VERSLAAFD

 

Verslaafd : volgens Van Dale betekent dit  “lichamelijk of geestelijk afhankelijk van een bepaald middel door gewenning”.  Wie waar aan verslaafd is, kan ik niet zeggen maar dat iedereen op zijn manier erop reageert wel : de ene ziet beestjes op zijn neus zitten, de andere ziet kangoeroes langs de baan.

 

Ondergetekende dacht zaterdagavond nog er goed aan te doen om eens wat langer te slapen maar dit was buiten zijn “groep C” verslaving gerekend. En zo geschiedde, zondagmorgen stond de top 10 alweer paraat aan ons Patricia (ook aanwezig om ons uit te wuiven). Onze B vrienden stuurden zoals gewoonlijk enkel spionnen, ditmaal Marc VD en Kenny. Dat onze beide André’s en Etienne er zijn, is geen verrassing. Zij verdedigen dan ook hun top drie plaatsen.

De op de loer liggende vierde was de grote afwezige : Kwinten zijn enkel lag in het gips en van fietsen kwam er dus niet veel in huis. De nummers 5 en 6 (Peter en Lucas) konden daarvan profiteren om een plaatske op te schuiven terwijl de nrs 7,8,9 en 10 (Peter Van Goethem, Dirk De Winter, Jonas en Danny) hun kans zagen om wat terrein terug te nemen. Maar goed, iedereen wenst Kwinten een spoedig herstel en we hopen in groep dat we heel snel terug mogen begroeten.

 

Na de mislukte poging van vorige week gingen we nu toch zeker wel eens die drie pijlen volgen die ons naar Heusden zouden leiden. En zo geschiedde, de tocht ging via Herzele richting Wetteren alwaar een kasseistrook in de buurt van Mariagaard een reden bleek te zijn om het tempo eens deftig op te trekken. Na een oponthoud door een manegewandeling (inclusief mooie paarden) kwamen we aan te Heusden. Niet veel later zijn we door omstandigheden buiten onze wil om de pijlen kwijt geraakt.

En/of dit te maken had met het aanschouwen van de mooie paarden laat ik in het midden maar een feit was dat we de rest van onze route zelf moesten bepalen en uitstippelen.

 

Na wat draaien en keren en een gevaarlijk manoeuvre bij het oprijden van een rond punt van ondergetekende (waarvoor mijn excuses) kwamen we terug in Wetteren aan.  Gelukkig voor ons hadden we onze private gps mee maar wij noemen hem gewoon Dréke en niet Dréke Dréke J.

Dit was het moment waar iedereen zat op te wachten : André Versteels vond het moment rijp om kopwerk te doen met verbaasde gezichten alom als gevolg. Of dit de reden was dat Jonas het kort nadien lastig kreeg lijkt me onwaarschijnlijk, maar dat hij het lastig kreeg is een feit. Onze Jonas was moe en dus ontfermde ik mij over onze jongste aanwezige van de dag. Dat  hij de finale miste had niets te maken met zijn mindere dag maar alles met de hevigheid van andere……

 

Zij waren zo gefocust op het rijden van een goede finale dat ze geen onderscheid meer konden maken tussen een groen en een rood licht. Of zagen ook zij beestjes ipv een verkeerslicht?

Met als gevolg dat er een aantal waaronder mezelf, Dirk De Winter, onze twee André’s, Lucas en Jonas niet in de mogelijkheid waren zich te moeien in de finale.

Naar verluidt heeft Danny de finale doen ontploffen maar verdere details zijn niet tot bij mij geraakt. Zou hij die ene niet voorziene Orval op zijn overwinning gedronken hebben?

 

Bij het nadenken of ik alles in mijn verslag gezet heb kom ik tot de spijtige vaststelling dat ik nog niets geschreven heb over onze afwezigen, zijnde Timothy, Patrick, Kevin en Jochen.

Wat doen zij op zondagmorgen? Waarom doen ze het? Met wie doen ze het? Waarom doen ze het niet meer met ons? Wat is er leuker dan een fietstocht op zondagmorgen met een leuke bende fietsfanaten, zegt een fietser met een “groep C” verslaving.

 

A domenica amici bicicletti

 

Saluti

Michele Bartoli