Naar de hel van het noorden …

Vrijdagmorgen, 27 juni 1969. Een dreigende wolkenhemel bedekt het nog slapende Sint-Lievens-Esse. Het is zes uur in de morgen als de eerste Palingrijders verzamelen aan het café. Niemand is op de hoogte van de planning van vandaag. Alleen Eddy Merckx en zijn ploegmakkers weten dat de Ronde Van Frankrijk voor hen nu begint.

Gisteren hadden ze nochtans een zware voorbereidende rit achter de rug. Eddy was met zijn Palingrijders immers 260 km aan een hels tempo een laatste test gaan doen.  Hij verlangde het uiterste van zijn ploeg en daarom wou hij na de helse trainingstocht van gisteren zeker zijn van de conditie van zijn helpers. Niets liet Merckx aan het toeval over. Zo had het er even benard uitgezien voor Gino Roeckhout, toen hij na de beklimming van de Congoberg even moest afhaken. Merckx had dat in het snotje en was even poolshoogte gaan nemen bij Gino. Maar al snel was Roeckhout bekomen en draaide hij alweer vlot mee vooraan. Het was trouwens veelbetekenend dat het ganse Pajottenland werd verkend, iedere heuvel werd minstens twee keer beklommen!

Vandaag had Eddy afgesproken aan het lokaal van De Palingrijders. Om zes uur zouden ze vertrekken richting Roubaix. Om de tegenstand diets te maken dat Merckx het meende, zouden hij en zijn ploeg vandaag met de fiets in groep vertrekken en aankomen aan de startplaats van de Tour van 1969, dit ondanks de barslechte weersvoorspellingen van Armand Pien. En het ziet er zo naar uit, want de eerste druppels vallen al als de eerste luitenant van Eddy, Tommy VDP, aan het lokaal aankomt.

Tornado Tom, Gruute Plateau, Reindert De Vos, Bartoli en Bettini  staan al klaar samen met de volgwagen van Lomme Driessens. Alleen is Lomme er niet bij. Hij heeft namelijk last gekregen van zijn prostaat en hij moet noodgedwongen thuisblijven. Een spoedoperatie dringt zich namelijk op. Eddy Merckx is er niet rouwig om want hij en Lomme Driessens hebben een verzuurde relatie sinds de laatste Ronde Van Vlaanderen. Toe Eddy op 70 km van de aankomst demarreerde kwam de Lomme naast hem rijden en schreeuwde Eddy toe : “Wat doede gij nu,  onnozelaar? Zijde gij zot geworden?“. Maar Merckx beukte onverstoorbaar verder en riep de Lomme toe : ” Kust gij ne keer mijn kloten, gij!“. Van toen af aan was Merckx meer dan ooit met zichzelf bezig en luisterde hij maar met een half oor naar de Lomme. Driessens werd voor de Ronde Van Frankrijk 1969 dan maar vervangen door Stong  Gedong, één van de drijvende krachten achter De Palingrijders.

Plots kijken alle al aanwezige Palingrijders om en zien een viertal komen aangereden. Er zit vaart in : Eddy Merckx op kop met Gino Roeckhout, Mario Grootjans en Steve Prilmans in zijn wiel. Met piepende remmen houden ze halt. Het zweet parelt al van Mario’s voorhoofd. De toon is al gezet! Alleen …. waar is de Pat Van Ezel? De vraag ligt op Eddy’s lippen als hij van de kruisweg komt opgedraaid. Merckx perst de lippen op elkaar om de Pat geen uitbrander te geven. En de Pat, die weet dus ook al hoe laat het is en zwijgt. Stong Gedong stelt dan maar voor om de tocht naar Roubaix aan te vatten. Want samen met zijn mecanicien van het eerste uur, Eddy Goemans, zit hij op hete kolen om te vertrekken.  Ook de sponsor van de ploeg, Dirk Van Der Haeghen, zit al klaar in de volgwagen. De Plakker heeft voor dit jaar diep in de buidel getast en heeft het hoofdsponsorschap opgeëist.

En zo beste vrienden, stond een bont gezelschap klaar om de tocht naar de startplaats van de Ronde Van Frankrijk 1969 aan te vatten. Het werd een helse tocht, want Armand Pien had gelijk : die dag viel de regen met bakken uit de hemel. Het was zelfs zo erg die dag dat Merckx met zijn ploegmaats af en toe moesten schuilen die dag. Zo erg regende het. Maar het werd een voorbode van een al even helse Ronde Van Frankrijk, een Ronde waar Merckx de tegenstand in friet zou rijden. Samen met zijn Palingrijders zou hij de toon aangeven …………

Morgen : de proloog in Roubaix : 10,4 km.

Van uw reporter ter plaatse,

Kamiel Vélo