Uitstap naar de Ardennen : deel II

Beste vrienden Palingrijders en familie, beste blogbezoeker,

Zoals beloofd deel II van onze wedervaren in de Ardennen. Met de (brood)nodige foto’s ……

Zaterdag 13 september : Ik lig al vroeg wakker …. en buiten giet het water.  Typisch Belgisch natuurlijk. Ik zie het al niet zitten om in die gutsende regen te vertrekken. Ik dommel terug in want het is nog maar 6 uur. We zien straks wel.

Om acht uur schiet ik wakker. Ik kijk direct uit het raam in de hoop dat het niet meer regent, maar de hoop is ijdel. Het regent weliswaar niet zo veel meer als om 6uur, maar toch. Ondertussen is Yvan ook ontwaakt en ook hij is teleurgesteld in het barre weer. Maar eerst het ontbijt en eens luisteren wat de rest van de manschappen te zeggen heeft.

Yvan en ik zijn ver de laatsten aan de ontbijttafel. De gezichten zien er precies allemaal wat bedrukt uit. Ik zie ook dat de Stijn ondertussen aangekomen is. Willy en Ann hebben hun zoon veilig en wel tot bij ons gebracht. De meesten onder ons zien het eigenlijk niet zitten om te vertrekken. Steven, Mario en Dino laten hun aversie voor het barre regenweer maar al te goed blijken. De rest verliest er zowaar ook de moed bij.

Na het lekkere ontbijt, verzamelen we vooraan het hotel. Het miezert nog wat, maar er is zeker geen sprake van harde regen. André Versteels en Peter Van Goethem trekken aan de kar en overtuigen ons om rond tien uur dertig te verzamelen aan de ingang. Iedereen stemt in, hoewel een aantal liever niet op de fiets kruipen. Maar de beslissing is genomen : we vertrekken dedjue !!

Bar weer was het !

Ik maak me ook de bedenking dat “niet starten” eigenlijk niet kan. Enerzijds is er de goede André die zo zijn best gedaan heeft en zo goed was om mijn fiets mee te brengen en anderzijds hebben onze voorzitter Peter en Noël zo hun best gedaan om alles te organiseren. Vanuit dat respect moet ik wel vertrekken. Gewoon een kwestie van respect.  Dus maak ik me klaar !

Even gluren naar de buren

Fotograaf Steve lag op de loer !

In het naar beneden gaan ligt de Steven op de loer en hij neemt snel een foto van mij. Dat is eigenlijk een echte fratsenmaker die Steven! Intussen is er beneden al een ganse bedrijvigheid. Els met haar kindjes die hun papa komen uitwuiven, Marie-Jeanne die haren Andre in de watjes legt en Bertje die bewonderend zijn papa Dirk aankijkt. Misschien is Bert wel een volgend lid binnen groep 3 , dan gaat Petra twee Palingrijders in huis hebben en gaat ze zo in de minderheid zijn. Maar dat is toekomstmuziek. Nu terug naar ons verslag beste lezer.

Een drukte dus (daar waren we gekomen ) …. ik zie Yvan met zijn stalen ros, Bettini en Dino die staan te keuvelen, Mario die niet weet wat doen (starten of niet ???), Andre en onze voorzitter Peter die de fietsen uit de fietsstalling halen, Anneleen die glimlachend onze mannen bekijkt, …….Maar, maar waar zit Gruute Plateau eigenlijk? Dat is ver de enige die nog niet beneden is. Zou hij niet willen meerijden misschien? Is hij dan liever bij zijn Liesbeth? Wie weet?!

Yvan heeft er hoedanook zin in !

Mario is op zoek naar de goesting om te fietsen

Stijn gaat erin vliegen !!

En waar zit Gruute Plateau ?

zouk of zouk niet?

Gruute plateau zit dus nog op zijn kamer. Maar al spoedig neemt zijn vrouwke Liesbeth een beslissing en haar ventje moet mee. Lef heeft ze wel ons C.
Nadat iedereen uiteindelijk zijn fiets van stal gehaald heeft en zelfs Gruute Plateau erbij gekomen is, wordt er nog gauw een groepsfoto genomen. Voor de archieven ….. en onze blog natuurlijk. En daarna zijn we ervandoor.  Hopelijk blijft het droog of miezert het alleen maar een beetje. Eerst hebben we een afdaling tot in Herbeumont zelf en dan hop op weg naar Bertrix waar onze supporters (Anneleen, Petra en Bertje, Els en kindjes, Liesbeth, Saskia met Maite en Marie-Jeanne) ons gaan opwachten met onze picknic.

Samen op tocht in en rond Herbeumont.

Maar al gauw krijgen we regen. Na een tiental kilometer besluiten we in twee groepen verder te rijden. Peter, Andre en ikzelf gaan ons tempo rijden terwijl de anderen van ons wegrijden op de eerste bergop. Zo zal iedereen zijn hart kunnen ophalen. Ik ben al lang blij als ik Peter en Andre kan volgen. In Saint-Cécile draaien we plots linksomhoog en op de hoek staan ons mannen van de eerste groep. Intussen regent het al oude wijven en wij besluiten op ons tempo verder te rijden. Ik vraag me af wat ze daar staan te doen. Ik hoor Dino of Steven of ja wie eigenlijk, roepen maar de regen geselt me zo in het gezicht dat ik het niet versta. Peter stelt dat het niet lang zal duren alvorens ze ons gaan inhalen. En ja, dat zal wel waar zijn, want het zijn echte coureurs als zo op gang zijn. Den Tommy zal ze er wel weer bijloodsen.

Ondertussen volgen we de Semois in al haar pracht en eenvoud. Jammer dat de zon niet van de partij is, want het zou nog mooier zijn. Maar ook de regen heeft zijn charmes, hoewel ik die momenteel niet op prijs stel Dan volgen we plots een weg die de Semois links laat liggen. Het is klimmen geblazen. Tot iets voor Chiny. Er is hier plots een heuse afdaling die ons door het centrum van het dorp leidt. Ik ga dikwijls in de remmen op het gladde wegdek. Het is alsof mijn remmen het niet doen en ik raak wat in paniek. Verdomme, wat zijn die bochten scherp en mijn remmen doen het niet. Het is precies alsof ik geen snelheid minder. Mijn voet dan maar uit de pedaal en zo rem ik af in de bochten. Ondertussen ben ik beneden en dan wacht me de volgende verrassing : een steile en lange klim ! Mijn God, ik schakel naar 34-28 en sta recht op de trappers. Voor mij zie ik Andre en Peter (ik volg al op ruim 200 meter !). Ik besluit het langzaamaan te doen, want ik weet niet hoelang die steile berg gaat duren. Ik blijf recht op de pedalen, mijn hart bonkt bijna uit mijn lichaam, ik word gegeseld door die ellendige regen. Verdomme Danny, waar ben je mee bezig? Zie je hier nu rijden of beter gezegd zwalpen in de Ardennen in de gutsende regen. Maar ik denk niet meer verder en ik zet mijn verstand op nul en blijf trappen. Uiteindelijk begint het minder steil te gaan en zie ik de top. Daarboven wachten mijn makkers. Geduldig wachten ze

Eenmaal boven recupereer ik even en zo zetten we koers naar Bertrix. Nog een 15 km zie ik. Mensen wat een ellendig weertje. Onze kledij is doornat en het water loopt uit onze koersschoenen. Ons mannen van de eerste groep hebben ons nog steeds niet ingehaald. Wat zou er toch aan de hand zijn? Ik begin me zorgen te maken. Hopelijk is er niemand gevallen of zo …. Maar nee, in het dorpje Medart stuiven ze ons in een afdaling als gekken voorbij. Binnen acht kilometer zien we ze wel terug in Bertrix. En ik die sukkel met mijn remmen, denk dan bij mezelf hoe die mannen geen schrik hebben om zo af te dalen

Na acht kilometer bereiken Andre, Peter en ik eindelijk Bertrix. Op de markt zien we iedereen al staan. de regen gutst ondertussen nog steeds verder uit de hemel. Wat hebben wij de heiligen toch misdaan, want nonze rally was ook al uitgeregend. Ter plaatse wil iedereen direct naar het hotel. Daar hoor ik van de brute pech van Gruute Plateau (pedaal eraf !!) en van de opgave van een verkleumde Stijn. De anderen staan er ook maar stillekes bij. De Steven komt me lachend op de schouder kloppen en vraagt of ik nu zelf ondervind wat zij in de Ronde Van Vlaanderen moeten doorstaan hebben. Ik antwoord volmondig ja natuurlijk. Alleen hebben zij er toen 277 km in erbarmelijke weersomstandigheden opzitten, terwijl ik nog maar een 40 km in de plensende regen heb gereden. Mijn bewondering voor die mannen stijgt alleen maar, ik steek dat zeker niet onder stoelen en banken.

Onze voorzitter is echter ontgoocheld als iedereen terug vaart zet richting hotel. Iedereen, heeft er de buik van vol, met uitzondering van de Peter. Wij blijven daar nog even verbouwereerd alleen achter om dan samen vaart te zetten naar Herbeumont. Onze makker Andre is met de eerste groep mee. Tot in Herbeumont hebben we een afdaling om dan een helse beklimming tot aan het hotel in te zetten. Halfweg krijg ik daar mijn klop van de hamer. De vier weken non-activiteit beginnen hun tol te eisen. Ik raak verdomme niet meer vooruit. Mijn benen doen pijn van de kou en ik heb ook geen macht meer. Mijn God, wat doe ik toch. Ik mis mijn vrouwke en kinderen. Ik heb het erg zitten. Gelukkig is Peter bij mij gebleven en duwt hij mij de laatste tweehonderd meter naar boven. Ik ben hem dankbaar !! Ik ben dan ook uitgeput en doornat als we het hotel bereiken. We zijn daar nog de enigen. Iedereen is al naar boven en staat al onder de douche. Alleen wij twee staan daar nog verkleumd.

De douche doet dan ook deugd. Nadien neem ik mijn kledij en die wring ik uit in het bad. Wat een water dat ik daar nog uitwring. Mijn schoenen zijn doornat. Dat krijg ik niet meer droog voor morgen. Maar ja, ik ben al blij dat ik de rit van vandaag heb uitgereden. Na mijn douche ga ik beneden gaan zien waar iedereen zit. De meesten genieten intussen al van een frisse duik in het zwembad van het hotel. Ik neem mijn lunchpakket en zet mij daar beneden in het salon te lezen.  Ook dat is vakantie voor mij. Terwijl ik zit te lezen komen Peter en Anneleen me vragen of ik niet mee wil naar Bouillon. Maar dat zie ik niet zitten. Ik lees liever op mijn gemak in mijn boek. Ook Andre en Marie-Jeanne komen me daar gedag zeggen. Via Andre kom ik te weten dat Parijs-Brussel op TV uitgezonden wordt. Voor mij het sein om naar de kamer te gaan en naar de koers te kijken …. en te bekomen van de helse rit

een-verfrissende-duik-in-het-zwembad

Bettini heeft er plezier in

steve-de-waterrat

tommy-geniet-in-het-water

Zo beste vrienden, tot hier deel twee. Er is zoveel te vertellen dat ik er nog een derde deel ga aan breien
Eigenlijk gaat dat derde deel nog het plezantste van allemaal zijn. Ook dat zal veel schrijfruimte in beslag nemen Maar dat zal voor morgen of voor zaterdag zijn. Pas dan gaan we het strafste vernemen van onze exploten aldaar ……. Tot dan beste vrienden !

Vele wielergroeten,

Kamiel Vélo