De 8e kuit is van???

De zevende kuit was van…

VanderPoorten Peter

Vino was er nog eens op!

 

Berg Vrij

Wenn wir erklimmen sonnige Höhen,
klettern dem Gipfelkreuz zu,
in unsere Herzen lebt eine Sehnsucht
die lässt uns nimmermehr in Ruhe …

Gisteren was het zover : de rëunie van de bergstappers van de Glocknerrunde 2009, een zevendaagse staptocht in de Oostenrijkse Alpen.  Het was een blij weerzien met de makkers en vriendinnen van toen.

de groep .....

Zeven dagen lang zijn we op stap geweest in een immens mooi gebied. Een staptocht langs de Grossglockner met mijn makker Dirk en met veertien andere moedigen.  Telkenmale is zo een huttentocht een belevenis : er  is niet alleen de uitdaging om elke dag te wandelen met een rugzak van 15 kg rond je schouders  en dit in een onherbergzaam gebied, maar vooral leer je er veertien onbekende mensen kennen. Wat op zich ook al een uitdaging is.

Ik heb al een aantal huttentochten achter de rug. Sommige alleen met vrienden, maar evenveel tochten met onbekenden. En deze laatste staptochten zijn soms de meest onverwachte en boeiende belevenissen. Want je weet misschien wel wat je fysiek te wachten staat op zo een huttentocht, alleen weet je niet wie je tochtgenoten zullen zijn. En juist dat maakt de tocht nog avontuurlijker.

De Grossglockner in het vizier van de stappers.

 

Dit jaar was het dus niet anders. Noch Dirk, noch ik waren naar de voorbereidende vergadering geweest te Brussel. We hadden enkel de nodige info thuisgestuurd gekregen en onze metgezellen zouden we dus ter plaatse wel leren kennen

Natuurlijk kwamen we daar in Oostenrijk als laatste aan op onze bestemming. Een half uur later dan het afgesproken tijdstip, maar de ontvangst was er niet minder om. En dan begint de kennismaking …… Je stelt je voor en gaat iedereen de hand schudden ….. een eerste “taxatie” van je metgezellen .  De mensen met wie je zeven dagen “alle lief en leed”  gaat delen.

Voor zo een zonsopgang sta je voor dag en dauw op!

 

Een huttentocht is een terugkeer naar de natuur. Je zit een ganse week verstoken van enig nieuws, je gsm is in vakantiestemming en wordt bijna enkel gebruikt om een sms-je te sturen naar het thuisfront.  In feite wordt een mens tijdens die week geconfronteerd met de primaire behoeften als zijnde eten, slapen en drinken. Geen driesterren restaurants, dan wel de basisvoeding als brood en pasta. Geen luxe slaapplaatsen, dan wel “Toeristenlager” oftewel houten bakken met een flinterdunne matras (al dan niet in het gezelschap van vlooien en ander ongedierte ). Geen nachtje doorzakken, dan wel iedere avond stipt om 22 uur in ” je bak”, met telkenmale een andere “bed”genoot .

U ziet het beste lezer, een huttentocht is geen pleziertje als het op luxe aankomt. Maar dit “min”punt wordt ruimschoots goedgemaakt door de metgezellen en door de weidse uitzichten met de bergen.  De metgezellen die je, al naargelang de tocht vordert, leert kennen en appreciëren. De bergen die het beste van zichzelf geven met een zon aan het firmament……. alhoewel   En dan de lekkere halve liter bier bij aankomst in de berghut. Niets smaakt zo lekker dan een koud fris pintje, na een lange dag stappen. Op het terras van zo een berghut leer je te genieten van het lekkere gerstenat en keuvel je over de voorbije stapdag. Weg de stress, weg de dagdagelijkse beslommeringen. Een puur genieten van het (mooie) leven! Daarvoor doe je dat beste lezer. Niet meer of niet min. O en ja ook wel dat je op zo een huttentocht even de tijd hebt om met jezelf in het reine te komen …. een soort van bezinning, nedenken over jezelf en je gezin, over wat je bezighoudt ….

In de bergen .... verzonken in gedachten ....... denkend aan thuis en aan het leven .....

Evenwel is het niets steeds zo fijn in de bergen. Want de weergoden kunnen echter serieus voor spelbreker spelen. Zo ook dit jaar. Drie dagen lang werden we vergast op regen, hagel, sneeuw, bliksem, donder,windsnelheden tot meer dan 100 km/h, ….. En dan komt de cohesie van de groep naar voor.  Op dat moment staat of valt de groepsmentaliteit. Op dat moment leer je de mensen kennen, weet je zo van : het gaat een goede, dan wel barslechte tocht worden……….

En ja  … wat een toffe bende was het. Ondanks de immer aanwezige regen die eerste dagen is de mentaliteit er altijd een geweest van vriendschap en meeleven met de mindere Goden onder ons. Iedereen steunde elkaar en iedere avond was er leute en plezier. Er is zelfs geen onvertogen woord gevallen. Geen rang noch stand speelde daar mee. Allemaal goedmenende mensen onder elkaar.

Het is niet altijd peis en vree in de bergen !

Daarvoor doe je dus mee aaan een huttentocht. Dan raakt het je geen zier dat het regent, dat je in een onweer terecht komt. Neen, want je weet dat het beste van de dag nog moet komen in de berghut, waar de knusse warmte de mensen bij elkaar brengt, waar grappend over een val- of glijpartij gesproken wordt.

Het is een toffe bergtocht geweest. Ondanks de pech die ikzelf gekend heb, was ik blij om bij zo een bende in de Oostenrijkse Alpen te vertoeven. Daarom was de bijeenkomst gisteren weeral een unieke belevenis.  Alleen maar lachende gezichten :  “oe ist”, “alles ok”, “ge zijt precies vermagerd “,  “weet ge  ‘t nog”, ……  O ja, den dirk en ikzelf waren weer een half uur te laat. Maar dat weten de bergvrienden van de Grossglocknerrunde ondertussen al wel

Knus bij elkaar voor het avondmaal.

Prachtige paden in een immens mooi gebied

 

We hebben daar lekker gegeten bij Daan, de organisator van de dag. Dankzij de overlekkere raclettekaas van Palingrijder Joris en dankzij de kookkunsten van een aantal bergmakkers was het een schranspartij om je vingers vanaf te likken. Een echte Oostenrijkse avond.  15 van de 16 deelnemers waren paraat ….. dat zegt ruim voldoende.

Of ik uitzie naar een volgende bergtocht, vraagt u? NATUURLIJK ! Met den Dirk? NATUURLIJK en hopelijk met ……. dezelfde mensen want zo een toffe bende is UNIEK. Een aantal Palingrijders kunnen immers ook mee want die zouden de boel alleen nog vrolijker kunnen maken

Beste Palingrijders, zo een mentaliteit ervaar ik ook in onze club. HOUDEN ZO! En voor ik het vergeet : BETTINI, bedankt he maat voor de mooie steen voor onze berggids Joris. Ge kunt dat formidabel mooi in elkaar steken!

Grüss Gott !

Gomarken

Nederland is ‘wilde’ Vlaamse wielertoerist beu

De Nederlandse Fietsersbond pleit voor de invoering van een maximumsnelheid van 20 kilometer per uur voor fietsers. Dat moet het agressieve rijgedrag van de Vlaamse wielertoeristen temperen. Het idee komt er na een klacht van Bram Basting, gemeenteraadslid in Sluis, vlak over de Nederlandse grens.

Elke zondag komen hele horden Vlaamse wielertoeristen langs daar Nederland binnengereden. ‘Ze houden zich echt niet aan de verkeersregels. In Vlaanderen mogen ze naast elkaar over de weg rijden, maar in Nederland moeten fietsers op het fietspad rijden. Jullie schreeuwen ook tegen alles en iedereen. Hier vallen geregeld oude vrouwtjes van hun fiets omdat ze zo hevig schrikken wanneer dat schreeuwend Vlaams peloton passeert.’

Eric Franco van de West-Vlaamse fietsvereniging de Groene Trappers doet de Nederlanders een tegenvoorstel voor hun snelheidsbeperking: ‘Overtreders treffen waar het echt pijn doet: in hun portemonnee. Onlangs zette de Nederlandse politie dertig Vlamingen op de bon omdat ze niet op het fietspad reden.’

Bron : Het Nieuwblad  18/11/09

Getrouwd met..

 

 

een wielertoerist gaat samen met vrouw naar de therapeut…

Ze zijn 23 jaar getrouwd.
De sleur en de ‘mot’ zitten erin en ze gaan te langen leste naar een
relatietherapeut…….

Als de therapeut vraagt wat het probleem is, steekt de vrouw een tirade af:
ze somt alle mogelijke problemen en ergernissen op die zich in al die jaren
huwelijk hebben opgestapeld. En ze ratelt maar door en door… !!

Plots staat de therapeut op, zonder iets te zeggen……..
Hij loopt om zijn bureau heen, rukt de dame de kleren van het lijf, slaat
zijn armen om haar heen en bedrijft passioneel de liefde met haar !

De vrouw – haar mond eindelijk gesnoerd – ligt nadien stilletjes nahijgend
in een volledig bevredigde roes op het bureau.

De therapeut draait zich dan naar de man en zegt : ‘Dát is wat uw vrouw
nodig heeft, minstens 3 keer per week… !!’

De man denkt even na, krabt zich achter z’n oor en antwoordt :

“Tja…’s maandag’s en ’s woensdags kan ik haar wel brengen, … maar op
dinsdag, donderdag en vrijdag moet ik gaan fietsen…! ” dat zijn de echte
!!”

de zevende kuit is van ...

De zesde kuit is van…

Lars Boom ofte Schollaert Peter

 

 

Trainen voor het nieuwe wielerseizoen

 

Beste Palingrijders,

 

Hierbij een interessante link de voorbereiding van het nieuwe fietsseizoen:

http://www.cjsm.vlaanderen.be/gezondsporten/training/trainen/nieuwseizoen.htm

Sportieve groeten,

Tommeke

De eerste fiets

 

Mijn geheugen is soms een echte zeef aan het worden. Misschien zit mijn hoofd te vol met allerlei beslommeringen en gaat  alle aandacht daar  naartoe. Of misschien zit alles wel goed opgeslagen in mijn hoofd, maar ligt er een dikke stoflaag op. Of nog misschien zit alles zo diep weggestopt dat herinneringen ophalen helemaal geen evidentie is.

Desondanks zijn er ook herinneringen die bij de minste impuls naar boven komen. Zo ook onlangs toen ik op weg naar het werk een oude fiets tegen een lantaarnpaal zag staan met een bordje erop : “te koop”.  Mijn “harde schijf” begon spontaan oude herinneringen naar boven te spuien. Een zeker weemoed maakte zich meester van mij ….

Het moet zomer geweest zijn, want mijn vader kwam met zijn platte kruiwagen de hof opgereden. Geladen met twee volle melkkannen, een “zije”, een melkemmer, een melkstoel en ….. een kader van een oude meisjesfiets.  Met een gerolde sigaret in de mond zie ik hem nog de kruiwagen midden op de hof neerploffen. Hij haalde er mijn moeder onmiddellijk bij en verontwaardigd toonde hij de ‘buit” op zijn kruiwagen. “Gevonden in het straatje! Nen kader van een wijvenvéloken Godver…… (ik bespaar u zijn litanie beste lezer) !!!  Da lag daar aan de kant onder de bladeren en het gras gesmeten. De mensen hebben geen respect nie meer. Straks maken ze van dat baantje ook al een stort. Maar ik weet van wie het is en ik zal ‘t hem ne keer zeggen!!“, aldus een opgedraaide Gomar.  Mijn tussenkomt met de vraag van wie dat véloken dan wel was, werd direct geparreerd met een ” ‘t zijn au zauken nie kleinen!“.

Maar mijn vader dacht ook al verder : dat kaderke zou mijn eerste fiets worden En zo kwam het dat de eerstvolgende zaterdag het bekraste kadertje van die meisjesfiets op het aanhangwagentje van fietsenmaker Juleken Van Snick gelegd werd. Juleken had  naast zijn  fietsenzaak ook  een handel in gasflessen. Iedere zaterdag reed hij dan rond met een aanhangwagen vol gaskannen. Hij had steevast ook plaats voor fietsen die hij moest repareren of die gerepareerd waren.  En ditmaal stond mijn vader klaar met de oude bekraste en op sommige plaatsen beroeste meisjeskader.  Juleken moet blij geweest zijn want er was veel werk aan natuurlijk.

Die daaropvolgende week duurde een eeuwigheid voor mij. De dagen kropen voort, er kwam maar geen eind aan…… die fiets beet in mijn been. Weldra zou ik voor het allereerst een fiets hebben. Het kon me hoegenaamd niet schelen dat het een meisjesfiets was.  Ook met zo een exemplaar zou ik wel kunnen meerijden in de Ronde van Frankrijk In mijn dromen zag ik me al naast Eddy Merckx rijden

Tot de zaterdag aanbrak. Al van ’s morgens vroeg ging ik de straat gaan verkennen in de hoop dat Juleken vandaag misschien vroeger zou komen. Mijn ongeduld was immens. Natuurlijk kwam de fietsenmaker op zijn vast uur, wat mijn zenuwen alleen maar op de proef hadden gesteld.  Ik was dan ook zo fier als een gieter met “mijnen eerste vélo” :  een opgeknapte meisjesfiets ! Ook Gomar was fier, want dankzij hem had ik dan toch “nen vélo”
Buurman Andre leerde me de daaropvolgende dagen fietsen. Ik was dan ook zo fier als een gieter dat ik helemaal alleen kon fietsen en vooral : dat ik een fiets had. Ik wist evenwel nog steeds niet wie die fiets gedumpt had als oud ijzer in het baantje achter mijn vaders boerderij……. tot op de dag dat ik D. tegenkwam in dat bewuste baantje. Hoongelach viel me te beurt, want ik reed met D. zijn afdankertje.  Maar zijn getreiter trok ik me niet aan, want ik kon nu gaan vertellen aan mijn vader van wie die fiets was

Die fiets heeft nog jaren dienst gedaan. En jawel, ik heb er de Ronde van Frankrijk mee gereden, althans in gedachten. Zo reed ik na iedere rit van de Ronde ook mijn rit op de Schonenberg.  Fred De Bruyne imiterend als reporter, won ik bijna iedere rit, simuleerde ik valpartijen en beklom ik de hoogste bergen. Ja er is daar wat afgewonnen in mijn straat
Ik was gelukkig met dat véloken.  Er was helemaal nog geen sprake van computers en internet, geen gamebays en andere playstations . Een fiets was toen voor mij het beste wat me kon overkomen. En het gelach van D. (en de schaamte van zijn vader K.), wel dat kon me niet raken. Het was voortaan “mijnen vélo”

Wat er met dat véloken later gebeurd is, is voer voor een ander Gomarken………..

 

Tot een volgende,

Gomarken