Woensdag 02 juli 1969, rit zes : ‘Charleville-Mézières’ – Nancy (214 km)
Het is daar een drukte van jewelste op de bijzonder fraaie Place Ducale in Charleville. Een massa toeschouwers verdringen zich daar rond gele-truidrager Tommy en witte-truidrager Eddy Merckx. Ook is er bijzonder veel belangstelling voor de Franse wegkampioen Raymond Delisle. De Fransen worden bijna gek van hun kampioen.
Wie veel minder aandacht krijgt, is de “Keizer van Herentals”, Rik Van Looy. Hij is intussen 35 en er begint serieus sleet te komen op Rik. Daar heeft hij het soms wel moeilijk mee. Vandaag is zo een dag trouwens, want het doet hem pijn dat er zo veel aandacht gaat naar een helper van Eddy Merckx, terwijl hij als Keizer van Herentals toch zoveel meer heeft gewonnen. Inderdaad Van Looy was al een zeer succesrijk renner geweest, vooral in de topklassiekers en de wereldkampioenschappen.
De Ronde Van Frankrijk en de andere zware rittenkoersen hadden hem steeds veel minder gelegen. Nooit had hij ooit aanspraak kunnen maken op een overwinning in een grote ronde. Hij won wel de nodige ritten, dat wel. Maar daar was het bij gebleven. Daarenboven had hij dit voorjaar nog niet veel succes gehad. Wel een aantal kleine overwinningen met als grootste de E3-Prijs Harelbeke. Maar in het klassieke werk was hij ondermaats gebleven : opgave in de Ronde Van Vlaanderen, 10 de in Gent-Wevelgem, 22 ste in Parijs-Roubaix, ….. Van Looy besefte maar al te goed dat er sleet op kwam en dat zijn rijk uit was, zeker nu Merckx zo alles domineerde.
Vandaag zou hij toeslaan ....
Nu was hij voor de zevende en laatste maal in de Ronde Van Frankrijk. En nu wist hij al dat het bijzonder moeilijk zou worden om deze Ronde tot een goed einde te brengen, want hij was met tegenzin begonnen aan deze editie. Wat hem wel deze morgen bijzonder irriteerde was dat bijna niemand van de supporters en journalisten oog had voor hem. Het ergerde hem mateloos, eerzuchtig als hij was! Hij zou ze eens een poepje laten ruiken vandaag!!!
De rit van vandaag verloopt over vrij vlakke wegen over een afstand van 214 km. De aankomst ligt op de piste van Nancy. Er heerst terug een tropische hitte. De tourdokter had een waarschuwing rondgestrooid dat de renners tijdig moesten drinken om uitdroging te vermijden. Maar wie dacht dat de renners er een gezondheidswandeling zouden van maken, zou er bedrogen uitkomen. Van bij de start is er al onrust en wordt er aan een strak tempo vertrokken. Tot voorbij Montmedy (70 km) wordt er slag om slinger aangevallen. Hierbij een opmerkelijke demarrage van Palingrijder Steve Prilmans die een vette premie wegkaapt. Steve is de man trouwens van de premies!
Na een goede twee uur koers heeft het peloton een voorsprong van 15 minuten op het snelste uurschema ! Maar dan valt bij de meeste renners hun frank dat er vandaag geen vroegtijdige lange vlucht zal inzitten. Het tempo valt terug naar een gezapige 25 km/uur. Ter hoogte van Maucort-sur-Orne springt plots Rik Van Looy weg. Niemand reageert. Vooraan onderhouden de Palingrijders het tempo en ze vinden het niet de moeite waard om de “oude” Van Looy te remonteren. Het is trouwens te warm om terug koers te maken.
Van Looy denkt er anders over. Geïrriteerd als hij is om de gebeurtenissen van deze morgen is hij vast van plan om vandaag alleen aan te komen op de piste van Nancy. Hij sprokkelt al snel twee minuten op een laks peloton en op de top van de Cote de Thiaucourt (4de categorie) heeft hij een maximale voorsprong van maar liefst 12 minuten. Hij is dan op dat ogenblik ook de virtuele leider!
Van Looy is altijd al een strijder geweest en bijna al zijn grote overwinningen zijn de overwinningen van een “grote”geweest. Maar vandaag blijkt toch dat de zege hem zomaar zal gegund worden. Zelfs Eddy Merckx, nochtans niet de beste vriend van Van Looy, ziet er geen graten in dat de oude kampioen vandaag met de bloemen gaat lopen.
Op een vijftig kilometer van de eindmeet begint het peloton dan uiteindelijk toch jacht te maken. Maar niet snel genoeg naar de zin van Tommy, die dan maar zelf in de aanval gaat. Tommy wil ten allen prijze zijn gele trui nog wat behouden en neemt zelf het heft in handen. Hij krijgt wat later het gezelschap van nog zeven renners waaronder zijn ploegmaat Mario Grootjans. Er wordt nu gevlamd achter Van Looy. Alleen zit er één sleper bij : René Pijnen, tevens ploegmakker van Van Looy. Te begrijpen dus dat Pijnen niet wil meewerken in de achtervolging. Maar Mario Grootjans ziet dat niet zo en na een aantal opmerkingen van Mario aan het adres van Pijnen, rijdt hij de ongelukkige ploegmaat van Van Looy in de berm. Opgeruimd staat netjes denkt Mario ervan.
Mario reed de arme Rene Pijnen in de berm ...
Maar Van Looy is een taaie en draait toch als eerste de piste op van Nancy. Met 42 seconden voorsprong wint hij de rit voor Tommy en de Italiaan Zandegu. Na een vlucht van 115 km en aan een gemiddelde snelheid van 40,373 km/u is Van Looy de terechte winnaar van deze etappe. Tommy behoudt de gele trui. En Mario Grootjans brengt het er minder goed vanaf : hij krijgt vijf minuten straftijd en 500 Belgische Frank boete wegens zijn onsportief gedrag met Pijnen. Maar dat zal Mario worst wezen. Van Looy vangt daarentegen veel geld voor zijn prestatie van vandaag : 2.000 Belgische Frank voor de ritzege, 3.000 BEF voor de bergprijs en 18.000 BEF voor de strijdlust. Het is evenwel de laatste stuiptrekking van een gewezen groot kampioen : twee dagen later zal hij buiten de tijdsgrens arriveren en op 22 augustus 1970 neemt hij definitief afscheid van de sport ……..
Van uw reporter ter plaatse,
Kamiel Vélo
