Verslag RVV groep 2 !!

Vlaanderens Mooiste…

Vele weken werd er over gepraat en naar uitgekeken : 04 April 2009, de dag van Vlaanderens Mooiste, de dag van De Ronde Van Vlaanderen, de dag van De Palingrijders…

Omdat Vlaanderens Mooiste een unicum is in het Vlaamse wielerjaar mocht deze dan ook niet ontbreken op ons lijstje.  Na menige oproep op de blog was maar één iemand bereid Vino & Stong te vergezellen, namelijk Dirk De Winter.
Rond 8 uur werd dan ook van start gegaan, niet in Ninove, maar op de kruisweg in Essche.  Hier zouden we op het parcours inpikken om zo via de industriezone van Zottegem en de befaamde Paddestraat richting Zwalm te fietsen.  Zwalm is ook de plaats waar een eerste test voor de benen zou doorstaan worden : de Molenberg.  Eenmaal deze overwonnen zetten we koers richting Wolvenberg.  Maar eerst moesten we over die ellenlange kasseistrook : Kerkgate.

Groep 2 en 3 vertrokken in eerste instantie samen vanop de Kruisweg in Essche!

Vanaf de Wolvenberg werden we naar de Oude Kwaremont gestuurd, dit via de nieuwe trambedding tussen Oudenaarde en Kluisbergen. Doordat de wind wel eens een kwaaie tegenstander zou kunnen worden opteerden we voor ons wagonnetje aan te sluiten bij een voorbijkomende trein Flandriens. De grote verandering dit jaar was het invoegen van de Varentstraat voor de Oude Kwaremont. Dit maakt dat er zo’n 3km kasseien zouden volgen. Eens boven op de Kwaremont wist je dat het vanaf hier zou gebeuren, vanaf hier start de Ronde…

De top van de Kwaremont

Nu zouden de hellingen elkaar snel gaan opvolgen, en met de wind in de rug werden we naar de Paterberg geblazen, die verdomd steile helling waar je geen aanloop kan voor nemen, kort rechts afdraaien, schakelen, en op de trappers gaan staan, dit was de enige optie. Maar bij het opdraaien van de Paterberg had Stong te kampen met een technisch probleem, zijn ketting zat vast tussen zijn twee plateaus vooraan. Zo moest Stong noodgedwongen te voet de Paterberg op .

Maar nu kwam de Koppenberg! De naam alleen doet het hart van menig wielerliefhebber sneller slaan. De Koppenberg, dé bult van Oudenaarde, 600 meter kasseien waarvan de helling van het steilste stuk 22% bedraagt, die moest en zouden we overwinnen. Dit was ook de gedachte van al die andere honderden wielertoeristen die op hetzelfde moment op de koppenberg stonden. Opeens was alles gedaan, muurvast, finito, basta, gedaan. Iedereen moest van de fiets. Dit was eventjes balen.  

Veel tijd om te denken aan die Koppenberg hadden we niet, want al gauw stonden we aan de voet van de Steenbeekdries. Een niet zo’n heel steile helling, maar toch een helling waar je beter enkele kroontjes kleiner schakelt, om zo krachten uit te sparen voor wat nog komen zal.
Van de Steenbeekdries ging het in sneltempo richting Taaienberg, waar Tom Boonen zondag eens de beentjes ging testen maar constant af te rekenen had met zijn schaduw, enen Filippo Potzatto. De 530 meter lange keikop deelde bij Vino al de eerste prik uit, iets waar Stong en Dirk De Winter nog geen last van hadden. Snel even recupereren en doorgaan naar de volgende…

De Taaie Taaienberg

Boven de weg zie ik een spandoek “helling 8: Eikenberg”.  “Komaan Vino! We zitten aan de helft van de hellingen!”, zei  Stong.  De Eikenberg, vergelijkbaar met de Oude Kwaremont, maar net dat tikkeltje steiler. Ook hier weer zat Vino enkele fietslengtes achter op de andere twee Palingrijders. “Verdomd”,denk ik in mezelf, “die mannen zijn goed!”. Bovenaan hergroepeerden we om door te rijden naar nummer 9 : de Varent.
Door de grote snelheid waarmee je aan de Varent kan beginnen, ben je al halverwege alvorens je de eerste trap moet geven. Dit was er eentje die al snel beklommen was en eenmaal bovengekomen zocht ik in mijn achterzak achter een “suikerpille”. Door mijn geknoei zaten Dirk en Stong een tiental meter voor op mij, en bij het opdraaien van de Heerweg werd ik door de seingever tegengehouden om eerst het gemotoriseerd verkeer door te laten. Ik was weer op achtervolgen aangewezen…

Aan café “Den Trap Op” kon ik dan ook weer aansluiten bij het vooroprijdend duo Palingrijders. Via de Bovenstraat ging het richting haaghoek, 2000 meter kasseien lagen ons op te wachten. Even controleren of alles nog goed vast zit, drinkbussen, fietscomputer, … En daar gaan we… die kasseien blijven komen… Opeens, springt toch één van mijn drinkbussen uit mijn bussenhouder. Snel die bus gaan halen en weer Dirk en Stong gaan inhalen. Die zaten al aan de voet van de Leberg toen ik hen kon vervoegen. De suikerpille had duidelijk haar werk gedaan, de explosieve helling van 16% kon mij niet deren, en zo kon ik samen met Stong en Dirk mee naar boven (Eindelijk).

De duivelse kasseien van de Haaghoek

Vanaf nu zou het beter gaan, via de villa van Herman De Croo lieten we ons uitbollen naar de Berendries. Waar we in groep naar boven reden. Bovenaan werden we opgewacht door de kinderen en de vrouw van Dirk. Deze waren hevig aan het supporteren (waarvoor dank). Veel tijd om stil te staan hadden we niet, want we begonnen de eindmeet te ruiken.
Zo ging het naar de Valkenberg, vergelijkbaar met de Berendries, maar net iets minder steil en zonder uitloper. Hier zou morgen wel eens een beslissende ontsnapping kunnen gebeuren. Van hieruit reden we via het rondpunt van Brakel naar TenBosse.

Ten Bosse is de klim van het grote verzet (zo had Museeuw eens laten klinken) en dat was in mijn oren blijven hangen. Waarom eens niet proberen? Rijdend op de grote molen ging ik naar boven gevolgd door de sterke rijdende Stong en Dirk!! Mijn tellertje gaf aan dat er nog 30 km zou komen, nog dertig kilometer die krachten verdelen.
Ondertussen zijn we aanbeland aan de Eikenmolen in Lierde. De start van de raid van De Volder in 2008. Dit is niet zo’n sterke helling, maar na 110 kilometer voel je elke molshoop (ik toch ). Nu zou het gaan gebeuren, nu zou hij gaan komen, DE MUUR van Giesbern.
Via de Kloosterstaat begaven we ons richting Muur-Kapelmuur, de juiste vorm vinden, het juiste tandwieltje zoeken en vol op de trappers gaan staan om deze reus in klasse te overwinnen Fotografen zaten in de kant en kersvers Minister van Binnenlandse Zaken De Padt stond bovenaan iedereen aan te moedigen. Mooi was dat! Ook hier weer werden we opgewacht door Carine en kinderen.

De Muur

Nu zou er maar één meer komen, de Bosberg. Vanaf hier zou Dirk een dipje krijgen, maar dit kon niet opwegen tegenover de manier hoe hij de voorbije 120 km heeft gereden! De wind zat goed dus konden we al een goede aanloop nemen. Toch valt deze duivel niet te onderschatten, meermaals is hier de beslissende ontsnapping ontstaan. Maar dat verdomde laatste stukje van de bosberg deed toch pijn in de kuiten. Eenmaal boven, wachtten we eventjes op Dirk, die zich in het wiel zette en zo konden we met wind in de zeilen vol gas rijden richting Meerbeke.

Den Arrivéé in Meerbeke

Via de grote steenweg werd er gevlamd tot aan de Hallebaan om zo die eindstreep te halen en te kunnen zeggen “IK HEB HET GEHAALD” (eh Peter ). Schitterend, wat dat doet met een mens als je onder die boog rijdt. De Ronde van Vlaanderen……. nu snap ik waarom ze Vlaanderens Mooiste wordt genoemd…

Voor de statistieken: 145 km aan 26 km/u

Uw reporter ter plaatse,

Vino

http://www.youtube.com/user/blogdepaling

depaling@gmail.com