat leidt totl een paar kleine incidenten, onder meer met Tommy VDP in de hoofdrol. Hij kwakt zowaar tegen een plaatsnaambord aan en houdt er een gezwollen pols aan over. Ook klaagt hij van hevige pijn in de dij. Gaat Tommy de rit kunnen uitrijden vandaag? Alleszins is het een karaktermens : ” Opgeven in de Tour, dat is een schande voor iedereen. Die durft thuis de eerste week niet door zijn straat rijden!”, meent hij zelf.

In de ontsnappingspogingen die volgen zit er wel steeds een waakhond van Eddy bij.  Vooral Gruute Plateau valt op, want in bijna elke aanvalspoging schuift hij geruisloos mee als waakhond van de ploeg. Dit tot grote ergernis van een Rik Van Looy en een Ward Jannsens. 

Een eerste gevaarlijke ontsnapping wordt op het getouw gezet door diezelfde Ward Jannsens. Met hem springen onder andere mee : Rik Van Looy, José Samijn, Raymond Riotte, Gruute Plateau en  ……. de Duitser Rudi Altig. In totaal zijn ze met negenen en daarbij is Altig de gevaarlijkste klant, want hij staat op een handvol seconden van Eddy. Maar Merckx ziet er geen gevaar in. Straks passeren ze de Ardennen, en daar zal Altig zeker moeten lossen en ingelopen worden.

Wat ook zo geschiedt. Er komt een algehele hergroepering. Dit onder impuls van Tornado Tom, Bettini en de drie gezworen kameraden : Mario, Gino en Steve.  Kortom bijna de ganse ploeg legt het peloton een hels tempo op! Op een tiental kilometer van de meet is er dan de goede ontsnapping. Willy In’t Ven is de  aanvaller van dienst. Hij krijgt er nog drie medevluchters bij : Derek Harrison, Franco Balmania en ….. Tommy VDP. U leest het goed, Tommy is er bij, ondanks zijn pols- en dijblessure. In een spannend eindslot gaan In’t Ven en Tommy naar de eindmeet. Door de krachtige uithalen in de laatste 200 meter haalt Tommy het nog vrij makkelijk van Willy In’t Ven. Een prachtprestatie van deze luitenant van Merckx, ondanks de blessures.

Daar aan de aankomst is het een chaos van jewelste en Tommy moet hemel en aarde verzetten om aan het podium te raken. Op dat podium is zelfs nog geen aanstalten gemaakt voor de ‘Cérémonie Protocolère”. Er staat enkel een lederen zetel klaar, bedoeld als hoofdprijs van de ritwinnaar. Met een pijnlijke grimas van de opgelopen blessures laat Tommy zich in de zetel neerploffen. De bloemenmeisjes, Peggy en Saskia, nemen dan maar plaats op de leunigen naast de winnaar en overstelpen hem daar dan met de nodige kussen. Tommy geniet van zoveel spektakel. 

Hij is niet alleen de fiere winaar van de vierde rit; door de kleine voorsprong op het peloton en het spel van de bonificaties neemt hij de gele trui over van zijn patron. Hij is er gelijk wat door ontdaan : “Ik ben een toevallig leider vandaag! Een leider van één dag want morgen ben ik weer de knecht van Eddy!“, aldus een bescheiden Tommy in een interview aan de reporter van de VRT Marc Vijverman. Marc heeft immers de plaats moeten innemen van Renaat Schotte die met een blindedarmontsteking is opgenomen in het ziekenhuis.

In het algemeen klassement staat Tommy nu met 12 seconden voorsprong aan de leiding op de tweede geklasseerde Eddy Merckx. Altig zakt naar de derde plaats op 20 seconden en vorig tourwinnaar Jan Janssen staat vierde op 32 seconden. Nog geen grote verschillen dus !

 

Van uw reporter ter plaatse,

 

Kamiel Vélo

 

 

Zondag 29 juni 1969 : rit twee Roubaix – ‘Sint-Pieters-Woluwe’

 

Een massa volk staat verzameld langs de “flanken” van de kloosterstraat te Geraardsbergen. Een ware mensenzee heeft zich daar verzameld om de renners van de Tour ’69 daar op te wachten. De renners zijn deze morgen vertrokken in Roubaix en via Geraardsbergen gaat de rit naar Sint-Pieters-Woluwe. Jef Van Rang is daar natuurlijk ook van de partij. Meer zelfs, de helft van het cliënteel van Gomar zijn cafe is daar present.

Zelfs Rogerken Schouppe, een fervent supporter van neoprof Lucien Van Impe, is meegereden met de troepen van Jef Van Rang. Er wordt daar nogal wat afgepintelierd. De cafebazen aldaar beleven een echte hoogdag. Jef is natuurlijk ook fier vanwege het feit dat zijn Palingrijders de ploeg rond Eddy Merckx vormen. Aan iedereen die het horen wil, vertelt hij het verhaal honderduit.

De wedstrijd is deze morgen al van bij de aanvang ontploft. Eddy Merckx vloog er al van in het begin in met een krachtige demarrage. Aan een wedstrijd gewoon meerijden, neen daar vindt Merckx helemaal niets aan. Integendeel, hij wil de koers steeds in handen hebben, controleren! Al snel wordt Eddy gecounterd door de Flandria’s van Briek Schotte! En het is godgeklaagd als Eddy dan na de counters van Flandria ook nog eens lek rijd. Het triumviraat, Mario Grootjans, Steve Prilmans en Gino Roeckhout, worden door Stong Gedong gesommeerd om Eddy op te wachten en terug bij te brengen. Het wordt een harde strijd, want vooraan het peleton zitten de Flandria’s onder leiding van Roger De Vlaeminck duchtig tempo te maken. Merckx en zijn ploegmakkers moet diep gaan om het peloton bij te benen!

Wie dacht dat Merckx het daarbij zou laten voor deze rit, had het evenwel mis voor. Zo reageert hij op een aanval van De Vlaeminck , net voor de kloosterstraat te Geraardsbergen. Ze slaan al snel een kloof met het peloton. Enkel een tiental renners kunnen amper volgen, waaronder Gimondi, Poulidor, Jan Janssen en Lucien Van Impe. Geen enkele Palingrijder is mee!! Steve en zijn maten Mario en Gino zijn eigenlijk nog aan het recupereren van hun inspanningen van daarjuist en de rest heeft gewoonweg de boot gemankeerd. Dat zal hun kopman hen vanavond wel in hun soep draaien. Ook ploegleider Stong Gedong is er niet over te spreken dat Merckx totaal geïsoleerd in de kopgroep zit.

De voorsprong groeit al snel uit tot iets meer dan een minuut. Maar vooraan draait het niet vlot, slechts een handvol draait vooraan echt mee, dit tot groot ongenoegen van Merckx. In de achtergrond zijn het de ploegen van Peugeot en Mercier die de achtervolging leiden, vooral de tijdrijders Pingeon en Bracke voeren daar de forcing en wat later worden de koplopers ingelopen. Merckx is kwaad, temeer hij waarschijnlijk het geel niet zal halen bij de aankomst. Zal het dan moeten gebeuren in de ploegentijdrit van deze namiddag, piekert hij.

Nadat de kopgroep is ingelopen, barst een lawine aan aanvallen uit. De Palingrijders hebben het bijzonder moeilijk om alles in goede banen te leiden. Vooraan beuken Bettini en Bartoli aan de kop van het peloton. Desondanks zijn er tal van aanvallen. Maar Bettini bijt fel van zich af en haalt iedere aanvaller terug. Ook Bartoli vervult zijn rol en blinkt uit door zijn alertheid. Intussen is Reindert volop bezig om waterdrager te spelen. Hij haalt naarstig de nodige drank en het eten op bij Stong Gedong in de volgwagen. Enkel de Pat Van Ezel, Tornado Tom en Gruute Plateau zitten nog wat af te wachten alvorens ze aan de finale gaan beginnen. Intussen zit Merckx in de buik van het peloton, omgeven door Mario, Steve, Gino en Tommy VDP.

Tot enkele kilometers voor de aankomst zijn er nog aanvallen. Ook deze worden door een nerveus peloton, onderleiding van Bartoli, Tornado Tom en Gruute Plateau, geneutraliseerd. Een massaspurt komt eraan. Deze wordt gewonnen door de Italiaan Marino Basso, gevolgd door Jan Janssen en Roger De Vlaeminck. Merckx is vijfde en Tornado Tom zevende. Aangezien er enkel bonificatieseconden zijn voor de eerste drie, blijft Merckx op de tweede plaats in de stand. De ploegentijdrit moet soelaas brengen ……

Rit 3 : De ploegentijdrit (zondagnamiddag)

 

 

In de tijd tussen de aankomst van de rit in lijn en de ploegentijdrit, wordt Merckx nog eens goed onder handen genomen door zijn verzorger Peter Hermé. Peter beseft dat Eddy persé de gele trui wil en spreekt op Eddy in. Dat hij kalm moet blijven en dat hij een goede ploeg rond hem heeft. Ook Eddy Goemans is in de weer. De tijdritfietsen moeten allemaal perfect afgestemd. Hij loopt zeer nerveus, zeker nadat Stong Gedong opgedaagd is. Stong is zelf nerveus en hij maakt het Goemans bijzonder moeilijk. Na een korte woordenwisseling besluit Stong om toch maar op te hoepelen.

Kort voor de start van Merckx en De Palingrijders, komt ook de koninklijke familie aan. Hierbij is prins Albert en zijn negenjarig zoontje Filip. Pris Filip is gek van Merckx en wil daarom graag een handtekening van Merckx en zijn ploegmaten.

Na deze verplichte handtekeningensessie begint de opperste concentratie. De ploeg schiet wat later uit de startblokken als laatst vertrekkende ploeg. Intussen staat de ploeg van Salvarani, met Felice Gimondi en geletrui-drager Altig, op de eerste plaats. Wat later verbetert de BIC-ploeg van Jan Janssen de tijd nipt. Enkel de ploeg van Merckx kan nog beter.

En ja, alles loopt zeer geolied. Alle Palingrijders strijden als leeuwen. Vooral Tommy VDP is een van de sterkhouders. Samen met Merckx beukt hij het langst van alle Palingrijders aan de kop. De aflossingsbeurten van Gruute Plateau en Bartoli zijn beduidend minder lang. Maar dit wordt opgevangen door het eveneens sterk rijdende trio Steve, Mario en Gino. Enkel de mysterieuze Pat Van Ezel doet geen trap te veel en de jonge Reindert, Tornado Tom en Bettini moeten zelfs even voor het einde lossen. Maar daar kijkt Merckx niet naar. Hij wil geel en de laatste twee kilometers neemt hij voor zijn rekening.

Het opzet slaagt en ze winnen de ploegentijdrit met elf seconden op de BIC-ploeg van Jan Janssen. Merckx heef tin de algemene stand nu zeven seconden voorsprong op Rudi Altig. Nu pas is Merckx wat rustiger. Maar dat neemt niet weg dat hij diezelfde avond zwaar uithaalt naar zijn palingrijders …… ondanks hun beresterke ploegentijdrit is hij niet tevreden over het werk van deze voormiddag. Stong Gedong probeert te sussen, maar krijgt al evengoed een uitbrander : dat hij geen sigaren moet roken in de volgwagen, dan wel mag opletten en zijn renners moet opvolgen. Stong Gedong weet even niet waar hij het heeft en besluit even van tafel te gaan om ……. een sigaar te gaan roken.

Van uw reporter ter plaatse,

Kamiel Vélo

Proloog Zaterdag 28 juni 1969

De zenuwen staan gespannen bij Eddy Merckx. Dat heeft vooral Eddy Goemans al mogen ondervinden deze morgen, bij een laatste inspectietocht van de fiets : eerst stond het zadel te hoog, dan het stuur te hoog, de pedalen wat meer smeren, het versnellingapparaat was niet accuraat genoeg afgesteld ….. Eddy Goemans werd er moedeloos van. Hij begon soms aan zichzelf te twijfelen als hij Merckx bezig hoorde. Maar ondanks alles was Goemans een ideale mechanieker en Merckx besefte dat wel. Alleen wou hij steeds de perfectie.

Vandaag staat de proloog dus op het programma en de tegenstand mag er best wel zijn : Raymond Poulidor, Ferdinant Bracke, Jan Janssen, Herman Vanspringel, Luis Ocania, Felici Gimondi en René Pijnen. Ook onze eigenste Tommy VDP staat met stip genoteerd, maar zal hij zijn krachten niet willen sparen als eerste luitenant van Eddy Merckx. Ook Bettini en de onstuimige Reindert De Vos zullen vandaag het beste van zichzelf geven, want het is een vlakke tijdrit en die twee mannen zijn zeer explosief over zo een parcours.

Feit is dat de meeste favorieten allemaal de houding aannemen van de underdog. Iedereen is bang van Eddy Merckx en dat is zo al van bij aanvang van de Tour. Enkel Herman Vanspringel en Raymond Poulidor zijn wat franker en hopen op een aantal “flinke prestaties”, wat die ook mogen zijn. En dan zijn er ook twee opmerkelijke nieuwkomers dit jaar : kersvers Belgisch kampioen en neoprof Roger De Vlaeminck en Lucien Van Impe. Benieuwd naar hun eerste prestaties in de Tour ’69. Trouwens, neoprof en debuteren in de Tour …… is op zich al een echte prestatie.

De proloog dan : een eerder ontnuchterende uitslag voor Eddy, want hij eindigt slechts tweede na de Duitser Rudi Altig. “Der Rudi” raast over de tien kilometer lange tijdrit aan een gemiddelde van 47,97 km/h en zet Eddy op zeven seconden in de stand. Ook de vele Belgische supporters zijn ontgoocheld want ze hoopten op een zege van hun idool. Het was zijn en tegelijk ook hun droom om morgen in het geel België binnen te rijden.

De Palingrijders hebben het voor hun doen goed gedaan. Bettini eindigt tiende op 38 seconden en Reindert op een achtentwintigste plaats op 58 seconden. Tommy VDP heeft naar zijn kopman geluisterd en heeft niet doorgereden. Hij staat niet in de top 50.

Van de naaste concurrenten is Ferdinant Bracke geëindigd op een vierde plaats, op 11 seconden van Eddy. Gimondi eindigt vijfde en Poulidor verdienstelijk zesde. Natuurlijk zijn de verschillen niet noemenswaardig groot, maar toch is de toon gezet. Merckx is er alleszins niet blij om dat Altig hem geklopt heeft. Diezelfde man trouwens die hem in de voorbije Giro ‘d Italia had pogen om te kopen met een koffer vol geld. Dat spookte door Eddy’s hoofd. Ditmaal vertrouwde hij niemand meer, zelfs zijn eigen schaduw niet!

’s Avonds is het stil aan tafel. Stong Gedong weet dat elk verkeerd woord vanavond slecht geïnterpreteerd kan worden door de kopman. Dus wordt er niet veel meer over de voorbije proloog gepraat, dan wel over de koerstactiek van morgen. Er staat een voormiddagrit op het programma naar Sint-Pieters-Woluwe (147 km) met een doortocht aan de Muur van Geraardsbergen en in de namiddag is er un Woluwe een ploegentijdrit voorzien van 15,6 km.

Merckx is duidelijk die avond bij zijn verzorger Peter Herme : MORGEN MOET HET GEEL IN DE PLOEG ZIJN. Peter antwoordt niet en masseert den Eddy naarstig verder. Niet zozeer de zwaarte van de inspanning moet weggemasseerd worden, dan wel de fustratie om Altig …………

Van uw reporter ter plaatse,

Kamiel Vélo

Naar de hel van het noorden …

Vrijdagmorgen, 27 juni 1969. Een dreigende wolkenhemel bedekt het nog slapende Sint-Lievens-Esse. Het is zes uur in de morgen als de eerste Palingrijders verzamelen aan het café. Niemand is op de hoogte van de planning van vandaag. Alleen Eddy Merckx en zijn ploegmakkers weten dat de Ronde Van Frankrijk voor hen nu begint.

Gisteren hadden ze nochtans een zware voorbereidende rit achter de rug. Eddy was met zijn Palingrijders immers 260 km aan een hels tempo een laatste test gaan doen.  Hij verlangde het uiterste van zijn ploeg en daarom wou hij na de helse trainingstocht van gisteren zeker zijn van de conditie van zijn helpers. Niets liet Merckx aan het toeval over. Zo had het er even benard uitgezien voor Gino Roeckhout, toen hij na de beklimming van de Congoberg even moest afhaken. Merckx had dat in het snotje en was even poolshoogte gaan nemen bij Gino. Maar al snel was Roeckhout bekomen en draaide hij alweer vlot mee vooraan. Het was trouwens veelbetekenend dat het ganse Pajottenland werd verkend, iedere heuvel werd minstens twee keer beklommen!

Vandaag had Eddy afgesproken aan het lokaal van De Palingrijders. Om zes uur zouden ze vertrekken richting Roubaix. Om de tegenstand diets te maken dat Merckx het meende, zouden hij en zijn ploeg vandaag met de fiets in groep vertrekken en aankomen aan de startplaats van de Tour van 1969, dit ondanks de barslechte weersvoorspellingen van Armand Pien. En het ziet er zo naar uit, want de eerste druppels vallen al als de eerste luitenant van Eddy, Tommy VDP, aan het lokaal aankomt.

Tornado Tom, Gruute Plateau, Reindert De Vos, Bartoli en Bettini  staan al klaar samen met de volgwagen van Lomme Driessens. Alleen is Lomme er niet bij. Hij heeft namelijk last gekregen van zijn prostaat en hij moet noodgedwongen thuisblijven. Een spoedoperatie dringt zich namelijk op. Eddy Merckx is er niet rouwig om want hij en Lomme Driessens hebben een verzuurde relatie sinds de laatste Ronde Van Vlaanderen. Toe Eddy op 70 km van de aankomst demarreerde kwam de Lomme naast hem rijden en schreeuwde Eddy toe : “Wat doede gij nu,  onnozelaar? Zijde gij zot geworden?“. Maar Merckx beukte onverstoorbaar verder en riep de Lomme toe : ” Kust gij ne keer mijn kloten, gij!“. Van toen af aan was Merckx meer dan ooit met zichzelf bezig en luisterde hij maar met een half oor naar de Lomme. Driessens werd voor de Ronde Van Frankrijk 1969 dan maar vervangen door Stong  Gedong, één van de drijvende krachten achter De Palingrijders.

Plots kijken alle al aanwezige Palingrijders om en zien een viertal komen aangereden. Er zit vaart in : Eddy Merckx op kop met Gino Roeckhout, Mario Grootjans en Steve Prilmans in zijn wiel. Met piepende remmen houden ze halt. Het zweet parelt al van Mario’s voorhoofd. De toon is al gezet! Alleen …. waar is de Pat Van Ezel? De vraag ligt op Eddy’s lippen als hij van de kruisweg komt opgedraaid. Merckx perst de lippen op elkaar om de Pat geen uitbrander te geven. En de Pat, die weet dus ook al hoe laat het is en zwijgt. Stong Gedong stelt dan maar voor om de tocht naar Roubaix aan te vatten. Want samen met zijn mecanicien van het eerste uur, Eddy Goemans, zit hij op hete kolen om te vertrekken.  Ook de sponsor van de ploeg, Dirk Van Der Haeghen, zit al klaar in de volgwagen. De Plakker heeft voor dit jaar diep in de buidel getast en heeft het hoofdsponsorschap opgeëist.

En zo beste vrienden, stond een bont gezelschap klaar om de tocht naar de startplaats van de Ronde Van Frankrijk 1969 aan te vatten. Het werd een helse tocht, want Armand Pien had gelijk : die dag viel de regen met bakken uit de hemel. Het was zelfs zo erg die dag dat Merckx met zijn ploegmaats af en toe moesten schuilen die dag. Zo erg regende het. Maar het werd een voorbode van een al even helse Ronde Van Frankrijk, een Ronde waar Merckx de tegenstand in friet zou rijden. Samen met zijn Palingrijders zou hij de toon aangeven …………

Morgen : de proloog in Roubaix : 10,4 km.

Van uw reporter ter plaatse,

Kamiel Vélo

Prachtige Rally WTC Heusden

 

Bultjestocht van WTC Heusden

Een prachtige zondagmorgen diende zich aan. Geen wolkje aan de lucht, een stralende zon, tropische temperaturen …. Kortom een ideaal weertje om te gaan fietsen. Het zou vandaag echter een speciale rit worden. Onze vrienden van WTC Heusden organiseerde (zoals ieder jaar) een rally vanuit ons lokaal De Paling.

Voor het eerst op een zondag zodat we met onze groep drie konden meerijden. Tot verleden jaar was de rally van WTC Heusden steeds op een zaterdag en aangezien deze rally nooit op onze kalender stond, waren we dus nooit van de party (jammer !!!). Dit jaar was het bestuur echter alerter en was de bedoeling om deze rally toch op de kalender te plaatsen, ook al was het op een zaterdag !  Maar het feit dat deze nu toch doorging op een zondag was dat best meegenomen.

Feit is dat de mensen van Heusden plaats moesten ruimen voor de Flandrientocht van zondag 5 juli en daarom moesten ze uitwijken naar een zondag. Terug het zoveelste bewijs dat hardwerkende clubs steeds plaats moeten ruimen voor grote events waar we ons steeds moeten blauw betalen aan inschrijvingsgeld en waar er zo veel deelnemers zijn dat het niet meer plezant is. Het feit dat de mensen van Heusden reeds jarenlang rally’s inrichten speelt hier hoegenaamd niet mee. Alles moet wijken voor grote events. Moest onze Plakker meewillen komende zondag, dan zou onze groep drie niet eens meedoen aan die Flandrientocht !!!

De rit dan.  Slechts met vier moedigen aan de start : Etienne VDB, Marc VDB, de Plakker en Danny. De rest van onze groep was of geblesseerd (Iwan), of nodig thuis (Joris moest bij zijn ziek dochtertje blijven) of reeds om 7h30 vertrokken (Coureur Alleene, Marc T., Tom en Drekes). Wij dus met z’n vieren op weg naar Heusden. Een verrassing van formaat was dus de aanwezigheid van Etienne. Na lange tijd van afwezigheid was “the old chap” nog eens paraat.

We waren nog maar de Herzeleberg boven toen ons een eerste verrassing wachtte ….. de ega van onze Marc T. lag daar uitgestrekt in de gracht met een fotoapparaat in de aanslag. Voor we het wisten waren we vereeuwigd op de plaat. Hilariteit alom, toen het bleek om Leen te gaan . Maar het resultaat mocht gezien worden :

van links naar rechts : Marc, Danny, Etienne en De plakker

 

Eenmaal Herzele door zetten we koers richting Borsbeke. Daar moesten we nog een forse beklimming doen en passeerden we het stulpje van onze Burgemeester. Via Sint-Lievens-Houten en Balegem kwamen we te Gijzenzele. Daar hadden we prijs : lekke band voor de Plakker. En dat was niet te wijten aan de immer slechte stuurkunst van Dirk , want een minuutje later was er al een volgende wielertoeriste (van de club van Lierde) die op dezelfde plek lek reed. De Plakker glunderde : het was dus de fout van het slechte wegdek. Maar al snel verging hem het lachen, want hij kreeg de nieuwe binnenband maar niet in orde. Een hele tijd stond De Plakker te klooien om zijn band te vervangen. Dit tot hilariteit van de rest. Na een tiental minuten zaten we toch weer op de fiets. Doch het leed was nog niet geleden. Integendeel …. Een dikke kilometer verder had De Plakker weeral pech. Ditmaal kwam Danny tussenbeide en na vijf minuten was de klus geklaard.

Ter hoogte van Gijzenzele moesten we dan een kasseistrook overwinnen om dan de brug over de E40 te nemen. Wat verder bereikten we  Melle en Heusden………. Tot Etienne dan lek reed. Voor de derde maal al !!! De Goden waren ons niet gezind vandaag. Ook hier een zee van tijd nodig om de pech te verhelpen. En net als we gedaan hadden en op vertrekken stonden, passeerde PAMPLINA ons. Pamplina, ofte Eric Couvreurke flitste ons met zijn twee maten voorbij . Ik zie de glimlach van mijn collega nog voor mij. Maar dat konden we niet laten gebeuren en we schakelden een tandje bij. Al snel liepen we de groep van Eric in, maar al even snel waren we aan de controlepost.

Aan het lokaal van Heusden lieten we onze kaart afstempelen en tracteerde Etienne ons op een Cola light. Geen bier voor ons!!! Na een korte rustpauze vertrokken we richting Gontrode. Mijn collega en zijn makkers zaten toen nog op het terras. En toen , wel ja toen was het moment gekomen van Etienne. Een paar kilometer verder haakte hij ostentatief af. De Plakker zag het met lede ogen aan en wou niet aan 18 km/h naar het lokaal terug. We vertrouwden hem dan ook toe om alleen koers te zetten richting lokaal, want ondertussen wisten we dat onze voorzitter Peter en Lars Boom op een tiental minuten van ons koersten en er alles zouden aan doen om ons in te halen. Het sein van onze Plakker om ‘bozze” te geven en deze mannen zeker niet te laten terugkeren in de spits.

Marc en ik beslisten om ons te laten uitzakken en Etienne op te wachten. Maar hoe meer we zelf de remmen dichtknepen, des te meer Etienne de zijne dichtkneep. Toen we nog maar een gemiddelde van 15 per uur haalden én we voorbijgestoken werden door mijn collega en zijn makkers (waaronder een beresterke garagist Cnijfken) , laaide het vuur weer in ons op om de gashendel  open te draaien. We hadden geen zin om aan 15 per uur naar huis te komen en we verhoogden ons tempo gevoelig. Na enkele kilometers sloten we weer aan bij een onthutste De Plakker. Pamplina en zijn makkers waren ondertussen ook bij De Plakker gekomen. Een select groepje dus, waar ook nog twee andere hardrijders het commando voerden. Ikzelf moest mij dan nog even laten uitzakken om mijn goede collega-vriend bij de groep te loodsen, want hij hing op een twintig meter. Ik liet dan ook mijn goed hart spreken en sleurde den Eric er bij.

In Oosterzele was er dan een kleine maar nijdige helling en daar lieten we mijn makker Eric en zijn maats achter. We waren de piste in. Tot in Scheldewindeke bleven we samen, maar op een helling aldaar moesten Marc en ik de rol lossen. De Plakker koos het hazepad en wij besloten om wat vaart te minderen. De hitte werd ondertussen ook wat hardnekkiger en woog op ons. Via Balegem en Elene zetten Marc en ik dan koers naar het lokaal. Van Peter Van Goethelm en Lars Boom geen spoor. Ook mijn beste collega Eric en zijn makkers kwamen niet terug. Zo bereikten we het einddoel : De Paling. Daar kwamen we tot de vaststelling dat De plakker maar twee minuten voor ons was gearriveerd. Dus zo slecht hadden Marc en ik niet gereden.

Een vijf minuten later arriveerden onze voorzitter en Lars Boom. Nog later Pamplina en zijn makkers. Mijn dag was geslaagd. Ik bestelde ditmaal geen Godendrank (Orval) maar dan wel een simpel en koud pilske. Wat smaakte dat. Ja de overwinning op Pamplina en op de voorzitter en Lars Boom smaakte nog meer. Mijn fysiek begint terug te komen. De Plakker is gewaarschuwd : de finale zal niet meer vanzelfsprekend zijn voor hem !!!!

Nog later kwamen de mannen van groep 1 en groep 2 aan. Groep twee met de Jonas bij!! Sterk gereden makker, ik ben fier op jou!!! En als laatste kwamen Marc T. en Tom eraan. Marc, ascetisch als altijd, Tom zo leeg als iets. Maar Tom, proficiat met je 110 km!!! Je wordt een echte en het zal geen twee jaar duren voor je in groep twee het mooie weer gaat maken!!! Een glansprestatie van jou!

En ja, beste vrienden. Het goede weer en de smaak van de overwinning zorgde ervoor dat ik bleef plakken. Rond drie uur verlieten de laatste palingrijders dan ook het terras, waaronder ondergetekende. Het was mooi geweest : na een drukke week wat stoom aflaten …… het was alweer een toffe uitstap geweest. De Palingrijders zijn een toffe bende!! Ook veel dank aan de mensen van WTC Heusden. Niet alleen omwille van het voortreffelijk parcours, maar ook omdat zij nu al jaren aan een stuk ons lokaal frequenteren. Bedankt voor jullie gulle inzet !!!

Vele wielergroeten van uw reporter ter plaatse,

Kamiel Vélo

PS : Vele groeten aan Pamplina, Cnijfken en hun makker. Het was tof om samen te rijden!!! Veel lol gemaakt!!! Wijze gasten !!!!!!

Een voorbeschouwing op de Tour van 1969 !!

Of hoe Merckx geflikt werd in de Giro ‘d Italia …

Het kan eigenaardig klinken, maar in feite begon de Ronde Van Frankrijk van 1969 al een maand eerder.  Meer bepaald in de Giro ‘d Italia, na de 16de rit van Parma naar Savona.

Merckx had zich tijdens die rit gedeisd gehouden, want de dag ervoor had hij zich in een zware tijdrit stevig in het Roze gereden.. Niemand minder dan Felici Gimondi had hij op dik één minuut gereden en de werelduurrecordhouder, Ole Ritter, had hij niet minder dan drie minuten aan zijn broek gesmeerd.

Het is maandag 2 juni 1969. Merck ligt met een ploegmakker nog wat op bed, alvorens de rit naar Pavia  aan te vatten.  Tot er op de deur geklopt wordt : de ploegmanager komt met slecht nieuws. Eddy is gepakt op doping. Hij mag dus niet starten in de 17de rit. Het zou gaan om Fencamfamine, een  stof die in het opwekkend medicament Réactivan zit.

Eddy was er kapot van en voelde zich geflikt.

Merckx barst in tranen uit. Hij is de controle kwijt over de Giro, over de wereld en over zichzelf.  Hij is een gebroken man. Toch zal Eddy zijn onschuld altijd staande houden,  zelfs tot op de dag van vandaag (40 jaar na datum). Zijn toenmalige ploegmakkers geloven ook nog steeds in Merckx’ onschuld. Trouwens, hun kopman was in die Giro dagelijks gecontroleerd en telkens was hij negatief geweest.

De 17de rit van de Giro start alvast met vertraging want na het gedwongen vertrek van Eddy, willen de overige renners aanvankelijk niet verder rijden. De solidariteit van Felice Gimondi gaat zelfs zover dat hij weigert de Roze trui van de uitgesloten leider over te nemen.

Felici Gimondi weigerde de Roze trui te dragen!

Merckx voelt zich dus geflkt. Rond de positieve dopingtest ontstaan intussen tal van verhalen, het ene al geloofwaardiger dan het andere.  Zo rijzen er wel degelijk terechte vragen rond de manier waarop er in Italië aan dopingcontrole wordt gedaan. Het gaat er daar ronduit amateuristisch aan toe. Zo werd Merckx nooit opgeroepen voor een tegen-expertise en verdwenen de twee stalen van zijn eerste expertise.  Een ander smeuïg verhaal is dat van de enorme rivaliteit tussen Merckx’ ploegleider en de Girobaas Toriani. Merckx zou hierbij het slachtoffer geweest zijn van een wraakpoging van Toriani op de ploegleider. En een laatste opmerkelijk verhaal is pas jaren later naar boven gekomen : de Duitser Rudi Altig zou twee dagen vóór de positieve dopingplas van Eddy bij hem geweest zijn met een koffer vol geld. Als Merckx bereid was om de Giro-zege aan Gimondi te laten zou Merckx eigenaar worden van deze koffer. Merckx weigerde …… Zo is hij ervan overtuigd dat Gimondi dat jaar die Giro MOEST winnen.  Het is Merckx zelf die jaren na de feiten met dat verhaal op de proppen is gekomen.

Feit is dat Eddy Merckx na 2 juni 1969 niet meer dezelfde is. Hij voelt zich in zijn eer gekrenkt en het wielermilieu, dat helemaal het zijne was en waarin hij zich groot en veilig voelde, blijkt even wreed als de wereld daarbuiten.

Een week na Savona wordt Eddy geschorst voor één maand. Evenwel met terugwerkende kracht tot 2 juni, maar toch genoeg om hem uit de Tour de France te houden.  Zevenduizend brieven en steunbetuigingen waaien binnen bij Eddy thuis en de dagbladen worden overstelpt met lezersbrieven. Heel het land staat in rep en roer voor het onrecht dat Eddy is aangedaan. Ook de Belgische Wielrijdersbond voelt zich gekrenkt en dient klacht in bij de internationale wielerunie. Er doen zelfs tot op de dag van vandaag geruchten de ronde dat Koning Boudewijn zou zijn tussengekomen!!

Feit is dat op 12 juni de internationale wielerunie onder zware druk komt. Ze beslist na een woelige vergadering om Eddy Merckx’ schorsing op te heven vanaf 14 juni 1969! Hij wordt evenwel niet vrijgesproken, dan wel BEGENADIGD!  Dat is volgens Eddy Merckx noch mossel noch vis en hij blijft erbij dat hij onschuldig is! Nu zullen de twijfels eeuwig blijven bestaan …..

Hoe dan ook, na het besluit van de internationale wielerunie mag Merckx starten in de Ronde Van Frankrijk van 1969 ……….

En hier beste vrienden begint ons eigenste verhaal …… het verhaal van De Palingrijders die Eddy Merckx als ploeg omringen op weg naar zijn zegetocht van 1969. In het kader van ons 20-jarig bestaan én naar aanleiding van de veertigste verjaardag van Eddy zijn eerste Tourzege ,  een verhaal van Kamiel Vélo. Hopelijk valt het in de smaak. Laat alleszins uw verbeelding de vrije loop…….. En zie het ook als een kleine hulde van de palingrijders zelf ……..

Vele Tour de France wielergroeten,

Kamiel Vélo

                                        Klimbrevet 110 km “de bultjes fietstocht”

Na de aangename herkennismaking met de fijne mensen van de palingrijders keek ik alweer uit naar onze wekelijks geplande zondagsrit. Er was vorige week afgesproken om wat vroeger te vertrekken want  er stond 110 km op de kalender.

Een rally “bultjestocht” genaamd, een organisatie vanuit Heusden met als tussenstop en extra inschrijvingsplaats onze eigen “cafe de paling”.

Een beetje met een bang hart want op zaterdag een voetbal tornooi mee gedaan en hoe gingen mijn benen hierop reageren. Achteraf bekeken moet ik vaststellen dat dat allemaal wel redelijk goed is meegevallen, vandaag maandag was dan weer iets anders.

De vroege vogels van dienst waren Geert, Noel, Kenny, Marc VD, Eddy, Marc Thys, Jonas, Tom, Peter Vidts, mijn buurman Dirk en ikzelf.

Drekes was ook al aanwezig en besloot dan maar om samen met ons te starten.

Vertrekken deden we richting Herzele om zo via Balegem en Melle in Heusden aan te komen voor onze eerste controlepost. Mijn buurman en ikzelf hadden de eerste 35 km voor hun rekening genomen wat betreft het kopwerk. Daar vond Drekes zijn moment gekomen om op zijn gemak zijn koffietje te drinken en de rest van de 60 km tocht op zijn eentje af te werken.

Kort na het vertrek aan de controlepost kwamen we onze A rijders al tegen, het zou niet lang meer duren alvorens die “semi profs” ons zouden inhalen.

Maar dit was zonder Noel gerekend, die maande aan om rond te draaien vooraan en het tempo hoog te houden. En zo geschiedde, twee auto’s uit de tegengestelde richting gooiden even roet in het eten maar al snel zaten we terug op een strak tempo.

Niet veel later kreeg onze jongster Tom het wat moeilijk met het voor hem te hoge tempo, Marc Thys stond erop dat hij samen met Tom de rest van de rit op hun eigen tempo zouden afleggen. Na overleg met Jonas die liever langer bij de groep wou blijven hebben we met spijt in ons hart maar gezien de aanwezigheid van Marc de twee achtergelaten met een gerust hart.

Ik wil hier toch even benadrukken dat onze jonge Tom wel over heel goede benen beschikt, die jongen kan echt goed fietsen!! Chapeau Tom, doe zo voort.

Niet veel later kwamen we in de zone van de waarheid, van recuperatie was er niet veel sprake meer.

Daar vond Geert dat hij genoeg km’s had gefietst en nam hij een kortere weg naar huis, eigenlijk was hij gewoon van wacht en wou hij geen risico’s nemen. Het bestuur komt van de week samen om te overleggen over hoeveel punten Geert nu moet krijgen (10 pounten of 20 pounten J).

De kapelleberg die ons allen (of bijna allen toch) verrastte was de eerste in de rij.

Na de valkenberg volgde nog de berendries die we niet helemaal tot boven moesten oprijden en de vlamme.

Zoals het hoort in een vriendengroep werd er bovenaan de hellingen gewacht op diegene die de hellingen namen op hun eigen tempo, niet dat ze niet sneller konden maar ze spaarde hun krachten voor op het vlakke en/of voor in de finale.

Met de pijpketel als toetje vond Kenny het moment gekomen om zijn goede conditie te tonen, bijtend in zijn wiel en zwarte sneeuw voor mijn ogen waren het gevolg van zijn actie.

Allemaal terug samen aan ’t schipken kon de finale van start gaan, ondergetekende nam de kop en trok stelselmatig het tempo omhoog.

Een uitvalspoging van de andere zeer goed rijdende jongster Jonas kon de pas gevormde trein niet uit zijn spoor tillen en op weg waren we naar ons Patricia.

Behalve in de laatste meters heb ik niemand meer gezien maar Noël is niet van gisteren en die man weet dat de prijzen worden uitgedeeld aan de meet. Hij was dan ook de verdiende winnaar van de dag.

Gezien het mooie weer, het lekker zonnetje en de relatieve warmte was iedereen toe aan iets fris en de traktatie van enerzijds Marc VD voor zijn verjaardag (proficiat Marc) en onze voorzitter Peter VG voor zijn vaderschap (ook proficiat aan Peter) kwam dan ook als geroepen.

 

Met 110 km op de teller en een gemiddelde van 27.2 km/u was iedereen gezien het parcours in zijn nopje.

Niet veel later kwamen onze vrienden Tom en Marc Thys zich aansluiten op het gezellige terras en waren we terug t’hope.

 

Saluti

Michele Bartoli

                                 beste palingrijders van de B groep.

voor diegene die de 110 km rijden op zondag 05 juli (word flandrien) is het startuur aangepast.

We vertrekken aan het lokaal om 07.30 uur.

De andere vertrekken op het startuur vermeld op de kalender!!

 

saluti

Michele

Beste Palingrijder, beste blogvriend,

Kom mee, snel. Er staat iets te gebeuren in Cafe De Paling ………..

Een zwoele hitte legt het leven op de Schonenberg lam. Iedereen komt al puffen binnen in Cafe De Paling. De ene zweet al meer dan de andere, de ene heeft al meer dorst dan de andere

Gomar loopt er nerveus bij. En dat heeft niet alleen te maken met de verzengende hitte. Neen, er wordt hoog bezoek verwacht vanavond. Al een ganse dag is hij humeurig en vliegt hij voor een niets uit zijn vel. Koren op de molen natuurlijk van Jef Van Rang die bij iedere woede-uitbarsting van Gomar wat olie op het vuur giet. Dit tot groot jolijt van Remie Clercq en Langes Jefken. Lucie kan het alleen maar aanzien.

Het café zit stampvol. Niet alleen de oude garde is paraat, maar er is ook veel “vremd volk”. Dit tot ongenoegen van Reken Dekker en Michel Van Steenberge, want ze zijn hun vertrouwde plekje kwijt. “Michel jongen, we zijn onze plaats kwijt vanavond. Mannen die ge hier anders nooit ziet hebben ons tafelken ingepakt! ” , zucht Reken Dekker. En ja, zo zijn er nog wel een groot aantal vaste stamgasten die niet op hun gemak zitten aldaar bij Gomar. Maar dit ongemak nemen ze er vanavond bij. Vanavond is het immers een niet te missen gebeurtenis.

“Ja de eersten zijn er !” , roept Géken Smet. En de deur vliegt met een zwier open. Een luide vloek weerklinkt, want de deur komt pardoes op Celleken Wemmer zijn voorhoofd terecht. Din zijnen Andre schiet in een lachbui en Celleken wil hem te lijf gaan. Maar net op dat moment stapt Tommy Van De Pontseele het cafe binnen. Een spontaan applaus weerklinkt. De jeugd begint Tommy’s naam te scanderen, waardoor hij rood aanloopt. Wat later arriveren Mario Grootjans, Gino Roeckhout en Steve Prilmans. Ze zijn vergezeld van hun manager, Bart Blondeel ofte B-Art.  Opnieuw volgt een spontaan applaus.

De cafegangers en supporters van de Palingrijders beginnen steeds meer opgewonden te spreken. Straks komt God! Maar eerst volgen nog een aantal andere Palingrijders : Gruute Plateau en Tornado Tom, Bettini en Reindert De Vos, Bartoli en ten slotte de Pat van Ezel. De bende is compleet. De nervositeit neemt zienderogen toe. Gomar moet ingrijpen, want de supporters beginnen de Palingrijders aan te klampen . Ook Jef Van Rang en Eddyken moeten tussenkomen. “Geen handtekeningen vanavond!” , roept Jefken. Een luid boe-geroep is zijn deel. Maar Jef heeft een olifantenvel! Hij is ten slotte niet voor niets de voorzitter van het wielercomité dat de kerstcross organiseert.

De hitte wordt intussen stilaan ondraaglijk, net als de spanning die er hangt. GOD kan iedere moment binnenkomen. Hij mag alleszins niet lang meer op zich laten wachten. Temeer de voltallige pers intussen gearriveerd is : Marc Vijverman en Renaat schotte zijn van de partij, net als Michel Wuyts en Carl Van Nieuwkerke.  Ook Carl Berteele van Sporza-radio is paraat.

En dan ja, het moment. Er valt een stilte als Géken Smet het uitroept dat GOD er is. Men kan een blad horen vallen. Zo stil is het geworden. Een auto stopt voor de deur. Iedereen houdt de adem in, want GOD is daar eindelijk.  Zelfs Celleken Wemmer houdt zijn bek in zijn pluimen, ondanks de vijf liter pils dat hij al in zijn ziel gekapt heeft.  Vino en Osama komen als eersten binnen met achter hen : EDDY MERCKX.

Een explosie van emoties overvallen Eddy. Het café davert op zijn grondvesten. Renaat Schotte en Marc Vijverman vliegen naar GOD voor al een eerste reactie op de uitgebroken volksdevotie. Maar Vino en Osama houden iedereen op een deskundige manier uit de onmiddelijke buurt van Eddy. Jef Van Rang verwelkomt de wielergod als eerste. Ook Gomar is er als de kippen bij. Reken Dekker zit met de tranen in de ogen te kijken. Eddy Merckx is zijn God en emoties horen daar nu eenmaal bij. Eske leeft op. De Paling is te klein. Het is weer zover ……… zaterdag begint de Ronde Van Frankrijk.

Nadat de eerste emoties wat zijn weggeëbt, neemt manager B-Art het woord. ” Beste vrienden, vanavond is het dan zover. De officiële ploegselectie wordt bekendgemaakt. We zijn dan ook fier om deze ploegvoorstelling in ons eigenste lokaal te kunnen organiseren. Met dank aan Lucie en Gomar en aan Jef Van Rang, de voorzitter van het plaatselijke  kerstcrosscomité. Beste vrienden, we zijn dan ook fier om onze elfkoppige ploeg voor te stellen, een ploeg opgebouwd rond de beste wielrenner aller tijden : Eddy Merckx. (een nieuwe volksuitbarsting breekt uit.)

Mag ik u dan voorstellen : Als kopman Eddy Merckx met als trouwe helpers : Tommy VDP, Steve Prilmans, Mario Grootjans, Gino Roeckhout, Gruute Plateau, Bettini, Tornado Tom, Reindert De Vos, Pat van Ezel  en Bartoli. Deze ploeg gaat Eddy helpen om zijn eerste touroverwinning binnen te halen. Beste vrienden, iedereen is super gemotiveerd om onze wielergrootheid aan de overwinning te helpen. We zijn dan ook fier dat Eddy gekozen heeft voor de professionaliteit van onze Palingrijders !! (een nieuwe explosie van applaus en geroep breekt uit. Celleken Wemmer wordt er bijna door onder de voet gelopen.)

En hier stopt de toespraak van B-Art want de massa is zo uitbundig geworden dat van zijn toespraak niks meer in huis komt. Eddy Merckx en zijn ploegmakkers staan glunderend op het podium.  Over de sponsor kan niets meer gezegd worden. Maar daarover later meer. Want nu is er geen tijd voor. De massa heeft de macht gegrepen : uitbundig roepende supporters, een grienende Reken Dekker, een rood aangelopen Géken Smet, een fiere Gomar, een nog fierdere Jef Van Rang, een lachende Eddyken, Remi Clercq die aan genen Derijck geraakt, Geken Norre die heimwee heeft naar Briek Schotte, …… kortom het is daar een drukte van jewelste daar in De Paling.

Wij verlaten dan maar het Cafe beste vrienden, want het is daar niet meer om uit te houden. Trouwens, uw reporter ter plaatse zal van iedere rit een verslag uitbrengen. Iedere dag zal u op de hoogte gehouden worden van het rittenverloop. Gaat Eddy Merckx de Ronde Van Frankrijk winnen en gaat Tornado Tom ook zijn ritje meepikken? Gaat Tommy Van De Pontseele zijn rol als trouwe luitenant waarmaken en gaan Steve, Gino en Mario de bergritten kruiden. Gaan Gruute Plateau en Reindert zorgen voor de dagelijkse bevoorrading? En wat met Bettini en Bartoli? Wat is de rol van de Pat van Ezel? U leest het dagelijks op onze blog. De Palingrijders en Eddy Merckx in de Ronde Van Frankrijk van 1969 ! Wordt vervolgd!

van uw reporter ter plaatse,

Kamiel Vélo.

http://www.youtube.com/user/blogdepaling

http://nl-nl.facebook.com/pages/Sint-Lievens-Esse-Belgium/De-Palingrijders/42488893723?ref=s

depaling@gmail.com