Beste vrienden,

Er werd  mij vorige week gevraagd (door Yvan) of ik mee zou gaan naar Bertrix.
Deze tocht hebben we vorig jaar immers nog een deel gereden (130 km) ,maar nu zouden ze de volle 207km doen waar ik toch een beetje bang voor was.
Ik sta nog niet op het niveau dat ik wil zijn ,maar als Yvan iets vraagt kunt ge moeilijk weigeren,hij is toch één van mijn beste fietsmaatjes hé!
En toch was ik bang van de kilometers en de zwaarte van het parcours ,wetend dat ik van het jaar niet boven de 100 à 120 km ben geweest ,maar ik zou dit op mijn eigen tempo afleggen en hun desnoods laten doorrijden.
s’ Ochtends afgesproken om 4u 50 waren Tommy,Yvan,Tommeken,Jurgen en ik zelf, klaar voor een vertrek voor een loodzware dag.
Aangekomen in Bertrix was er toch tamelijk wat volk,zelfs de inschrijving was oké ,je had een Franstalige zijde en een Nederlandstalige zijde voor in te vullen, zelf de route was tweetalig .
Daar zijn we dan ook Iwan en André tegengekomen,die ook voor de 207km of de 166km gingen kiezen.

 

Kille afdaling brrrrrrrr

Samen vertrokken was het van in het begin een kille start maar na 5km dalen was er de eerste van zoveel hellingen die ons direct opwarmde en de hele dag op temperatuur hield,al vlug was er al afscheid van André en Iwan die mannen rijden ook hun eigen tempo wat ook begrijpelijk is.
Al vlug werd er mooi tempo gemaakt en kwam er een groepje van zo’n 8 man bij ons aansluiten,
het tempo werd niet opgedreven maar met die mannen werd er wel rondjes gedraaid .

 

Tommeken ongeduldig !!!

Ik en Jurgen hielden ons kalm ,maar Tommy,Yvan en Wim draaiden hun hun deel mee.                         In de afdalingen was het serieus doorgaan met de nodige risico’s,Wim wilde iemand volgen die van die streek was,maar dienen kerel ging zelf een beetje uit den bocht, zo ook Wim die er met de schrik vanaf kwam tot tweemaal toe.(nietwaar Tommeken)
Op zo’n 60km liet Jurgen zich afzakken op een helling,ik dacht oei moet ik hier nog mee met Tommy en Yvan ,want Wim was immers bij de Jurgen gebleven(echte makkers).
Een beetje afgewacht en naar mekaar gekeken konden we dit groepje toch niet laten rijden, sorry mannen  maar tot later, dacht ik.
Op de bergjes liet Tommy zich helemaal gaan ,man man diene is weer in vorm zeg niet te doen,maar hij was wijs en reed ons niet naar de kl**ten.

 

Tommy laadt zijn geweer.

Yvan ,…jongens jongens dat is toch ook een speciaal geval zeg, weet ge dat hij de vrijdag nog helemaal de regiotour heeft gereden de volle 130km en dan vandaag ook de volledige toer reed, als er enen respect verdient is het hij toch wel, doe het maar hé zeg, op twee dagen tijd 340km rijden!

 

beresterke Yvan !!!

Op een van de (4) bevoorradingen  de tweede denk ik ,die volgens we al weten van onze waalse vrienden niet zo denderend zijn ,maar er toch water en eten is, opeens waren Wim en Jurgen daar weer.
Voor mij was dit een hele opluchting we waren zo’n 120 km verder ,geweet niet hoe de benen later gaan zijn vanaf nu zetten we samen onze trip verder.

 

een voor allen ,allen voor een.

Het begint toch al een beetje pijn te doen in de benen maar ik geef niet op.
De reden waarom Jurgen en Wim in het begin achter bleven kwam nu aan het licht die kerels forceerden zich niet en ik zweer het u hoe Jurgen zich op zijn groot mes naarboven trok indrukwekkend  ik dacht dienen gaat straks een patat krijgen maar ’t was geen waar, over elke berg trok hij zich zo naar boven.
Gruute plateau heeft zijne naam nie gestolen.
En ons Tommeken man ,ge zult klaar zijn voor de Alpen ,hoe jij zo’n sprinterslijf naar boven sleurt chapeau goed gedoseerd mannen.

 

prachtig uitzicht in de streek van Bouillon

Bij mij was het na 160km al veel minder, alhoewel ik nooit boven 160 hartslag ben gegaan, die kilometers kropen al in de benen ik heb dan in mijn tempo omhoog gereden en af en toe bijgestaan door Wim en Yvan .
We hebben in Bouillon een beklimming gedaan het was precies de koppenberg maar dan in asfalt en drie keer zolang er kwam geen eind aan.
Mijn vaatje was leeg ,ik heb me op eigen tempo naar boven getrokken,op 19Okm begonnen de eerste seinen van krampen zich te tonen ik dacht : toch de laatste 17km niet hé.
De krampen proberen te negeren en door zetten, af en toe een duwtje Tommy  hebben mij toch tot het eind gebracht .
Het laatste stuk, was nu zo een beetje zoals bij ons als ge goed doorgaf waart ge boven.
Maar Tommy is toch een beetje van ne lepen hé,op 7km van het einde hing hij al zo een 300meter aan mijn zadel , ik dacht: wat is dat hier da gaat hier niet meer vooruit, ben ik nu zo kapot !!!
Ik ben blij dat ik het gehaald heb ,volgens Yvan is dit de mooiste rally dat  hij ooit gereden heeft,voor mij ook (volgende keer beter getraint),ik denk dat de anderen dit alleen kunnen beamen.
Ons gewassen aan de plaatselijk natuurbron, nen saucisse gegeten en ne leffe gedronken en blij dat we naar huis konden.

 

een frisse afsluiter

André en Iwan zijn we ook nog tegengekomen hun verhaal hoor je van hen wel zeker want der zijn rare dingen gebeurd!!!
De cijfers dan,205km,3300 hoogtemeters een gemiddelde van 28per uur niet slecht hé .
Volgend jaar kom ik zeker terug

ps: sorry voor de slechte kwaliteit van de foto’s (condentie), en Tommy,Yvan,Jurgen en Wim mercie voor mij bij te staan in deze tocht, ik sta bij jullie in het krijt!
Bettini