(1) Bartoli’s RVV 2009 – verhaal !! (groep 1)
“Vrijdagavond op tijd gaan slapen !” was de boodschap maar eerst hadden we afgesproken om de fietsen naar het lokaal te brengen zodat deze al in de bestelwagen van Jurgen konden geplaatst worden.
Bijna iedere aanwezige RVV Boy voelde wel ergens iets of had wel een kwaaltje waarvan ze de laatste maanden geen last hadden gehad.
Ondergetekende was al gans de week loom, had doorlopend zware benen en tijdens een controle bij de dokter bleek dit te maken te hebben met een te lage bloeddruk. Zou dit alles met stress te maken kunnen hebben?
Maar goed, rond 21.30u zoek ik mijn bed op wetende dat slapen me niet gaat lukken, maar beter dit dan rond te lopen en/of tv te kijken.
Weinig nachtrust voor een door zenuwen geteisterde Bartoli
Na een 4 tal uurtjes slapen loopt mijn wekker af en is het zover, de dag van de waarheid, de dag waar we zoveel voor getraind hebben, de dag waar we zo naar uitkeken, de dag van de waarheid !
Me rustig klaar maken is de boodschap want het is onze gouden Danny die ons komt oppikken en die zal zeker en vast wel iets later zijn dan afgesproken!!! Enkele boterhammen, twee eitjes (met veel zout) en wat drop (goed voor mijn bloeddruk) en we kunnen vertrekken. Voor de rest staat alles al klaar van de avond voordien, eten, drinken, kleren, drukpomp, etc…
Iets na 5 uur denk ik een auto te horen en tot mijn grote verbazing is Danny al aangekomen! Inladen en op weg naar het lokaal. Daar is de spanning te snijden, Wim en Jurgen roken nog snel een sigaretje en weg zijn we.
Aangekomen in Brugge is het insmeren, klaar maken en verder stressen geblazen. OK, iedereen klaar en weg zijn we. Ver kunnen we niet rijden want het is aanschuiven om het podium op te gaan, tot grote ergernis van vele laat de organisatie hier te wensen over en is niet iedere deelnemer even sportief als het op aanschuiven op aankomt. Door gewoon te kijken naar wat sommige meenemen als mondvoorraad wordt aanschuiven zelfs een ontspanning, dit gaat van een spie kaas tot een gigantische voorraad energierepen van den Aldi (en dit allemaal dezelfde smaak). Maar goed, eens op dat podium vergeet je dit alles en neem je achteraf bekeken te weinig tijd om van dit moment te genieten.
Eerst moeten we door het prachtige centrum van Brugge om vandaar de grote baan te nemen richting Torhout. Nog niet ver weg is er al iemand die het nodig vind bij het nemen van een rond punt om er gaan bij te liggen, het wordt ons heel snel duidelijk dat geconcentreerd zijn en blijven van groot belang is.
De eerste kilometers verlopen vlot maar zenuwachtig en ook al hebben we nog niet veel km’s gedaan bij het weerzien van onze volgers (Danny, Lucas en Tim), het deed ons allen deugd ze weer te zien en te beseffen dat ze er gans de dag gaan zijn voor ons. Merci gasten!! 
Zoek de Palingrijders 
Aansluiten bij groepen met de juiste snelheid tot aan de heuvelzone is nu de boodschap. Bij het opdraaien van de eerste controlepost staan er een pak toeristen aan te schuiven maar dit verloopt zeer vlot en we kunnen redelijk snel onze weg verder zetten. Eens Gavere bereikt, worden we zoals nogal veel gebeurde die dag gehinderd door het verkeer dat op zijn beurt hinder had van de vele toeristen en omgekeerd. Hierdoor moet ik mijn kompanen wat laten rijden en dit heeft zo zijn gevolg bij het verlaten van Gavere want daar lag de eerste helling van de dag. Geen helling die op de lijst van de 16 staat maar die wel moet beklommen worden, niet stijl maar lang. Gezien het feit dat ik de minste klimmer van de bende ben en ik al start met enkele meters achter neem ik de helling op mijn eigen tempo, uiteindelijk volgen er nog een aantal hellingen die ik op moet.
De Peet wachtte op Bartoli tijdens de eerste nijdige klim van de dag!
Peter Hermé heeft dit in het snuitje en laat zich spontaan uitzakken om te polsen of alles ok is met mij, en rijdt samen met mij tot bij de collega’s. Waarvoor dank Peter!!! In Merelbeke staan onze trouwe volgers ons op te wachten en ze hebben al gezelschap gekregen van Dino, Mario en Stijn. Merci gasten voor de steun!!! Vandaar rijden we richting Herzele alwaar we onze Pat de kop laten nemen zodat zijn supporters hem goed kunnen herkennen en aanmoedigen. Dan recht naar Zottegem waar de Lippenhovestraat en de Paddestraat op ons liggen te wachten. Marc Uytterhove zei ooit : “ Met kasseien kun je twee zaken doen : je oprit aanleggen of er over vliegen“. En dit tweede poogde ik dan ook te doen met als gevolg dat we heel veel tragere fietsers gepasseerd zijn waardoor het gevaarlijk werd. En dat we gedreven door de adrenaline niet gestopt zijn op het plein van Velzeke alwaar onze volgers zich hadden geparkeerd.
Tweede stopplaats was te Merelbeke.
Tegen Danny’s wagen staan de fietsen uiteraard veilig
Voorbij de paddestraat werd er gewacht op iedereen en daar vond Peter Hermé het moment gekomen om zijn bandendruk wat te laten zakken voor de resterende kassei stroken. Maar zijn fingerspitzengefühl was blijkbaar aangetast door de kasseien van de paddestraat want hij had er teveel uitgelaten. Gelukkig horen we plots een wagen claxonneren en komt Danny aangereden, ditmaal zonder Lucas die met zijn brommer op weg is maar intussen is mijn zoon Nathan bij hem.
Iedereen duikt de wagen in op zoek naar eten, drinken, etc…tot we plots een bandje al zijn druk horen verliezen. De achterband van Steven begeeft het terwijl hij stil tegen de wagen van Danny staat, dus deze nog snel vervangen en we kunnen terug op weg, op weg naar de eerste helling op papier.
Onze Pozzato filmde er op los.
Ook Steven werd niet gespaard van materiaalpech!
Met een lach en een zwans om de zenuwen te onderdrukken nemen we de laatste honderden meters alvorens rechts af te slaan richting Molenberg en ook daar staan onze supporters ons aan te moedigen.
Vanaf hier volgen de kasseistroken en hellingen zich zeer kort op met als zwaarste stuk, het deel tussen oude kwaremont en het cafe Trap op te Horebeke.
Op de bekendste hellingen worden we oa aangemoedigd door supporters van de andere 19000 deelnemers en dit zijn de momenten waarop je geen last hebt van vermoeidheid, van een opkomende kramp in je linkerkuit of wat dan ook. Het enigste dat je bezig houdt op dat moment is “welke is de volgende helling en hoeveel komen er nog?“.
Van aan cafe Trap Op worden we met de fiets bijgestaan door Bettini, die komt ons nog wat opmonteren onderweg en ons wat uit de wind zetten. Niet dat uit de wind zetten op de Haaghoek mogelijk is maar ja, er komen nog veel andere stukken waar het wel kan. Plots zie ik Peter Hermé aan de kant staan want zijn drinkbushouder is losgekomen op de kasseien van de Haaghoek. Alles los gemaakt (met dank aan handige harry Dino) en we konden weer verder.
Den Bettini vergezelde de Palingrijders in de finale : sympathiek !
Dino snelt de Peet ter hulp. WIJS !
Leberg en berendries volgen elkaar snel op maar die worden genomen zonder veel problemen.
In Brakel is de laatste controle- en bevoorradingspost en hier worden we extra in de watten gelegd met peperkoek en energierepen omdat we van De Paling zijn!!! De mevrouw die ons zo in de watten legt, zegt nadrukkelijk dat we dit zeker moeten melden aan Danny wat bij dan ook met plezier gebeurt is. Later blijkt dat het Nancy is, een trouwe klant van ons lokaal !
Nancy verzorgde de Palingrijders extra tijdens de laatste controle! Waarvoor Dank.
Vanaf nu begin je te beseffen dat je zonder materiaalpech het einde kan halen maar ondanks die gedachte rij je toch de valkenberg nog op met enige reserve, Ten Bosse is niet de moeilijkste en het stuk vandaar naar St-Martens-Lierde ligt me wel : lekker lang en rechtdoor. Hier trekken we onder leiding van Bettini dan ook nog eens het tempo op naar boven de 40 km/uur. Bij het afslaan aan fietsen d’Hose denk ik aan de woorden van Bettini tijdens één van onze zaterdagse trainingsritten, hij maakte me daar dan ook attent op.
Boven op de Eikenmolen stonden er mobiele toiletten en hier wou ons Tommeke gebruik van maken maar afstappen van je fiets zonder je voeten uit je pedalen te doen komt overeen met gaan liggen. En zo geschiedde, daar lag hij met zijn prachtige nieuwe pina.
Een domme valpartij met lichte schade aan de Pinarellofiets van Wim!
Vandaar ging het richting Geraardsbergen en jawel hoor, bij het opdraaien van de kasseien zie je die vele supporters staan en besef je dat je als eenvoudig toeristje de dag voor de grote profs de Ronde gewoonweg gaat uitrijden. Bij de aanmoedigingen van onze eigen supporters roept een mens dan zonder nadenken : “We zijn er bijna! “.
Boven stoppen we even en doen we een korte babbel met mijn buurman Dirk die verrast is over het gemiddelde dat op onze teller staat op dat moment : Net geen 28/uur !!
Afzien op de muur …
Ook Gruute Plateau begon op de muur de kilometers te voelen.
Op weg naar de laatste helling van de dag kruis ik de baan Geraardsbergen-Edingen als eerste en na mij worden de andere palingen opgehouden door de politie.
Ik roep ze nog toe dat ik rustig door rij want we hadden al afgesproken dat we boven op de bosberg even halt houden omdat de ouders en de kinderen van Peter Hermé daar staan.
Op de Bosberg zelf rij ik zoals alle hellingen ervoor mijn eigen tempo en tot mijn grote verbazing passeer ik nogal veel andere toeristen, bijna boven staan onze volgers van het eerste uur ons op te wachten en alsof ik dacht dat ze niet wisten dat dit de laatste helling was maakte ik ze er toch nog even attent op.
De Pat Van Ezel reed een ganse dag beresterk en was de fotograag dikwijls te vlug af !!!
Vanaf de bosberg gaat het in een hoog tempo richting Meerbeke en op de baan richting Ninove kiezen we mede door de aanwezigheid van de plaatselijke politie voor het fietspad totdat onze reporter op de moto ons passeert op de baan en de meeste kiezen om in zijn spoor mee te glippen.
Ondergetekende zat vast op het fietspad en beslist mede daardoor om op een rustig tempo te genieten van de laatste 2 km en de overwinning op mezelf.
De snelheid waarmee ik onder het spandoek reed is van ondergeschikt belang want op dat moment waren er andere zaken die ervoor zorgde dat ik enkele meters voorbij de meet volledig sprakeloos was.
Na een glaasje champagne aangeboden door Steven zijn lieftallige Peggy en enkele foto’s genomen te hebben, kiezen we ervoor om met de fiets nog naar huis te rijden en spreken we ’s avonds in het lokaal af om nog wat na te genieten en na te praten.
Op de vraag of ik volgend jaar terug mee rij heb ik heel snel, heel duidelijk en gemeend “ja” geantwoord. Dit is voor herhaling vatbaar, spijtig genoeg moet je ook die voorbereiding opnieuw doen.
Ik wil iedereen maar dan ook iedereen bedanken voor de steun in welke vorm dan ook!!!!! Jullie hebben alle een bijdrage aan een dag “om nooit te vergeten” voor mij.
Saluti
Michele
(2) Vlaanderens Mooiste… (groep2)
Vele weken werd er over gepraat en naar uitgekeken : 04 April 2009, de dag van Vlaanderens Mooiste, de dag van De Ronde Van Vlaanderen, de dag van De Palingrijders…
Omdat Vlaanderens Mooiste een unicum is in het Vlaamse wielerjaar mocht deze dan ook niet ontbreken op ons lijstje. Na menige oproep op de blog was maar één iemand bereid Vino & Stong te vergezellen, namelijk Dirk De Winter.
Rond 8 uur werd dan ook van start gegaan, niet in Ninove, maar op de kruisweg in Essche. Hier zouden we op het parcours inpikken om zo via de industriezone van Zottegem en de befaamde Paddestraat richting Zwalm te fietsen. Zwalm is ook de plaats waar een eerste test voor de benen zou doorstaan worden : de Molenberg. Eenmaal deze overwonnen zetten we koers richting Wolvenberg. Maar eerst moesten we over die ellenlange kasseistrook : Kerkgate.
Groep 2 en 3 vertrokken in eerste instantie samen vanop de Kruisweg in Essche!
Vanaf de Wolvenberg werden we naar de Oude Kwaremont gestuurd, dit via de nieuwe trambedding tussen Oudenaarde en Kluisbergen. Doordat de wind wel eens een kwaaie tegenstander zou kunnen worden opteerden we voor ons wagonnetje aan te sluiten bij een voorbijkomende trein Flandriens. De grote verandering dit jaar was het invoegen van de Varentstraat voor de Oude Kwaremont. Dit maakt dat er zo’n 3km kasseien zouden volgen. Eens boven op de Kwaremont wist je dat het vanaf hier zou gebeuren, vanaf hier start de Ronde…
De top van de Kwaremont
Nu zouden de hellingen elkaar snel gaan opvolgen, en met de wind in de rug werden we naar de Paterberg geblazen, die verdomd steile helling waar je geen aanloop kan voor nemen, kort rechts afdraaien, schakelen, en op de trappers gaan staan, dit was de enige optie. Maar bij het opdraaien van de Paterberg had Stong te kampen met een technisch probleem, zijn ketting zat vast tussen zijn twee plateaus vooraan. Zo moest Stong noodgedwongen te voet de Paterberg op 
.
Maar nu kwam de Koppenberg! De naam alleen doet het hart van menig wielerliefhebber sneller slaan. De Koppenberg, dé bult van Oudenaarde, 600 meter kasseien waarvan de helling van het steilste stuk 22% bedraagt, die moest en zouden we overwinnen. Dit was ook de gedachte van al die andere honderden wielertoeristen die op hetzelfde moment op de koppenberg stonden. Opeens was alles gedaan, muurvast, finito, basta, gedaan. Iedereen moest van de fiets. Dit was eventjes balen.
Veel tijd om te denken aan die Koppenberg hadden we niet, want al gauw stonden we aan de voet van de Steenbeekdries. Een niet zo’n heel steile helling, maar toch een helling waar je beter enkele kroontjes kleiner schakelt, om zo krachten uit te sparen voor wat nog komen zal.
Van de Steenbeekdries ging het in sneltempo richting Taaienberg, waar Tom Boonen zondag eens de beentjes ging testen maar constant af te rekenen had met zijn schaduw, enen Filippo Potzatto. De 530 meter lange keikop deelde bij Vino al de eerste prik uit, iets waar Stong en Dirk De Winter nog geen last van hadden. Snel even recupereren en doorgaan naar de volgende…
De Taaie Taaienberg
Boven de weg zie ik een spandoek “helling 8: Eikenberg”. “Komaan Vino! We zitten aan de helft van de hellingen!”, zei Stong. De Eikenberg, vergelijkbaar met de Oude Kwaremont, maar net dat tikkeltje steiler. Ook hier weer zat Vino enkele fietslengtes achter op de andere twee Palingrijders. “Verdomd”,denk ik in mezelf, “die mannen zijn goed!”. Bovenaan hergroepeerden we om door te rijden naar nummer 9 : de Varent.
Door de grote snelheid waarmee je aan de Varent kan beginnen, ben je al halverwege alvorens je de eerste trap moet geven. Dit was er eentje die al snel beklommen was en eenmaal bovengekomen zocht ik in mijn achterzak achter een “suikerpille”. Door mijn geknoei zaten Dirk en Stong een tiental meter voor op mij, en bij het opdraaien van de Heerweg werd ik door de seingever tegengehouden om eerst het gemotoriseerd verkeer door te laten. Ik was weer op achtervolgen aangewezen…
Aan café “Den Trap Op” kon ik dan ook weer aansluiten bij het vooroprijdend duo Palingrijders. Via de Bovenstraat ging het richting haaghoek, 2000 meter kasseien lagen ons op te wachten. Even controleren of alles nog goed vast zit, drinkbussen, fietscomputer, … En daar gaan we… die kasseien blijven komen… Opeens, springt toch één van mijn drinkbussen uit mijn bussenhouder. Snel die bus gaan halen en weer Dirk en Stong gaan inhalen. Die zaten al aan de voet van de Leberg toen ik hen kon vervoegen. De suikerpille had duidelijk haar werk gedaan, de explosieve helling van 16% kon mij niet deren, en zo kon ik samen met Stong en Dirk mee naar boven (Eindelijk).
De duivelse kasseien van de Haaghoek
Vanaf nu zou het beter gaan, via de villa van Herman De Croo lieten we ons uitbollen naar de Berendries. Waar we in groep naar boven reden. Bovenaan werden we opgewacht door de kinderen en de vrouw van Dirk. Deze waren hevig aan het supporteren (waarvoor dank). Veel tijd om stil te staan hadden we niet, want we begonnen de eindmeet te ruiken.
Zo ging het naar de Valkenberg, vergelijkbaar met de Berendries, maar net iets minder steil en zonder uitloper. Hier zou morgen wel eens een beslissende ontsnapping kunnen gebeuren. Van hieruit reden we via het rondpunt van Brakel naar TenBosse.
Ten Bosse is de klim van het grote verzet (zo had Museeuw eens laten klinken) en dat was in mijn oren blijven hangen. Waarom eens niet proberen? Rijdend op de grote molen ging ik naar boven gevolgd door de sterke rijdende Stong en Dirk!! Mijn tellertje gaf aan dat er nog 30 km zou komen, nog dertig kilometer die krachten verdelen.
Ondertussen zijn we aanbeland aan de Eikenmolen in Lierde. De start van de raid van De Volder in 2008. Dit is niet zo’n sterke helling, maar na 110 kilometer voel je elke molshoop (ik toch ). Nu zou het gaan gebeuren, nu zou hij gaan komen, DE MUUR van Giesbern.
Via de Kloosterstaat begaven we ons richting Muur-Kapelmuur, de juiste vorm vinden, het juiste tandwieltje zoeken en vol op de trappers gaan staan om deze reus in klasse te overwinnen Fotografen zaten in de kant en kersvers Minister van Binnenlandse Zaken De Padt stond bovenaan iedereen aan te moedigen. Mooi was dat! Ook hier weer werden we opgewacht door Carine en kinderen.
De Muur
Nu zou er maar één meer komen, de Bosberg. Vanaf hier zou Dirk een dipje krijgen, maar dit kon niet opwegen tegenover de manier hoe hij de voorbije 120 km heeft gereden! De wind zat goed dus konden we al een goede aanloop nemen. Toch valt deze duivel niet te onderschatten, meermaals is hier de beslissende ontsnapping ontstaan. Maar dat verdomde laatste stukje van de bosberg deed toch pijn in de kuiten. Eenmaal boven, wachtten we eventjes op Dirk, die zich in het wiel zette en zo konden we met wind in de zeilen vol gas rijden richting Meerbeke.
Den Arrivéé in Meerbeke
Via de grote steenweg werd er gevlamd tot aan de Hallebaan om zo die eindstreep te halen en te kunnen zeggen “IK HEB HET GEHAALD” (eh Peter ). Schitterend, wat dat doet met een mens als je onder die boog rijdt. De Ronde van Vlaanderen……. nu snap ik waarom ze Vlaanderens Mooiste wordt genoemd…
Voor de statistieken: 145 km aan 26 km/u
Uw reporter ter plaatse,
Vino
(3) De plakker rijdt zijn maten op een kwartier ! (groep 3)
Met vertrek aan het lokaal was het startschot gegeven voor de RVV voor enkele van groep B (Dirk De Winter, Noël en Sander Van Kerckhove) en voor groep C (Iwan en Tom Van Hende, Timothy Van Den Bossche en ikzelf de plakker). We sluiten ons aan, aan de voorbijrazende fietsers die reeds in Ninove vertrokken waren. Al snel was gebleken dat deze fietsers te snel reden voor ons, groep C, en na een paar honderd meter waren Dirk, Sander en Noël verdwenen met de massa.
We vertrokken samen met de vedetten van groep 2 !
Waarschijnlijk hadden ze het tempo onderschat want reeds in Leeuwergem haalden we ze opnieuw in. Samen reden we verder tot aan de eerste kasseistrook in Elene waar Iwan zijn schoonbroer Kris zich bij de groep voegde. Van groep B was er geen sprake meer op de Paddestraat, ze waren opnieuw verdwenen uit het zicht en deze maal zouden we ze niet meer terugzien. Met ons groepje reden we verder naar de Molenberg. Met Timothy als gangmaker was het al snel duidelijk dat deze in vorm was en ons het vuur aan de schenen zou leggen.
Het was duidelijk dat we aan de kleinen van De Pat Van Ezel een vette kluif zouden hebben!
Aan de splitsing twijfelenden we even om voor de 140 km te gaan maar we namen het zekere voor het onzekere : de 75 km dus. De Berendries zou dus onze eerst test worden. Iedereen reed vlotjes naar boven op weg naar Brakel waar we ons bij de eerste bevoorrading van het nodige eten en drinken konden voorzien. We reden verder door Brakel op weg naar onze tweede helling de Valkenberg. Thimothy was opnieuw niet te houden en ikzelf had beloofd om op hem te letten d.w.z. niet van zijn zijde te wijken wat zeker geen gemakkelijk opdracht was. Eens de Valkenberg boven kwam ons groepje opnieuw tesamen. Tom had de eerste 25 km zijn krachten goed verdeeld en kon bijgevolg ook gemakkelijk aansluiten op weg naar de derde helling: Ten Bosse. Na deze beproeving amuseerde Iwan zich met het fotograferen en filmen van de groep.
één zwak moment op De Muur, maar voor de rest was de plakker outstanding
5 euro boete voor Iwan omdat hij niet in onze uitrusting reed. Onze oorlogskas moet gespijsd, niewaar Kamiel?!
Op de vierde helling, de Eikenmolen, waren er al toeristen die naar adem snakten en te voet naar boven gingen. Wij daarentegen reden elk op ons eigen tempo soepel naar boven. Om opnieuw op adem te komen na deze beklimming besloten we om onze tempo ietsje te vertragen wat niet naar de zin was van Timothy. Op een parking in Lierde kregen we een Redbull aangeboden door enkele pitspoezen. Iwan kon er zijn ogen niet afhouden en ik nam een tweede drankje met de smoes dat je op één been niet kunt staan.
En nu richting De Muur. Ik begon pijn in de dijen te krijgen en zei tegen Iwan dat het mij waarschijnlijk niet zou lukken de muur op te rijden. Iwan en Kris smeekten mij de moed niet te laten zakken en als voorbeeld voor Thimothy en Tom de uitgestippelde weg voort te zetten. Te beginnen met de Kloosterstraat, dan naar rechts, naar links en daar was dan de beruchte Muur van Geraardsbergen waar ik halfweg toch mijn voet op de grond moest zetten. De anderen reden me met een grijns op hun gezicht voorbij. Ik nam opnieuw de moed bij elkaar en zette me opnieuw op de fiets om tot boven aan de kapel verder te rijden.
Tom moets diep gaan op De Muur, maar behaalde bewonderenswaardig de top!!
Boven op de top van De Muur namen we een tiental minuten rust!
Boven gekomen namen we een tiental minuten rust. Iwan nam ondertussen nog een paar leuke foto’s. Opnieuw zetten we aan met in onze gedachten dat het zwaarste werk achter de rug was. Er restte ons nog enkel de Bosberg waar ik als eerste bovenkwam. Revanche!!! De krachten van Iwan en Tom begonnen nu ook zienderogen af te nemen. Richting Ninove, tussen Denderwindeke en Meerbeke, nam Thimothy opnieuw de kop. Met een groepje van ongeveer twintig man achter zich trachtte hij de snelheid behoorlijk hoog te houden. Ik moest hem laten rijden en zo triomfeerde hij onder de boog van de RVV. Eens opnieuw tesamen en na enkele foto’s gingen we onze nummer inleveren en vertrokken we richting de Paling.
Aan de Pat Van Ezel : ik heb uwen Timothy goed over de mete gebracht he !!
Trotse papa Iwan met zoon Tom. Een foto om in te kaderen he Iwan!!
Voor ons reden enkele Engelsen die net aan hun RVV begonnen. We zouden deze volgen tot in Sint-Lievens-Esse , maar Iwan zat erdoor. Tom en Kris bleven bij hem en toen waren we nog met twee : Timothy en ikzelf. Aan cafe De Roon kreeg ook Timothy het moeilijk, de kilometers begonnen door te wegen. En toen was ik nog alleen, ik verbeet de pijn en bleef de Engelsen volgen tot in de Kauwstraat, daarna reed ik op souplesse tot bij Patricia. Een kwartier later was nummer twee er en nog een tiental minuten later nummer drie en vier. Wat nagepraat met ons vier en dan naar huis om onze pijnlijke benen te laten masseren. Wat waren we blij dat we bij de splitsing de verstandige keuze hadden genomen.
En O ja, Onzen Drékes (met zijn 140 km in de benen) zal ook serieus afgezien hebben !!!
Van uw reporter ter plaatse,
De Plakker
PS : ons afgelegd traject kan iedereen volgen op :
http://www.gps-sport.net/trainings/Ronde-Van-Vlaanderen-75km_89975
(met dank aan Iwan!!)
(4) De RVV vanuit de volgkaravaan …..
Pikkedonker is het als de wekkerradio zijn moment gekomen acht. Ik wip het bed uit want om vijf uur moet ik bij De Peet al staan. Gelukkig is er Tanjaken nog want ze maakt koffie voor me om dan vliegensvlug mijn wagen uit te mesten. Want ja, er moet zoveel gerief in van de deelnemers aan de grote Ronde Van Vlaanderen. Mijn rol gaat zit beperken tot wat volgwerk. Ik voorzie een tiental plaatsen waar ik onze Palingrijders ga opwachten. Op tijd en stond een stevige bevoorrading, ja dat gaan die mannen zeker nodig hebben.
Om vijf na vijf arriveer ik bij De Peet. Hij staat al klaar. “Ik wist het dat ge te laat ging zijn Danny !”, werpt hij me toe. De zenuwen staan gespannen bij De Peet, maar ik begrijp hem. Weken van voorbereiding gaan deze dag vooraf. Daarenboven heeft hij weinig geslapen en dat vertaalt zich in een wat zenuwachtige houding.
Dan maar verder naar de volgende klant : Den Bartoli. Daar juist het tegenovergestelde : “Zijde daar al Danny? Ge zijt es op tijd man!”. Een glimlach verschijnt op zijn gezicht. Blijkbaar is Bartoli minder gespannen. Hij heeft nochtans maar een paar uur geslapen. Plots komt daar uit het duister Pozatto. Hij gaat me gezelschap houden in de volgwagen.
De volgende stop is aan het lokaal. Er is daar al beweging! De wagen van Tim Herman staat er. Tornado Tom en de Pat Van Ezel staan daar verdorie al een babbeltje te slaan. Ook Tim Herman, de tweede chauffuer van dienst, is in de buurt. Alleen Steve en Gruute Plateau ontbreken nog! Of zie ik het niet goed??? Ie zit daar weggedoken in Tim’s wagen, daar achteraan …… de Steve. Een schampere lach op het gelaat. Zo bedeesd ken ik de Steve niet! Zou ook hij last hebben van zenuwen? De Steve zenuwen? Neen zeker
Plots komt een camionette de Schonenberg opgedraaid. Jurgen en zijn pa zijn er! Ook Jurgens ‘ Zoontje is er bij. De slaap saat nog in het ventje zijn ogen. De bittere ochtendkou doet hem zijn handjes diep in de zakken steken. Want ja, het is koud. Hopelijk gaat dat geen ganse dag duren. Nadat de nodige sigaretjes gesmoord zijn, neem ik nog vlug een foto van onze zes Palingrijders : Wim Nica (Tornado Tom), Patrick Van Den Bossche (Pat Van Ezel), Jurgen Van Den Bossche (Gruute Plateau), Steven De Pril (Steve Prilmans), Peter Hermé (De Peet) en Peter Vervoort (Bartoli). Ze poseren vol zelfvertrouwen op de stoep van het lokaal. En met datzelfde zelfvertrouwen vertrekken we dan maar richting Brugge. “Brugge, hier komen we !!!”
Maar in Brugge is het barkoud. We parkeren aan een kek niet ver van de markt. Steve glimlacht als hij me ziet en zegt dat dat juist dezelfde plaats is als het jaar ervoor. Ook toen stonden ze vóór het vertrek op de grote markt, daar geparkeerd. Een goed teken voor een wijze afloop? Wie zal het zeggen. Toch voel je de spanning onder onze Palingrijders. Gaan ze het halen? Geen regen vandaag? Gaat de knie het houden? Geen valpartijen? Blijven we bij elkaar? De vragen spoken door ons mannen hun hoofd. Er wordt nog gegeten en gedronken. Fietsen worden uit Marc’s camionette gehaald en klaar gezet. Ook de benen worden ingewreven met olie. Ondanks de koude starten een aantal onder ons met korte broek!! Brrrrrrrrrrrr.
De Pat Van Ezel brengt er af en toe de mood al in met een paar grappen. Ondertussen werkt hij al een paar bananen naar binnen. Steve Prilmans houdt het rustiger. Hij staat in een hoekje aan de ingang van de kerk zijn flashy schoenovertrekken aan te doen. Ik neem er snel en foto van. Wat verder staan Peet en Bartoli de laatste plichtplegingen te doen. Bartoli wrijft ook zijn benen extra in met olie. De Peet staat er gelijk wat beduusd naar te zien. Gruute Plateau is nog het kalmst van alle Palingrijders. En Tornado Tom zit ondertussen in de camionette om zij stalen ros er uit te nemen. Gans zijn kader is ingepakt met moussen omhulsels. Zijn Pinarello is nog nieuw en hij blinkt als een goudklompje!
Terwijl de Palingrijders dus naarstig bezig zijn aan de laatste voorbereidingen, neem ik tal van foto’s. Als iedereen klaar is, verzamelen ze snel nog even aan het kerkportaal voor een groepsfoto. Allen een brede glimlach en bulkend van zelfvertrouwen! Daarna wordt in groep naar de Place To Be gegaan : het podium op de grote markt van Brugge! Maar o wee, plots komen we oog in oog te staan met een wachtrij wielertoeristen van wel 100 meter lang! Ons Palingrijders begeven zich dan maar achteraan de wachtenden.
Maar het is daar een drukte van jewelste en Marc, Lucas, Tim en ikzelf besluiten dan maar om direct naar de markt te gaan en daar onze RVV-Boys op te wachten. We nemen dus plaats aan het podium zelf. Daar blijkt de organisatie maar povertjes. Vóór het podium worden de deelnemers achter dranghekken verzameld. Maar de afspanning is niet optimaal, integendeel, eerst een nadarhekken, dan een lint, dan een nadarhek, dan weer een lint ……. U hoort het al ……. Tal van ongeduldige wielerfanaten vertikken het om achteraan plaats te nemen (zoals onze Palingrijders wel getrouw doen) en komen vooraan inschuiven door onder het lint te kruipen. Een aantal boze blikken van collega-sporters, maar meer niet. Geen enkele van deze malloten wordt terechtgewezen. Sportiviteit is anders!!! Evenzeer een gebrek aan organisatie! Maar zou de WBV daar van wakker liggen? Neen hoor, voor die mannen is het vandaag kassa kassa en de mensen die getrouw in de dikke rijen staan aan te schuiven en die kou lijden, zijn de dupe. Dat moest dus even gezegd!
Na een dik half uur aanschuiven verschijnen onze RVV-Boys dan toch ten tonele. Eenmaal op het podium gaat het vrij vlot en ik ben er als de kippen bij om een aantal foto’s te nemen van onze renners op dat machtige podium. Kort daarna vertrekken ze in groep en is hun Ronde Van Vlaanderen begonnen. Ook wij vertrekken dan maar en keren terug naar onze wagen. Tim vraagt me of ook hij mag volgen en dar heb ik zeker geen bewaar tegen. Iedereen doet wat hij wil, maar ik vind het toch tof van hem om een deel van het parcours te volgen en onze RVV-boys aan te moedigen. Marc keert samen met zijn kleinzoontje terug naar Esse. Onze eerste stop wordt Aarsele ………
In Aarsele ligt de eerste echte kasseistrook die naam waard. Maar liefst 1800 meter kinderkoppen. We stoppen op het eind van de kasseiweg. Er is nog bijna geen volk te zien. We zijn immers via de E40 gekomen en zodoende hebben we nog niet tussen de wielertoeristen vertoefd. Maar dat zou nog veranderen ……
Inmiddels komen de eerste trosjes wielerfanaten de kasseien opgevlogen. Eerlijkheidshalve moet ik ook zeggen dat er een riant asfalten fietspad ligt waar de meesten dan ook gebruik van maken. Maar de echte trekken zich daar niets van aan en dokkeren met de grote molen over de kasseien. Er zijn ook al een aantal mensen bij die al naar adem happen. Moeten die nog 210 km rijden, denk ik dan? Anderzijds wordt er wel snel gereden. Het is immers nog vlak en de (koude) wind blaast mee in het voordeel. Na een half uurke kou lijden, laat ik Tim en Lucas achter. Zij gaan onze manschappen toeroepen dat ik aan de kerk ga staan. Ik haast me naar de auto, want er volgt nu de ene groep na de andere. Ik zal moeten oppassen, zo druk en zo een gewriemel is het! Tussen twee groepen door vertrek ik. Tot ik een honderd meter vóór de kerk noodgedwongen moet halt houden : links van me staat een container op de weg en de toevallige wegversmalling laat niet toe dat ik door kan. Inmiddels zijn er immers al een grote groep toeristen die me langs rechts inhalen en ik moet stoppen, dit tot woede van een autobestuurder achter mij. Maar wat moet ik verdomme doen? De mensen rechts van me de verdoemenis inrijden? Een geclaxonneer is mijn deel en de wild gesticulerende bestuurder vloekt er op los. Ik voel de adrenaline door mijn aderen stromen. Waar ben ik godverdomme mee bezig?! Een enkele wielertoerist passeert me nu ook al langs links. Tot ik plots zie dat de laatste wielertoerist weg is. Ik snel dat “gat” in, naar de kerk toe. Opgelucht parkeer ik de wagen aan de kerk en haal eerst een paar keer diep adem. Wat gaat dat worden vandaag? Ik besluit dan maar aan de kerk op uitkijk te gaan staan. Daar zie ik grote groepen van soms wel 100 man de draai nemen naar links. Echt gevaarlijk is dat, want enkele renners snijden dermate hun bocht af dat argeloos wachtende automobilisten en fietsers opgeschrikt worden door plots opduikende wielerfanaten. Een schietgebedje aan de kerk van Aarsele is op zijn plaats .
Na een kwartierke zijn onze Palingrijders er. Snel de wagen openen en de meesten nemen een snelle hap tot zich. Ik zie de spanning bij sommigen van ons. Er zijn nog dik 210 km te gaan. De koude wind deert de mannen blijkbaar niet. Nog geen vijf minuten later zijn ze alweer weg. Ze sluiten aan bij een grote groep om zo uit de koude wind te zitten. Lucas en ik vertrekken dan maar, met Tim in ons spoor, naar de volgende stop : de Fraterstraat te Merelbeke. Onderweg komen we de Palingrijders nog eens tegen ter hoogte van de brug over het kanaal van Schipdonk. Even verder zien we een massa toeristen staan aan de eerste controlepost, meerbepaald aan de Brielmeersen te Deinze. Tegelijkertijd zitten we onverhoeds in een stilstaande file. Alles zit vast! Ik kijk bedenkelijk naar Lucas : wat nu gedaan? Tim, die iets verder staat, wijst naar een straat links van ons. Ik knik en we riskeren het ons. En het is een goede keuze, want na een kwartier zijn we toch Deinze buiten, op weg naar Merelbeke, naar de Fraterstraat.
Onderweg krijg ik een telefoon van Dino. Waar we ziten?! Op weg naar Merelbeke! De Fraterstraat! Ik hoor dat er nog volk in zijn wagen zit. We krijgen dus versterking aan de volgende stop . Dino is direct akkoord om daar in Merelbeke bij elkaar te komen. Zijn medepassagiers blijkbaar ook want een algehele goedkeuring klinkt door mijn GSM.
We rijden terug via de E40 naar de afgesproken plaats. Met wat geluk hebben Tim en ik een plaats naast elkaar ter hoogte van de brug over de Schelde. We zien de wielertoeristen van ver komen. Nog geen vijf minuten later zien we Dino, Mario en Stijn aankomen. Ze hebben elk een blikje (bier???) in de hand. Met een brede grijns komen ze op ons afgestapt. Tim begint ook al te glimlachen, hij weet dat de ambiance kan beginnen! Met die mannen is er altijd leute. Toch tof dat ze hun makker Steve en de andere Palingrijders komen aanmoedigen. Altijd klaar met een kwinkslag staan die kerels toch voor hun makkers!
Na een half uurke komen de RVV-boys er aangestoven. We staan op een goede plaats, want ze kunnen ongestoord even verpozen aan de wagen. Ze zijn nog allemaal bij elkaar en de eerste verhalen van valpartijen komen naar boven. Steve zegt blij te zijn om nog geen pech te hebben gehad. Even ervoor waren voor zijn ogen vier toeristen in een berm an twee meter diep gereden. Ik zag zijn opluchting dat dat lot hem bespaard gebleven was. Ik informeer even bij de Pat Van Ezel. Hij heeft nog geen problemen gehad. Zijn benen doen het nog goed. Enkel Gruute Plateau loopt precies wat gespannen. Dino loopt wat gekkend rond en dat verlicht de spanning. Nog een 180 km te gaan!
Een tiental minuten later vertrekken onze makkers terug. Op naar de controle te Wetteren. Wij spreken af dat we naar de Diepestraat rijden te Sint-Lievens-Houtem. Ik neem afscheid van Tim en Dino en voer de Lucas naar Steenhuize. Daar gaat hij zijn motorfiets nemen en zo gaat hij van helling naar helling snorren om onze moedige renners te filmen tijdens de beklimmingen. Maar ik krijg er ook een nieuwe compagnon bij : de Nathan, zoon van Bartoli. Van Steenhuize vliegen Nathan en ik naar de Diepestraat, maar o wee ….. van aan de brouwerij Derijck moet ik aanschuiven tot aan de lichten in Borsbeke. Intussen krijg ik een telefoontje van Marc Van Den Bossche. Ook hij zit in de file en vraagt waar de volgende stopplaats is. Jammer genoeg komen we te laat op de plaats van afspraak. Dan maar vliegensvlug naar het dorpsplein van Velzeke. Onderweg passeren we Etienne Van Den Bossche, die met pech het parcours had moeten verlaten en huiswaarts trok.
Ik parkeer de wagen aan de plaatselijke beenhouwerij en intussen is Marc daar ook al met zijn kleinzoon. We besluiten onze manschappen op te wachten aan de garage Honda. Niet veel later komen ze in volle vaart van de Lippenhovestraat richting Paddestraat. Op het grote mes stuiven ze de paddestraat in. Ze worden daar aangemoedigd door een bende supporters. Als laatste komt Steve het plein afgereden. Hij gaat in de remmen en ik zoep hem toe dat ze niet gestopt zijn, maar integendeel de Paddestraat opgevlamd zijn. Een vloek ontsnapt hem en hij zet direct de achtervolging in. Hij was in de overtuiging dat iedereen even zou halt gehouden hebben, maar dat was dus anders het geval.
Ik overleg met Marc. Hij gaat straks naar de Kwaremont terwijl ik eerst naar de top van de Molenberg ga. Ik spurt samen met Nathan naar de wagen. Hopelijk zien we de mannen daar. Lucas sms’t me dat ook hij aan de top van De Molenberg staat om de Palingrijders te filmen.
Maar we hebben het geluk aan onze kant ….. Ter hoogte van den Osse te Boekel staan zie ik onze renners aan de kant staan. Ik stop onmiddellijk en ze maken stande pede gebruik van het feit dat ik er ben. Snel wat eten, drinken en …. Een band vervangen. De zenuwen staan nu nog meer gespannen. Een grijns op het gezicht van de Peet verraad dat hij niet op zijn gemak is. Met de Molenberg beginnen de eerste hellingen. De hel kan beginnen……..
Wordt vervolgd ….
Van uw reporter ter plaatse,
Kamiel Vélo
