Inleiding

Een voorbeschouwing op de Tour van 1969 !!

Of hoe Merckx geflikt werd in de Giro ‘d Italia …

Het kan eigenaardig klinken, maar in feite begon de Ronde Van Frankrijk van 1969 al een maand eerder.  Meer bepaald in de Giro ‘d Italia, na de 16de rit van Parma naar Savona.

Merckx had zich tijdens die rit gedeisd gehouden, want de dag ervoor had hij zich in een zware tijdrit stevig in het Roze gereden.. Niemand minder dan Felici Gimondi had hij op dik één minuut gereden en de werelduurrecordhouder, Ole Ritter, had hij niet minder dan drie minuten aan zijn broek gesmeerd.

Het is maandag 2 juni 1969. Merck ligt met een ploegmakker nog wat op bed, alvorens de rit naar Pavia  aan te vatten.  Tot er op de deur geklopt wordt : de ploegmanager komt met slecht nieuws. Eddy is gepakt op doping. Hij mag dus niet starten in de 17de rit. Het zou gaan om Fencamfamine, een  stof die in het opwekkend medicament Réactivan zit.

Merckx barst in tranen uit. Hij is de controle kwijt over de Giro, over de wereld en over zichzelf.  Hij is een gebroken man. Toch zal Eddy zijn onschuld altijd staande houden,  zelfs tot op de dag van vandaag (40 jaar na datum). Zijn toenmalige ploegmakkers geloven ook nog steeds in Merckx’ onschuld. Trouwens, hun kopman was in die Giro dagelijks gecontroleerd en telkens was hij negatief geweest.

De 17de rit van de Giro start alvast met vertraging want na het gedwongen vertrek van Eddy, willen de overige renners aanvankelijk niet verder rijden. De solidariteit van Felice Gimondi gaat zelfs zover dat hij weigert de Roze trui van de uitgesloten leider over te nemen.

Felici Gimondi weigerde de Roze trui te dragen!

Merckx voelt zich dus geflkt. Rond de positieve dopingtest ontstaan intussen tal van verhalen, het ene al geloofwaardiger dan het andere.  Zo rijzen er wel degelijk terechte vragen rond de manier waarop er in Italië aan dopingcontrole wordt gedaan. Het gaat er daar ronduit amateuristisch aan toe. Zo werd Merckx nooit opgeroepen voor een tegen-expertise en verdwenen de twee stalen van zijn eerste expertise.  Een ander smeuïg verhaal is dat van de enorme rivaliteit tussen Merckx’ ploegleider en de Girobaas Toriani. Merckx zou hierbij het slachtoffer geweest zijn van een wraakpoging van Toriani op de ploegleider. En een laatste opmerkelijk verhaal is pas jaren later naar boven gekomen : de Duitser Rudi Altig zou twee dagen vóór de positieve dopingplas van Eddy bij hem geweest zijn met een koffer vol geld. Als Merckx bereid was om de Giro-zege aan Gimondi te laten zou Merckx eigenaar worden van deze koffer. Merckx weigerde …… Zo is hij ervan overtuigd dat Gimondi dat jaar die Giro MOEST winnen.  Het is Merckx zelf die jaren na de feiten met dat verhaal op de proppen is gekomen.

Feit is dat Eddy Merckx na 2 juni 1969 niet meer dezelfde is. Hij voelt zich in zijn eer gekrenkt en het wielermilieu, dat helemaal het zijne was en waarin hij zich groot en veilig voelde, blijkt even wreed als de wereld daarbuiten.

Een week na Savona wordt Eddy geschorst voor één maand. Evenwel met terugwerkende kracht tot 2 juni, maar toch genoeg om hem uit de Tour de France te houden.  Zevenduizend brieven en steunbetuigingen waaien binnen bij Eddy thuis en de dagbladen worden overstelpt met lezersbrieven. Heel het land staat in rep en roer voor het onrecht dat Eddy is aangedaan. Ook de Belgische Wielrijdersbond voelt zich gekrenkt en dient klacht in bij de internationale wielerunie. Er doen zelfs tot op de dag van vandaag geruchten de ronde dat Koning Boudewijn zou zijn tussengekomen!!

Feit is dat op 12 juni de internationale wielerunie onder zware druk komt. Ze beslist na een woelige vergadering om Eddy Merckx’ schorsing op te heven vanaf 14 juni 1969! Hij wordt evenwel niet vrijgesproken, dan wel BEGENADIGD!  Dat is volgens Eddy Merckx noch mossel noch vis en hij blijft erbij dat hij onschuldig is! Nu zullen de twijfels eeuwig blijven bestaan …..

Hoe dan ook, na het besluit van de internationale wielerunie mag Merckx starten in de Ronde Van Frankrijk van 1969 ……….

En hier beste vrienden begint ons eigenste verhaal …… het verhaal van De Palingrijders die Eddy Merckx als ploeg omringen op weg naar zijn zegetocht van 1969. In het kader van ons 20-jarig bestaan én naar aanleiding van de veertigste verjaardag van Eddy zijn eerste Tourzege ,  een verhaal van Kamiel Vélo. Hopelijk valt het in de smaak. Laat alleszins uw verbeelding de vrije loop…….. En zie het ook als een kleine hulde van de palingrijders zelf ……..

1. God in cafe de paling

Kom mee, snel. Er staat iets te gebeuren in Cafe De Paling ………..

Een zwoele hitte legt het leven op de Schonenberg lam. Iedereen komt al puffen binnen in Cafe De Paling. De ene zweet al meer dan de andere, de ene heeft al meer dorst dan de andere

Gomar loopt er nerveus bij. En dat heeft niet alleen te maken met de verzengende hitte. Neen, er wordt hoog bezoek verwacht vanavond. Al een ganse dag is hij humeurig en vliegt hij voor een niets uit zijn vel. Koren op de molen natuurlijk van Jef Van Rang die bij iedere woede-uitbarsting van Gomar wat olie op het vuur giet. Dit tot groot jolijt van Remie Clercq en Langes Jefken. Lucie kan het alleen maar aanzien.

Het café zit stampvol. Niet alleen de oude garde is paraat, maar er is ook veel “vremd volk”. Dit tot ongenoegen van Reken Dekker en Michel Van Steenberge, want ze zijn hun vertrouwde plekje kwijt. “Michel jongen, we zijn onze plaats kwijt vanavond. Mannen die ge hier anders nooit ziet hebben ons tafelken ingepakt! ” , zucht Reken Dekker. En ja, zo zijn er nog wel een groot aantal vaste stamgasten die niet op hun gemak zitten aldaar bij Gomar. Maar dit ongemak nemen ze er vanavond bij. Vanavond is het immers een niet te missen gebeurtenis.

“Ja de eersten zijn er !” , roept Géken Smet. En de deur vliegt met een zwier open. Een luide vloek weerklinkt, want de deur komt pardoes op Celleken Wemmer zijn voorhoofd terecht. Din zijnen Andre schiet in een lachbui en Celleken wil hem te lijf gaan. Maar net op dat moment stapt Tommy Van De Pontseele het cafe binnen. Een spontaan applaus weerklinkt. De jeugd begint Tommy’s naam te scanderen, waardoor hij rood aanloopt. Wat later arriveren Mario Grootjans, Gino Roeckhout en Steve Prilmans. Ze zijn vergezeld van hun manager, Bart Blondeel ofte B-Art.  Opnieuw volgt een spontaan applaus.

De cafegangers en supporters van de Palingrijders beginnen steeds meer opgewonden te spreken. Straks komt God! Maar eerst volgen nog een aantal andere Palingrijders : Gruute Plateau en Tornado Tom, Bettini en Reindert De Vos, Bartoli en ten slotte de Pat van Ezel. De bende is compleet. De nervositeit neemt zienderogen toe. Gomar moet ingrijpen, want de supporters beginnen de Palingrijders aan te klampen . Ook Jef Van Rang en Eddyken moeten tussenkomen. “Geen handtekeningen vanavond!” , roept Jefken. Een luid boe-geroep is zijn deel. Maar Jef heeft een olifantenvel! Hij is ten slotte niet voor niets de voorzitter van het wielercomité dat de kerstcross organiseert.

De hitte wordt intussen stilaan ondraaglijk, net als de spanning die er hangt. GOD kan iedere moment binnenkomen. Hij mag alleszins niet lang meer op zich laten wachten. Temeer de voltallige pers intussen gearriveerd is : Marc Vijverman en Renaat schotte zijn van de partij, net als Michel Wuyts en Carl Van Nieuwkerke.  Ook Carl Berteele van Sporza-radio is paraat.

En dan ja, het moment. Er valt een stilte als Géken Smet het uitroept dat GOD er is. Men kan een blad horen vallen. Zo stil is het geworden. Een auto stopt voor de deur. Iedereen houdt de adem in, want GOD is daar eindelijk.  Zelfs Celleken Wemmer houdt zijn bek in zijn pluimen, ondanks de vijf liter pils dat hij al in zijn ziel gekapt heeft.  Vino en Osama komen als eersten binnen met achter hen : EDDY MERCKX.

Een explosie van emoties overvallen Eddy. Het café davert op zijn grondvesten. Renaat Schotte en Marc Vijverman vliegen naar GOD voor al een eerste reactie op de uitgebroken volksdevotie. Maar Vino en Osama houden iedereen op een deskundige manier uit de onmiddelijke buurt van Eddy. Jef Van Rang verwelkomt de wielergod als eerste. Ook Gomar is er als de kippen bij. Reken Dekker zit met de tranen in de ogen te kijken. Eddy Merckx is zijn God en emoties horen daar nu eenmaal bij. Eske leeft op. De Paling is te klein. Het is weer zover ……… zaterdag begint de Ronde Van Frankrijk.

Nadat de eerste emoties wat zijn weggeëbt, neemt manager B-Art het woord. ” Beste vrienden, vanavond is het dan zover. De officiële ploegselectie wordt bekendgemaakt. We zijn dan ook fier om deze ploegvoorstelling in ons eigenste lokaal te kunnen organiseren. Met dank aan Lucie en Gomar en aan Jef Van Rang, de voorzitter van het plaatselijke  kerstcrosscomité. Beste vrienden, we zijn dan ook fier om onze elfkoppige ploeg voor te stellen, een ploeg opgebouwd rond de beste wielrenner aller tijden : Eddy Merckx. (een nieuwe volksuitbarsting breekt uit.)

Mag ik u dan voorstellen : Als kopman Eddy Merckx met als trouwe helpers : Tommy VDP, Steve Prilmans, Mario Grootjans, Gino Roeckhout, Gruute Plateau, Bettini, Tornado Tom, Reindert De Vos, Pat van Ezel  en Bartoli. Deze ploeg gaat Eddy helpen om zijn eerste touroverwinning binnen te halen. Beste vrienden, iedereen is super gemotiveerd om onze wielergrootheid aan de overwinning te helpen. We zijn dan ook fier dat Eddy gekozen heeft voor de professionaliteit van onze Palingrijders !! (een nieuwe explosie van applaus en geroep breekt uit. Celleken Wemmer wordt er bijna door onder de voet gelopen.)

En hier stopt de toespraak van B-Art want de massa is zo uitbundig geworden dat van zijn toespraak niks meer in huis komt. Eddy Merckx en zijn ploegmakkers staan glunderend op het podium.  Over de sponsor kan niets meer gezegd worden. Maar daarover later meer. Want nu is er geen tijd voor. De massa heeft de macht gegrepen : uitbundig roepende supporters, een grienende Reken Dekker, een rood aangelopen Géken Smet, een fiere Gomar, een nog fierdere Jef Van Rang, een lachende Eddyken, Remi Clercq die aan genen Derijck geraakt, Geken Norre die heimwee heeft naar Briek Schotte, …… kortom het is daar een drukte van jewelste daar in De Paling.

Wij verlaten dan maar het Cafe beste vrienden, want het is daar niet meer om uit te houden. Trouwens, uw reporter ter plaatse zal van iedere rit een verslag uitbrengen. Iedere dag zal u op de hoogte gehouden worden van het rittenverloop. Gaat Eddy Merckx de Ronde Van Frankrijk winnen en gaat Tornado Tom ook zijn ritje meepikken? Gaat Tommy Van De Pontseele zijn rol als trouwe luitenant waarmaken en gaan Steve, Gino en Mario de bergritten kruiden. Gaan Gruute Plateau en Reindert zorgen voor de dagelijkse bevoorrading? En wat met Bettini en Bartoli? Wat is de rol van de Pat van Ezel? U leest het dagelijks op onze blog. De Palingrijders en Eddy Merckx in de Ronde Van Frankrijk van 1969 ! Wordt vervolgd!

2. Naar de hel van het noorden …

En zo beste vrienden, stond een bont gezelschap klaar om de tocht naar de startplaats van de Ronde Van Frankrijk 1969 aan te vatten. Het werd een helse tocht, want Armand Pien had gelijk : die dag viel de regen met bakken uit de hemel. Het was zelfs zo erg die dag dat Merckx met zijn ploegmaats af en toe moesten schuilen die dag. Zo erg regende het. Maar het werd een voorbode van een al even helse Ronde Van Frankrijk, een Ronde waar Merckx de tegenstand in friet zou rijden. Samen met zijn Palingrijders zou hij de toon aangeven …………

3. De Proloog : Roubaix (10,4 km)

De zenuwen staan gespannen bij Eddy Merckx. Dat heeft vooral Eddy Goemans al mogen ondervinden deze morgen, bij een laatste inspectietocht van de fiets : eerst stond het zadel te hoog, dan het stuur te hoog, de pedalen wat meer smeren, het versnellingapparaat was niet accuraat genoeg afgesteld ….. Eddy Goemans werd er moedeloos van. Hij begon soms aan zichzelf te twijfelen als hij Merckx bezig hoorde. Maar ondanks alles was Goemans een ideale mechanieker en Merckx besefte dat wel. Alleen wou hij steeds de perfectie.

Vandaag staat de proloog dus op het programma en de tegenstand mag er best wel zijn : Raymond Poulidor, Ferdinant Bracke, Jan Janssen, Herman Vanspringel, Luis Ocania, Felici Gimondi en René Pijnen. Ook onze eigenste Tommy VDP staat met stip genoteerd, maar zal hij zijn krachten niet willen sparen als eerste luitenant van Eddy Merckx. Ook Bettini en de onstuimige Reindert De Vos zullen vandaag het beste van zichzelf geven, want het is een vlakke tijdrit en die twee mannen zijn zeer explosief over zo een parcours.

Feit is dat de meeste favorieten allemaal de houding aannemen van de underdog. Iedereen is bang van Eddy Merckx en dat is zo al van bij aanvang van de Tour. Enkel Herman Vanspringel en Raymond Poulidor zijn wat franker en hopen op een aantal “flinke prestaties”, wat die ook mogen zijn. En dan zijn er ook twee opmerkelijke nieuwkomers dit jaar : kersvers Belgisch kampioen en neoprof Roger De Vlaeminck en Lucien Van Impe. Benieuwd naar hun eerste prestaties in de Tour ’69. Trouwens, neoprof en debuteren in de Tour …… is op zich al een echte prestatie.

De proloog dan : een eerder ontnuchterende uitslag voor Eddy, want hij eindigt slechts tweede na de Duitser Rudi Altig. “Der Rudi” raast over de tien kilometer lange tijdrit aan een gemiddelde van 47,97 km/h en zet Eddy op zeven seconden in de stand. Ook de vele Belgische supporters zijn ontgoocheld want ze hoopten op een zege van hun idool. Het was zijn en tegelijk ook hun droom om morgen in het geel België binnen te rijden.

De Palingrijders hebben het voor hun doen goed gedaan. Bettini eindigt tiende op 38 seconden en Reindert op een achtentwintigste plaats op 58 seconden. Tommy VDP heeft naar zijn kopman geluisterd en heeft niet doorgereden. Hij staat niet in de top 50.

Van de naaste concurrenten is Ferdinant Bracke geëindigd op een vierde plaats, op 11 seconden van Eddy. Gimondi eindigt vijfde en Poulidor verdienstelijk zesde. Natuurlijk zijn de verschillen niet noemenswaardig groot, maar toch is de toon gezet. Merckx is er alleszins niet blij om dat Altig hem geklopt heeft. Diezelfde man trouwens die hem in de voorbije Giro ‘d Italia had pogen om te kopen met een koffer vol geld. Dat spookte door Eddy’s hoofd. Ditmaal vertrouwde hij niemand meer, zelfs zijn eigen schaduw niet!

’s Avonds is het stil aan tafel. Stong Gedong weet dat elk verkeerd woord vanavond slecht geïnterpreteerd kan worden door de kopman. Dus wordt er niet veel meer over de voorbije proloog gepraat, dan wel over de koerstactiek van morgen. Er staat een voormiddagrit op het programma naar Sint-Pieters-Woluwe (147 km) met een doortocht aan de Muur van Geraardsbergen en in de namiddag is er un Woluwe een ploegentijdrit voorzien van 15,6 km.

Merckx is duidelijk die avond bij zijn verzorger Peter Herme : MORGEN MOET HET GEEL IN DE PLOEG ZIJN. Peter antwoordt niet en masseert den Eddy naarstig verder. Niet zozeer de zwaarte van de inspanning moet weggemasseerd worden, dan wel de fustratie om Altig …………

4. Zondag 29 juni 1969 : rit twee Roubaix – ‘Sint-Stevens-Woluwe’

Een massa volk staat verzameld langs de “flanken” van de kloosterstraat te Geraardsbergen. Een ware mensenzee heeft zich daar verzameld om de renners van de Tour ’69 daar op te wachten. De renners zijn deze morgen vertrokken in Roubaix en via Geraardsbergen gaat de rit naar Sint-Stevens-Woluwe. Jef Van Rang is daar natuurlijk ook van de partij. Meer zelfs, de helft van het cliënteel van Gomar zijn cafe is daar present.

Zelfs Rogerken Schouppe, een fervent supporter van neoprof Lucien Van Impe, is meegereden met de troepen van Jef Van Rang. Er wordt daar nogal wat afgepintelierd. De cafebazen aldaar beleven een echte hoogdag. Jef is natuurlijk ook fier vanwege het feit dat zijn Palingrijders de ploeg rond Eddy Merckx vormen. Aan iedereen die het horen wil, vertelt hij het verhaal honderduit.

De wedstrijd is deze morgen al van bij de aanvang ontploft. Eddy Merckx vloog er al van in het begin in met een krachtige demarrage. Aan een wedstrijd gewoon meerijden, neen daar vindt Merckx helemaal niets aan. Integendeel, hij wil de koers steeds in handen hebben, controleren! Al snel wordt Eddy gecounterd door de Flandria’s van Briek Schotte! En het is godgeklaagd als Eddy dan na de counters van Flandria ook nog eens lek rijd. Het triumviraat, Mario Grootjans, Steve Prilmans en Gino Roeckhout, worden door Stong Gedong gesommeerd om Eddy op te wachten en terug bij te brengen. Het wordt een harde strijd, want vooraan het peleton zitten de Flandria’s onder leiding van Roger De Vlaeminck duchtig tempo te maken. Merckx en zijn ploegmakkers moet diep gaan om het peloton bij te benen!

Wie dacht dat Merckx het daarbij zou laten voor deze rit, had het evenwel mis voor. Zo reageert hij op een aanval van De Vlaeminck , net voor de kloosterstraat te Geraardsbergen. Ze slaan al snel een kloof met het peloton. Enkel een tiental renners kunnen amper volgen, waaronder Gimondi, Poulidor, Jan Janssen en Lucien Van Impe. Geen enkele Palingrijder is mee!! Steve en zijn maten Mario en Gino zijn eigenlijk nog aan het recupereren van hun inspanningen van daarjuist en de rest heeft gewoonweg de boot gemankeerd. Dat zal hun kopman hen vanavond wel in hun soep draaien. Ook ploegleider Stong Gedong is er niet over te spreken dat Merckx totaal geïsoleerd in de kopgroep zit.

De voorsprong groeit al snel uit tot iets meer dan een minuut. Maar vooraan draait het niet vlot, slechts een handvol draait vooraan echt mee, dit tot groot ongenoegen van Merckx. In de achtergrond zijn het de ploegen van Peugeot en Mercier die de achtervolging leiden, vooral de tijdrijders Pingeon en Bracke voeren daar de forcing en wat later worden de koplopers ingelopen. Merckx is kwaad, temeer hij waarschijnlijk het geel niet zal halen bij de aankomst. Zal het dan moeten gebeuren in de ploegentijdrit van deze namiddag, piekert hij.

Nadat de kopgroep is ingelopen, barst een lawine aan aanvallen uit. De Palingrijders hebben het bijzonder moeilijk om alles in goede banen te leiden. Vooraan beuken Bettini en Bartoli aan de kop van het peloton. Desondanks zijn er tal van aanvallen. Maar Bettini bijt fel van zich af en haalt iedere aanvaller terug. Ook Bartoli vervult zijn rol en blinkt uit door zijn alertheid. Intussen is Reindert volop bezig om waterdrager te spelen. Hij haalt naarstig de nodige drank en het eten op bij Stong Gedong in de volgwagen. Enkel de Pat Van Ezel, Tornado Tom en Gruute Plateau zitten nog wat af te wachten alvorens ze aan de finale gaan beginnen. Intussen zit Merckx in de buik van het peloton, omgeven door Mario, Steve, Gino en Tommy VDP.

Tot enkele kilometers voor de aankomst zijn er nog aanvallen. Ook deze worden door een nerveus peloton, onderleiding van Bartoli, Tornado Tom en Gruute Plateau, geneutraliseerd. Een massaspurt komt eraan. Deze wordt gewonnen door de Italiaan Marino Basso, gevolgd door Jan Janssen en Roger De Vlaeminck. Merckx is vijfde en Tornado Tom zevende. Aangezien er enkel bonificatieseconden zijn voor de eerste drie, blijft Merckx op de tweede plaats in de stand. De ploegentijdrit moet soelaas brengen ……

4B. De ploegentijdrit (namiddag)

In de tijd tussen de aankomst van de rit in lijn en de ploegentijdrit, wordt Merckx nog eens goed onder handen genomen door zijn verzorger Peter Hermé. Peter beseft dat Eddy persé de gele trui wil en spreekt op Eddy in. Dat hij kalm moet blijven en dat hij een goede ploeg rond hem heeft. Ook Eddy Goemans is in de weer. De tijdritfietsen moeten allemaal perfect afgestemd. Hij loopt zeer nerveus, zeker nadat Stong Gedong opgedaagd is. Stong is zelf nerveus en hij maakt het Goemans bijzonder moeilijk. Na een korte woordenwisseling besluit Stong om toch maar op te hoepelen.

Kort voor de start van Merckx en De Palingrijders, komt ook de koninklijke familie aan. Hierbij is prins Albert en zijn negenjarig zoontje Filip. Pris Filip is gek van Merckx en wil daarom graag een handtekening van Merckx en zijn ploegmaten.

Na deze verplichte handtekeningensessie begint de opperste concentratie. De ploeg schiet wat later uit de startblokken als laatst vertrekkende ploeg. Intussen staat de ploeg van Salvarani, met Felice Gimondi en geletrui-drager Altig, op de eerste plaats. Wat later verbetert de BIC-ploeg van Jan Janssen de tijd nipt. Enkel de ploeg van Merckx kan nog beter.

En ja, alles loopt zeer geolied. Alle Palingrijders strijden als leeuwen. Vooral Tommy VDP is een van de sterkhouders. Samen met Merckx beukt hij het langst van alle Palingrijders aan de kop. De aflossingsbeurten van Gruute Plateau en Bartoli zijn beduidend minder lang. Maar dit wordt opgevangen door het eveneens sterk rijdende trio Steve, Mario en Gino. Enkel de mysterieuze Pat Van Ezel doet geen trap te veel en de jonge Reindert, Tornado Tom en Bettini moeten zelfs even voor het einde lossen. Maar daar kijkt Merckx niet naar. Hij wil geel en de laatste twee kilometers neemt hij voor zijn rekening.

Het opzet slaagt en ze winnen de ploegentijdrit met elf seconden op de BIC-ploeg van Jan Janssen. Merckx heef tin de algemene stand nu zeven seconden voorsprong op Rudi Altig. Nu pas is Merckx wat rustiger. Maar dat neemt niet weg dat hij diezelfde avond zwaar uithaalt naar zijn palingrijders …… ondanks hun beresterke ploegentijdrit is hij niet tevreden over het werk van deze voormiddag. Stong Gedong probeert te sussen, maar krijgt al evengoed een uitbrander : dat hij geen sigaren moet roken in de volgwagen, dan wel mag opletten en zijn renners moet opvolgen. Stong Gedong weet even niet waar hij het heeft en besluit even van tafel te gaan om ……. een sigaar te gaan roken.

5. Maandag 30 juni 1969 : rit vier ‘Sint-Pieters-Woluwe’ – Maastricht (181,5 km)

Stillekes is het daar deze morgen in Café de Paling. De meesten zitten er met een houten kop, want het tourbezoek van de bende van Jef Van Rang aan de Tourkaravaan te Geraardsbergen  heeft zijn sporen nagelaten. Pas laat in de nacht zijn ze  gearriveerd aan hun supporterslokaal De Paling.

Hoewel het reeds vier uur in de nacht was, waren een aantal supporters nog niet tevreden en hadden ze met alle geweld staan bonken op de voordeur van Gomar. Maar die sliep als een os en Lucie deed alsof ze niets gehoord had. Enkel Blackie de hond maakte het meeste kabaal. Er restte de overblijvers dan niets anders dan huiswaards te keren.

“Awel schuun madam, waurom hedde nie opengedoan vannacht?” , bromt Jef van Rang met een meer dan schorre stem. “Omda we nog sliepen en daurbij veel nuchtere praut zout er nie meer uitgekommen zijn. Ge had au genoeg gedronken. En wer emmen trouwens nietsken ‘g huurd.“, blaft Lucie terug. Maar Jef zijn hoofd bonkt te hevig van de pijn en hij heeft geen zin meer om verder te discussiëren. De anderen zijn er trouwens niet beter aan toe : Géken Smet zit wat verdwaasd naar zijn pint te kijken, Géken Norre is in slaap gevallen, net als Langes Jefken en Din zijnen Andre. Het is daar precies een slaapzaal…… Enkel Eddyken ziet er nog het best uitgeslapen uit en geniet van zijn eerste pint.

Intussen start de vierde rit van de Ronde Van Frankrijk te Sint-Pieters-Woluwe.  Eddy Merckx mag van het deelnemersveld even voorop rijden om dag te zeggen aan zijn familie en supporters te Tervuren. Maar onmiddellijk daarna barst het geweld al los. De ene ontsnapping na de andere ontstaat. De Palingrijders weten al van in de beginfase hoe laat het is : achtervolgen en een heel strak tempo opleggen aan de rest van het peloton. De meeste palingrijders hadden nochtans gehoopt op een kalm begin van de Ronde. Maar dat is buiten  hun eigen kopman dan nog gerekend. Die wil  er al van in de beginfase van de Ronde een slijtageslag van maken. En daarom is het al van bij aanvang alle hens aan dek bij de Palingrijders. Merckx is een beest op dat gebied : sterk en onverwoestbaar, dominant en gedreven, controlefreak boven alles!

Er is terug een ganse massa volk op de been. De politie en de organisatoren van de Ronde schatten dat er om en bij het miljoen toeschouwers langs de kant van de weg staan te supporteren. Nog nooit was er zo een eensgezindheid onder de Belgische supporters: allemaal fans van Eddy Merckx!

Zoals gezegd is er al een waanzinnig tempo van in het begin van de rit. Er is ook veel nervositeit wat leidt totl een paar kleine incidenten, onder meer met Tommy VDP in de hoofdrol. Hij kwakt zowaar tegen een plaatsnaambord aan en houdt er een gezwollen pols aan over. Ook klaagt hij van hevige pijn in de dij. Gaat Tommy de rit kunnen uitrijden vandaag? Alleszins is het een karaktermens : ” Opgeven in de Tour, dat is een schande voor iedereen. Die durft thuis de eerste week niet door zijn straat rijden!”, meent hij zelf.

In de ontsnappingspogingen die volgen zit er wel steeds een waakhond van Eddy bij.  Vooral Gruute Plateau valt op, want in bijna elke aanvalspoging schuift hij geruisloos mee als waakhond van de ploeg. Dit tot grote ergernis van een Rik Van Looy en een Ward Jannsens.

Een eerste gevaarlijke ontsnapping wordt op het getouw gezet door diezelfde Ward Jannsens. Met hem springen onder andere mee : Rik Van Looy, José Samijn, Raymond Riotte, Gruute Plateau en  ……. de Duitser Rudi Altig. In totaal zijn ze met negenen en daarbij is Altig de gevaarlijkste klant, want hij staat op een handvol seconden van Eddy. Maar Merckx ziet er geen gevaar in. Straks passeren ze de Ardennen, en daar zal Altig zeker moeten lossen en ingelopen worden.

Wat ook zo geschiedt. Er komt een algehele hergroepering. Dit onder impuls van Tornado Tom, Bettini en de drie gezworen kameraden : Mario, Gino en Steve.  Kortom bijna de ganse ploeg legt het peloton een hels tempo op! Op een tiental kilometer van de meet is er dan de goede ontsnapping. Willy In’t Ven is de  aanvaller van dienst. Hij krijgt er nog drie medevluchters bij : Derek Harrison, Franco Balmania en ….. Tommy VDP. U leest het goed, Tommy is er bij, ondanks zijn pols- en dijblessure. In een spannend eindslot gaan In’t Ven en Tommy naar de eindmeet. Door de krachtige uithalen in de laatste 200 meter haalt Tommy het nog vrij makkelijk van Willy In’t Ven. Een prachtprestatie van deze luitenant van Merckx, ondanks de blessures.

Daar aan de aankomst is het een chaos van jewelste en Tommy moet hemel en aarde verzetten om aan het podium te raken. Op dat podium is zelfs nog geen aanstalten gemaakt voor de ‘Cérémonie Protocolère”. Er staat enkel een lederen zetel klaar, bedoeld als hoofdprijs van de ritwinnaar. Met een pijnlijke grimas van de opgelopen blessures laat Tommy zich in de zetel neerploffen. De bloemenmeisjes, Peggy en Saskia, nemen dan maar plaats op de leunigen naast de winnaar en overstelpen hem daar dan met de nodige kussen. Tommy geniet van zoveel spektakel.

Hij is niet alleen de fiere winaar van de vierde rit; door de kleine voorsprong op het peloton en het spel van de bonificaties neemt hij de gele trui over van zijn patron. Hij is er gelijk wat door ontdaan : “Ik ben een toevallig leider vandaag! Een leider van één dag want morgen ben ik weer de knecht van Eddy!“, aldus een bescheiden Tommy in een interview aan de reporter van de VRT Marc Vijverman. Marc heeft immers de plaats moeten innemen van Renaat Schotte die met een blindedarmontsteking is opgenomen in het ziekenhuis.

In het algemeen klassement staat Tommy nu met 12 seconden voorsprong aan de leiding op de tweede geklasseerde Eddy Merckx. Altig zakt naar de derde plaats op 20 seconden en vorig tourwinnaar Jan Janssen staat vierde op 32 seconden. Nog geen grote verschillen dus !

6. Dinsdag 01 juni 1969 : rit vijf : Maastricht – Charleville-Mézières (217 km)

Er heerst een tropische hitte over West-Europa. Na een rampzalige koude en natte junimaand is het weer plots omgeslagen. Nu is het echter te warm en de mensen lopen er versuft bij. Zo ook ten huize van Mie van Broos. Al is het dan niet alleen door de warmte dat ze er nukkig bij loopt, neen haar nukkigheid heeft vooral te maken met haren Marc.

Hij draagt nog altijd de sporen van de busuitstap naar de doortocht van Ronde Van Frankrijk te Geraardsbergen. Marc was immers bij de laatste der Mohikanen (hij was het die de sterkte van Gomar’s voordeur had getest …) en had duidelijk te diep in het glas gekeken. En na zo een dag en nacht doorzakken, moest Marc immers steevast een tweetal dagen bekomen. Maar dat was buten zijn vrouwke gerekend. Marc had haar immers maanden op voorhand beloofd om vandaag naar de Ardennen te gaan en daar naar de Tourkaravaan te kijken. Hij zou samen met zijn Mie vertrekken rond vijf uur in de ochtend om ginder op de Cote de Moulin de Daverdisse een bevoorrecht plaatsje te bemachtigen. Zo zouden ze de toppers à la Merckx, Poupou, Van Impe, Van Looy, Basso , Vanspringel zien boven vlammen.

Maar Marc zijn maag en darmen protesteren nog steeds hevig na zijn uitspattingen van vorige zondag. Hij probeert de uitstap naar de Ardennen uit Mie haar hoofd te praten, maar daar heeft zij geen oren naar. Integendeel, ze is al wekker van rond vier uur en alles staat al klaar om te vertrekken. Er zit bijgevolg niets anders op voor Marc om voort te maken en in alle vroegte te vertrekken richting Lavaux-Saint-Anne waar de befaamde Cote de Moulin ligt.

Vandaag staat er een rit gepland van om en bij de 217 km, gaande van Maastricht naar Charleville-Mézières alover de Ardennen. Een rit dus die voornamelijk over Belgisch grondgebied gaat. De perikelen van gisteren zijn evenwel bij de start nog niet vergeten. Briek Schotte, de sportdirecteur van Flandria, is zojuist nog eens vruchteloos gaan proberen te protesteren bij Jacques Goddet. Flandriarenner Jean Monteyne is gisteren immers buiten tijd aangekomen en de jury was onverbiddelijk : uit koers! Het protest van Briek dat Monteyne als het ware geweld had moeten gebruiken om tussen de supporters door te slalommen en zo alsnog de aankomst te bereiken, drong niet door bij Jacques Goddet. Den Briek was dan ook bijzonder furieus op de koersdirecteur!

Al van bij de start is er een aanval. Niemand minder dan De Pat Van Ezel valt aan. Hij liep wat gepikeerd op Eddy Merckx. Deze had de Pat gisterenavond tijdens het avondmaal de levieten gelezen als ware hij al twee dagen onzichtbaar geweest. Dat terwijl de rest van de ploeg al gewerkt en gekoerst had voor twee. De Pat had niets geantwoord, maar binnenin kookte hij van woede. Zijn lijf was als een vulkaan die op uitbarsten stond. Daarom vertrekt De Pat als een pijl uit een boog en hij heeft al snel een comfortabele voorsprong. Gezien de tropische temperaturen heeft het peloton niet veel zin en al snel sprokkelt hij maximaal 18 (!) minuten voorsprong. Hij is de virtuele leider.

Maar de Pat Van Ezel heeft zijn krachten overschat. Tussen Jemelle en Grupont raakt hij stilaan uitgeput. Ploegleider Stong Gedong heeft zijn tweede volgwagen achter de Pat aangestuurd. Stong blijft immers liever bij Eddy en zo geschiedt dat ouwe getrouwe Andre Versteels vanuit zijn volgwagen de Pat in de zijberm ziet stuiken. Metgezel Iwan Van Hende springt direct uit de volgwagen en rent onvervaard naar de Pat. De doembeelden van ene Tom Simpson op de Mont-Ventoux komen hem voor de ogen. Maar al snel merkt Iwan dat de Pat eerder gaargekookt en dus uitgeput is, dan stervende. Na wat oplapwerk kan de Pat terug op de fiets. Andre Versteels spreekt hem nog wat moed in en zo is de Pat weer vertrokken.

Intussen is ene Joachim Agostinho in de tegenaanval gegaan. Hij komt al snel bij een nog steeds zwalpende Pat Van Ezel. Erop en erover, en weg is Agostinho. De Pat buigt edelmoedig het hoofd bij zoveel jong geweld. Achter de Portugees ontwaakt het peloton. Rudi Altig steekt het vuur aan de lont, maar Tommy VDP countert hem onmiddellijk. Hij wil dolgraag nog wat in het Geel blijven rijden, daarvoor heeft hij de zegen van zijn kopman Merckx gekregen. Nadat Altig weer gegrepen is, begint Merckx aan de kop te sleuren. Meteen het teken voor Bettini, Grute Plateau en de andere Palingrijders om resoluut de achtervolging in te zetten op Agostinho. Aan een verschroeiend tempo wordt er door de mannen van Merckx vaart gezet achter de koploper. Het peloton kreunt onder enerzijds de nog steeds felle hitte en anderzijds onder het gebeuk van de ploeg van Merckx.

In de volgwagen bij Stong Gedong zit een fiere Dirk Van Der Haeghen. Zijn profploeg doet het voortreffelijk. Zij domineren alweer de rit en hij hoopt stiekem op een overwinning van zijn poulain, Tornado Tom. Want het is nu wel duidelijk, Merckx stuurt zelf aan op een massaspurt, waarbij Tornado Tom zeker grote winstkansen heeft

De Portugees wordt op een 20 km voor het eind gegrepen en de Palingrijders houden de groep bij elkaar. Hierbij schuwt Eddy Merckx ook het kopwerk niet. De massaspurt wordt alzo een feit en die spurt verloopt bepaald chaotisch! Er komt in volle finale veel trek-en duwwerk bij te pas! Zo trekt de Italiaan Zandegu aan de trui van Tornado Tom, dit in de hoop om de andere Italiaan en groene truidrager Marino Basso aan de overwinning te helpen. Zandegu slaagt maar deels in zijn opzet : de massaspurt wordt gewonnen door de Belg Eric Leman, gevolgd door Marino Basso en Tornado Tom. Tot overmaat van ramp wordt Tornado Tom door Felix Lévitan naar de laatste plaats verwezen omwille van niet-reglementair spurten. Tom staat op ontploffen en ploegsponsor Van Der Haeghen kan hem maar net intomen om niet op Levitans gezicht te gaan kloppen. Mede door de diskwalificatie van Tornado Tom behoudt Basso de groene leiderstrui.

Desondanks is Merckx tevreden. Tommy zit nog steeds in het Geel en het was tevens een nogal rustige dag voor de ploeg. Alleen heeft hij nog een eitje te pellen met …… de pat Van Ezel. Deze laatste komt maar liefst dertien minuten na het peloton over de meet. Het belooft alweer een boeiende avond voor de Pat ………

7. Woensdag 02 juli 1969, rit zes : ‘Charleville-Mézières’ – Nancy (214 km)

Het is daar een drukte van jewelste op de bijzonder fraaie Place Ducale in Charleville. Een massa toeschouwers verdringen zich daar rond gele-truidrager Tommy en witte-truidrager Eddy Merckx. Ook is er bijzonder veel belangstelling voor de Franse wegkampioen Raymond Delisle. De Fransen worden bijna gek van hun kampioen.

Wie veel minder aandacht krijgt, is de “Keizer van Herentals”, Rik Van Looy. Hij is intussen 35 en er begint serieus sleet te komen op Rik. Daar heeft hij het soms wel moeilijk mee. Vandaag is zo een dag trouwens, want het doet hem pijn dat er zo veel aandacht gaat naar een helper van Eddy Merckx, terwijl hij als Keizer van Herentals toch zoveel meer heeft gewonnen. Inderdaad Van Looy was al een zeer succesrijk renner geweest, vooral in de topklassiekers en de wereldkampioenschappen.

De Ronde Van Frankrijk en de andere zware rittenkoersen hadden hem steeds veel minder gelegen. Nooit had hij ooit aanspraak kunnen maken op een overwinning in een grote ronde. Hij won wel de nodige ritten, dat wel. Maar daar was het bij gebleven. Daarenboven had hij dit voorjaar nog niet veel succes gehad. Wel een aantal kleine overwinningen met als grootste de E3-Prijs Harelbeke. Maar in het klassieke werk was hij ondermaats gebleven : opgave in de Ronde Van Vlaanderen, 10 de in Gent-Wevelgem, 22 ste in Parijs-Roubaix, ….. Van Looy besefte maar al te goed dat er sleet op kwam en dat zijn rijk uit was, zeker nu Merckx zo alles domineerde.

Nu was hij voor de zevende en laatste maal in de Ronde Van Frankrijk. En nu wist hij al dat het bijzonder moeilijk zou worden om deze Ronde tot een goed einde te brengen, want hij was met tegenzin begonnen aan deze editie. Wat hem wel deze morgen bijzonder irriteerde was dat bijna niemand van de supporters en journalisten oog had voor hem. Het ergerde hem mateloos, eerzuchtig als hij was! Hij zou ze eens een poepje laten ruiken vandaag!!!

De rit van vandaag verloopt over vrij vlakke wegen over een afstand van 214 km. De aankomst ligt op de piste van Nancy. Er heerst terug een tropische hitte. De tourdokter had een waarschuwing rondgestrooid dat de renners tijdig moesten drinken om uitdroging te vermijden. Maar wie dacht dat de renners er een gezondheidswandeling zouden van maken, zou er bedrogen uitkomen. Van bij de start is er al onrust en wordt er aan een strak tempo vertrokken. Tot voorbij Montmedy (70 km) wordt er slag om slinger aangevallen. Hierbij een opmerkelijke demarrage van Palingrijder Steve Prilmans die een vette premie wegkaapt. Steve is de man trouwens van de premies!

Na een goede twee uur koers heeft het peloton een voorsprong van 15 minuten op het snelste uurschema ! Maar dan valt bij de meeste renners hun frank dat er vandaag geen vroegtijdige lange vlucht zal inzitten. Het tempo valt terug naar een gezapige 25 km/uur. Ter hoogte van Maucort-sur-Orne springt plots Rik Van Looy weg. Niemand reageert. Vooraan onderhouden de Palingrijders het tempo en ze vinden het niet de moeite waard om de “oude” Van Looy te remonteren. Het is trouwens te warm om terug koers te maken.

Van Looy denkt er anders over. Geïrriteerd als hij is om de gebeurtenissen van deze morgen is hij vast van plan om vandaag alleen aan te komen op de piste van Nancy. Hij sprokkelt al snel twee minuten op een laks peloton en op de top van de Cote de Thiaucourt (4de categorie) heeft hij een maximale voorsprong van maar liefst 12 minuten. Hij is dan op dat ogenblik ook de virtuele leider!

Van Looy is altijd al een strijder geweest en bijna al zijn grote overwinningen zijn de overwinningen van een “grote”geweest. Maar vandaag blijkt toch dat de zege hem zomaar zal gegund worden. Zelfs Eddy Merckx, nochtans niet de beste vriend van Van Looy, ziet er geen graten in dat de oude kampioen vandaag met de bloemen gaat lopen.

Op een vijftig kilometer van de eindmeet begint het peloton dan uiteindelijk toch jacht te maken. Maar niet snel genoeg naar de zin van Tommy, die dan maar zelf in de aanval gaat. Tommy wil ten allen prijze zijn gele trui nog wat behouden en neemt zelf het heft in handen. Hij krijgt wat later het gezelschap van nog zeven renners waaronder zijn ploegmaat Mario Grootjans. Er wordt nu gevlamd achter Van Looy. Alleen zit er één sleper bij : René Pijnen, tevens ploegmakker van Van Looy. Te begrijpen dus dat Pijnen niet wil meewerken in de achtervolging. Maar Mario Grootjans ziet dat niet zo en na een aantal opmerkingen van Mario aan het adres van Pijnen, rijdt hij de ongelukkige ploegmaat van Van Looy in de berm. Opgeruimd staat netjes denkt Mario ervan.

Maar Van Looy is een taaie en draait toch als eerste de piste op van Nancy. Met 42 seconden voorsprong wint hij de rit voor Tommy en de Italiaan Zandegu. Na een vlucht van 115 km en aan een gemiddelde snelheid van 40,373 km/u is Van Looy de terechte winnaar van deze etappe. Tommy behoudt de gele trui. En Mario Grootjans brengt het er minder goed vanaf : hij krijgt vijf minuten straftijd en 500 Belgische Frank boete wegens zijn onsportief gedrag met Pijnen. Maar dat zal Mario worst wezen. Van Looy vangt daarentegen veel geld voor zijn prestatie van vandaag : 2.000 Belgische Frank voor de ritzege, 3.000 BEF voor de bergprijs en 18.000 BEF voor de strijdlust. Het is evenwel de laatste stuiptrekking van een gewezen groot kampioen : twee dagen later zal hij buiten de tijdsgrens arriveren en op 22 augustus 1970 neemt hij definitief afscheid van de sport ……..

8. Donderdag 03 juli 1969, rit 7 : Nancy – Mulhouse (193,5 km)

Er heerst een drukte van jewelste in het rennersdorp. Vandaag wordt er immers koers gezet naar de Vogezen, wat betekent dat de eerste cols er aan komen. Weliswaar zijn het nog maar bulten van derde categorie, maar komende vrijdag staat de beruchte Ballon ‘d Alsace op het menu. En dat alles zorgt voor de nodige nervositeit.

Ook de mecaniciens van dienst, Eddy Goemans en Yvan Moreni, staan onder hoogspanning. Iedere morgen komt Eddy Merckx nog eens langs voor een laatste inspectie en het is eerder regel dan uitzondering dat hij een aantal opmerkingen heeft. Het is nu dus niet anders. Alweer moet er gesleuteld worden aan zaal en stuur. Eddy Goemans komt er stekezot van! Merckx is zijn gat nog niet gedraaid of Goemans laat een langgerekte vloek horen. Yvan kan een lach niet onderdrukken.

Net als de mecaniciens met de fietsen naar de renners willen, botsen ze op een goedgeluimde Joaquim Agostinho. De Portugees had gisteren tevergeefs gepoogd om de rit te winnen, maar zijn aanval was geen lang leven beschoren. Misschien zou het vandaag wel lukken. De kleine Portugees was de eerste tourrenner uit een niet-traditioneel wielerland. Een echte wroeter en winnaar was hij, een zuiderse Flandrien! Zo had hij nog in het Portugese leger gediend, meerbepaald had hij deelgenomen aan de bloedige gevechten in de Portugese kolonie Mozambique. De ontberingen aldaar hadden van Agostinho een taaie en bijzondere wilskrachtige man gemaakt. Hij was wel steeds sympathiek gebleven en had zeker geen vedette-allures. Integendeel, hij had een hart van koekebrood en deed zelf geen vlieg kwaad.

Vandaag gaat de rit van Nancy naar Mulhouse, in het hartje van de Vogezen. Over een afstand van 193,5 km worden de eerste bulten van derde categorie beklommen. Veel renners vrezen de nog steeds aanwezige drukkende warmte. Er zijn er ook veel die hopen dat het vandaag bij een overgangsrit zal blijven, gezien de moeilijke rit morgen met als apotheose de Ballon ‘d Alsace. En ja, het ziet er aanvankelijk naar uit dat het een vrij rustige rit zal worden. Vooraan houden de Pat Van Ezel, Gruute Plateau, TornadoTom en gele truidrager Tommy de wedstrijd onder controle. Dit terwijl Reindert en Mario Grootjans waterdrager van dienst zijn. De rest van de Palingrijders zetten Eddy Merckx vakkundig uit de wind.

Aan de voet van de eerste helling, de Col de la Schlucht, begint de hemel te betrekken. Een onweer is op komst! De Palingrijders houden tijdens de beklimming een vrij strak tempo aan en een tiental renners zijn daarvan het slachtoffer, waaronder de spurters Marino Basso en Rik Van Looy!! Als de renners bijna de top bereikt hebben, barst het onweer los, wat de daaropvolgende afdaling bijzonder zwaar en gevaarlijk maakt!

Eenmaal de  afdaling achter de rug, is er een ontsnapping van Agostinho. Hij krijgt algauw het gezelschap van de Fransman Charly Grosskost, een tijdritspecialist. Maar Grosskost is ook supergemotiveerd vandaag, want het is een thuisrenner. De Vogezen zijn zijn thuisbasis en hier wil hij natuurlijk schitteren! Een ideale vluchtgenoot dus voor de Portugees . Op 60 km van het einde hebben ze een voorsprong van een dikke minuut. Maar het noodlot slaat toe voor de Fransman als hij lek rijdt. Het duurt een eeuwigheid als hij terug op de fiets kan en Agostinho is alleen de piste in.

De Portugees gooit grote ogen vandaag, want iedereen staat versteld van zijn grote weerbaarheid. Getuige zijn gestaag groeiende voorsprong : in Soultz-bach-les-Bains heeft hij al drie en een halve minuut voorsprong op een nochtans hard rijdend peloton!

Dat Agostinho zijn voorsprong stelselmatig uitbreidt, is evenwel niet naar de zin van de grote Eddy Merckx en hij besluit dan maar zelf in de aanval te gaan. Meer bepaald op de Col Banstein ontploft Eddy als het ware. Als een stormram vliegt hij de flanken van de Col Banstein op. Het peloton kreunt en breekt in vele stukken. Enkel een 19 renners kunnen Merckx volgen waaronder Roger Pingeon, Poulidor, Janssen, Van Springel, Altig, Gimondi, Van Impe, De Vlaeminck, Ocania en de Fransman Letort. Er is geen sprake van de Palingrijders. Geen enkele ploegmakker van Merckx zit in de achtervolgende groep! Dit tot woede van Merckx.

Maar Agostinho houdt toch stand. Ondanks het gebeuk van Merckx houdt hij aan de aankomst nog 15 seconden over. Altig eindigt 2de voor De Vlaeminck, Merckx en Wagtmans. De Palingrijders komen in groep toe met een achterstand van maar liefst 3 minuten !! Letort wordt de nieuwe gel truidrager met een voorsprong van 9 seconden op Eddy Merckx. basso behoudt groen en De Vlaeminck blijft in de bolletjestrui.

Aan de aankomst springen de journalisten op Agostinho. Marc Vijverman is er als de kippen bij en het enige dat hij uit de Portugees krijgt zijn de woorden : “Oui oui merci!”. De arme duts van een Portugees kan enkel maar zijn moedertaal en verstaat geen jota Frans of Engels. Tot Marc een Portugees collega ziet komen aanspurten. Marc klamt de man aan en dankzij zijn collega kan hij Agostinho toch deftig interviewen. Doch twee uur later staat de Portugese journalist nog steeds hetzelfde verhaal van Agostinho te vertellen aan al wie het horen wil.

De kleine zuiderse flandrien gaat nog een mooie tourtoekomst tegemoed gaan. Zo zal hij de tour nog 13 keer rijden waarvan zijn beste in 1978 en 1979 waarin hij telkens derde wordt. Ook eindigt hij eens 5de, 6de en drie maal 8ste. Hij zal 11 keer een tour uitrijden. Op 30 april 1985 slaat het noodlot toe voor Agostinho als hij tijdens de vijfde rit van de Ronde van de Algarve vlak voor de aankomst over een hond rijdt. Hij strompelt nog over de meet, maar overlijdt na elf dagen aan een schedelbreuk. Duizenden supporters zaten op zijn begrafenis op hun blote kniën aan de open lijkkist van hun “Tinho” te rouwen. Een volksheld was hun ontnomen! Intussen zijn in zijn thuisland al twee standbeelden opgericht ter zijnen ere ……….

16. Vrijdag 11 juli 1969, rit 15 : Aubagne – La Grande Motte (187,5 km)

Een klamme warmte heeft het openbare leven in Sint-Lievens-Esse in haar macht. Niemand heeft daar ook maar zin om een voet te veel te zetten, de mensen lopen er loom en moe bij. Ook in De Paling bij Gomar wordt er weinig gezegd. Er wordt wel beduidend meer gedronken en dat leidt in de namiddag dan wel weer voor de nodige hilarische taferelen. Zeker als de eerste beelden van de Ronde Van Frankrijk de knusse huiskamer van Lucie en Gomar binnenkomen. Dan verplaatst het volk zich van de café naar de woonkamer en dat geeft aanleiding tot het nodige gemor want iedereen wil de beste plaats.

Er is echter nooit een vast tijdstip waarop de beelden de huiskamer binnenkomen. Er verschijnt wel een mededeling op het scherm dat de uitzending vermoedelijk omstreeks 15 uur zullen aanvatten, maar tot ergernis van velen komt daar op geregelde tijdstippen een kwartier tot een half uur bij. De kijkers thuis hangen immers af van de goodwill van de Franse TV en deze neemt het niet altijd zo nauw met het aanvangsuur van de uitzendingen. Pas als de Franse motards zin hebben om te beginnen filmen, zendt de Franse omroep de rechtstreekse beelden door.

Het zit Lucie dan soms hoog als ‘Din zijnen Andre’ of ‘Géken Norre’ voor de zoveelste keer vragen of de uitzending al bezig is. Op die manier krijgen ze de waardin af en toe tot tegen het plafond, wat dan het teken is voor Jef Van Rang om Lucie nog meer te jennen. De drank dat de heerschappen op dat zelfde ogenblik dan al binnen hebben staat recht evenredig met het kabaal dat ze dan maken. Daarom is er in De Paling steeds ambiance. En wie denkt dat de meesten dan terug wat gaan stilvallen tijdens de rechtstreekse TV-uitzending heeft het goed mis. Dan pas begint het circus voorgoed. Zo zijn er supporters van diverse pluimage : de Merckxfanaten, de aanhangers van Lucienken Van Impe, de Merckx-haters …… En deze potpourri leidt dan tot de nodige spanningen.

Gelukkig is er ook nog de radioverslaggeving van Marc Vijverman. Het is de enige manier voor Lucie om het ongeduld van de cafegangers wat te sussen. Want Marc is er al bij vanaf half twee in de namiddag en zo weten ze in De Paling wat er zich afspeelt in de Tour. Het bevlogen taalgebruik van hun parochiaan klinkt de klanten als muziek in de oren. Zeker als Eddy Merckx of een Palingrijders door de reporter bewierookt wordt. Desondanks wordt de radio uitgeschakeld als de TV-beelden de huiskamer binnenstromen.

In de Tour staat vandaag een rit over 187,5 km op het programma, gaande van Aubagne naar La Grande Motte. De Tourkaravaan gaat niet de kustlijn van de Middellandse zee volgen, dan wel landinwaarts trekken om de drukke wegen aan de kustlijn te vermijden. Vandaag staat er al van bij de start een forse wind. De 95 renners die nog in wedstrijd zijn, zullen hard mogen trappen !

Als de renners richting Roquefavour rijden, krijgen ze de wind plots pal op de neus. Ze halen met moeite 20 km/u. Stof en zand waaien op, cipressen buigen ootmoedig voor de sterke wind …… het is ploegen en harken voor de renners. Sommige overmoedigen proberen toch een aanval op te zetten, maar ze waaien al even snel terug in het peloton!! Even voorbij Miramas komen de renners in de Crau-vlakte en daar botsen ze al gauw op windsnelheden tussen de 80 en 100 km/u. Het is nu een echte gesel voor de renners!

Vanaf Beaucaire krijgen de ze de wind plots vanaf de zijkant. En nu wordt het pas echt gevaarlijk voor het peloton. De rode vlag gaat omhoog en de koersdirecteurs Goddet en Lévitan beslissen om de wedstrijd te neutraliseren. Ze roepen de ploegleiders met hun wagen naar voor en ze laten hen voor het peloton uitrijden. De overige volgwagen gebieden ze om rechts naast de renners te rijden om zo het peloton te beschutten tegen de beukende zijwind. En zo wordt er in colonne vaart gezet naar de eindmeet. Zoiets is nog nooit gebeurd in de Ronde Van Frankrijk!

Op 45 km van het einde wordt er beslist dat de koers weer mag beginnen. Deze begint almeteen met een vliegende spurt die gewonnen wordt door Eric Leman, de kopman van de geteisterde Flandria-ploeg. Er vormt zich dan ook direct een heuse ontsnapping waarbij onder andere Jan Janssen, Vanspringel, Zandegu, Dancelli, Leman en ook drie Palingrijders : de Pat van Ezel, Gruute Plateau en Tornado Tom. Het peloton zelf reageert niet, want er zitten geen klassementsrijders bij vooraan.

Met grote snelheid vliegen ze naar de eindmeet. De honger naar een overwinning is groot bij de meesten, want Merckx is er eens niet bij. Er zijn ook een paar rappe sprinters bij als Eric Leman en de Italiaan Zandegu. Op 3000 meter van de eindmeet zet een zegezekere Leman reeds aan. Zandegu en Janssen proberen er nog naast te komen, maar het is de Pat van Ezel die met een opmerkelijke laatste krachtinspanning de kroon op het werk zet. Hij klopt Jan Janssen en Leman in een mooie eindspurt! Daarmee verdient hij vandaag 58.000 BEF voor de ploeg!

Een uitbarsting van vreugde vult de huiskamer bij Gomar. Iedereen is blij dat de Pat Van Ezel eindelijk zijn overwinning beet heeft. De spraakwaterval van Terbiest zal met bloemen naar huis komen en dat moet vanavond gevierd worden. De Pat van Ezel wordt in Sint-Lievens-Esse bij de meesten in het hart gedragen, temeer het een koppige en harde coureur is die nooit het werk in de koers schuwt. Daarom is iedereen zo blij dat hij zijn ritje meepikt. Voorzitter Jef Van Rang is nog het meest van al blij en hij geeft direct een tournéé général, dit tot groot jolijt van alle cafégangers en nog het meest van Gomar en Lucie, want hun tapkranen vloeien rijkelijk. Het is daar heel laat geworden die avond in De Paling. De naam van de Pat van Ezel werd er meermaals gescandeerd en er werden al plannen gesmeed om Eddy Merckx en zijn Palingrijders feestelijk te ontvangen. Zo viel de naam van Marjan, de vrouw van Stong Gedong ……… want ja er moest toch iemand de coördinatie doen van het op til staande volksfeest …………

17. Zaterdag 12 juli 1969, rit 16 : La Grande Motte – Revel ( 234,5 km)

De barometer staat stilaan op onweer in het kamp van de Vlaamse Vananca-ploeg. Er is tot nog toe geen enkele rit gewonnen en de ploeg is bijna gehalveerd door ziekte. En vandaag zijn de zenuwen nog meer gespannen want grote baas Pol Caubergs zal vanavond in Revel aanwezig zijn. Het is evident dat er vandaag iets moet gebeuren. Want Pol Caubergs is niet zomaar een sponsor van een wielerploeg, hij is een autoriteit. Niet alleen maakt hij grote indruk op zijn wielrenners, maar ook in zijn bedrijf is hij de numero uno. Door zijn doortastendheid dwingt hij bij iedereen respect af.

Daarom moet er vandaag in de overgangsrit van La Grande Motte naar Revel “iets” ondernomen worden. De druk ligt vooral op de schouders van de twee zonen van Pol Caubergs : Jos en Gert! Weliswaar twee hardrijders die van geen wijken weten, maar voor de Tour vallen ze blijkbaar toch iets te licht uit. Ze staan wel degelijk hun mannetje in de Vlaamse klassiekers, maar de Tour is geen spek voor hun bek! Alleen kunnen ze dat niet wijsmaken aan hun vader die meer resultaten eist van zijn ploeg.

Er is deze morgen ook beroering ontstaan in de ploeg van de Palingrijders . Een lokale Parijse krant l’ Aurore beschuldigt Merckx van het gebruik van cortisone. Weliswaar onder voorbehoud wijdt de (riool)krant een gans artikel over Merckx ‘ vermeend dopinggebruik. Er zijn geen harde bewijzen en het bewust artikel valt bijzonder mager uit. De Vlaamse pers maakt er totaal geen gewag van. Zij gaan ervan uit dat de Fransen het noorden helemaal kwijt zijn en ze maar één kans meer zien om hun Roger Pingeon of  Raymond Poupou alsnog aan de zege in de Tour te helpen : door Merckx vals te beschuldigen via een opgezette lastercampagne.

De verzorger van Merckx, de trouwe Peter Hermé, ziet een gespannen kopman op zijn massagetafel plaatsnemen. Hermé weet maar al te goed dat als hij nu ook maar één onvertogen woord over die berichten zou zeggen, hij zou bedolven worden onder een stortvloed van woorden door de kannibaal! Pas als merckx na veel grienen zelf begint over het bewust artikel, weet Peter Hermé zijn kans gekomen. Pas na een eerste zin van de kannibaal kan hij inpikken op wat Merckx dwarszit.

Hermé weet dat Merckx zeer gevoelig is voor deze cowboyverhalen, zeker na wat hem geflikt is in de voorbije Giro. Peter wikt dan ook zijn woorden en relativeert het ganse voorval. De verzorger van Merckx heeft aldus een grote invloed op hem want hij is één van de enigen die Merckx in vertrouwen neemt. Door zijn gematigdheid en zijn koersdoorzicht weet Peter zijn renner steeds te kalmeren en op te peppen. Ook nu slaagt hij daarin. Merckx komt dan ook als herboren aan de start van de vijftiende rit.

Wie er ook nieuws heeft is Tourdokter Dumas. Hij had immers beloofd om vandaag voor de start een aantal namen van renners bekend te maken die aan het spul zouden gezeten hebben. En hij houdt woord, want samen met Tourbaas Felix Lévitan houdt hij een persconferentie in het rennershotel van …… de ploeg van Merckx! De onrust heerst onder de renners en hun volgers! Ook onder de journalisten is de spanning te snijden. Wie is er nu betrapt? Zou het artikel over Merckx kloppen?

Dokter Dumas windt er dan ook geen doekjes om. Het gaat over vier kleine garnalen en één groot renner. Van de vijf zijn er al twee naar huis gereden en de overige drie wacht nu een sanctie van 15 minuten straftijd.  De namen van de Fransen Guyot en Mattignon, de Vlaming Timmermans en Nederlander Henk Nijdam worden eerst bekendgemaakt. Het is dan aan Felix Lévitan om het woord over te nemen en de grote vis bekend te maken ………. het gaat namelijk over ……. de Duitser Rudy Altig.  De Vlaamse journalisten slaken een zucht van blijdschap dat het niet over hun held Eddy Merckx gaat.

Altig is er het hart van in want hij had immers een tegen-expertise gevraagd. Nu blijkt ook dat resultaat positief. Er blijft niet veel meer over van de Duister aan de start. Hij weet niet waar kijken als de journalisten en collega-renners hem aanspreken over zijn dopinggebruik. Hij moet dan vooral denken aan zijn dochtertje dat waarschijnlijk zal gepest worden op school. Want haar vriendjes en vriendinnetjes zullen nu wel lachen met haar papa die een valsspeler is. Altig beseft maar al te goed dat zijn proloogoverwinning en zijn krachtinspanning op de Ballon d’ Alsace nu wel een bittere bijklank gekregen hebben.

En de rit van vandaag dan. Wel er valt niet zoveel te vertellen vandaag. Tot op een 80 km van het einde wordt er steeds in een compact peloton gefietst. Enige uitzondering zijn …… de talrijke ontsnappingspogingen van de gebroeders Caubergs. Om de beurt pogen ze te ontsnappen, maar de Palingrijders maken de ontsnapping steeds ongedaan. Tot de Portugees Joaquim Agostinho  zwaar uithaalt en een voorsprong uitbouwt van één minuut.  Terwijl de Portugees zijn ontsnapping plaatste waren de gebroeders Caubergs aan het uitblazen van hun ontsnappingspogingen. En net nu Agostinho ontsnap,t blijven die verdomde Palingrijders zitten. Hebben die mannen dan iets tegen de Vanancaploeg? Zit er een haar in de boter? Jos en Gert Caubergs zijn verbijsterd!

Maar een Cauberg zou geen Cauberg zijn moest hij zich neerleggen bij zijn lot en Jos plaatst terug een demarrage. Als een stormram gaat hij op zoek naar de Portugese koploper. Al snel slaat Caubergs nu een groot gat en hij nadert op 30 km van de meet tot op 1 minuut van Agostinho. De ploegleider van Vananca, Bert Allosie, komt vaak naast zijn renner postvatten om hem moed in te spreken. Maar Agostinho is een beer van een renner en hij houdt stand tot aan de meet. Gert Caubergs eindigt verdienstelijk tweede op iets meer dan één minuut.

’s Avonds is er dan toch een positieve sfeer in het rennershotel waar de Vanancaploeg logeert. Pol Caubergs is gecharmeerd door de verdienstelijke poging van Jos en van het aanvalswerk van zijn zonen tijdens de rit. Toch spreekt hij de hoop uit dat er volgende week alsnog een rit gewonnen wordt ………. Daarvoor zal Bert Allosie eens voorzichtig polsen bij de Palingrijders …………..

18. Zondag 13 Juli 1969, rit 16 : Individuele tijdrit te Revel ( 18,5 km)

Marjan van Stong Gedong zit met de handen in het haar. Want iedereen verwacht van haar dat ze een heus wielerfeest organiseert als de Palingrijders met hun kopman Eddy terugkeren uit de tour. Gomar en Jef Van Rang zijn  zopas langs geweest met de vraag of zij alles wil coördineren. Natuurlijk willen de twee heerschappen een prominente rol bij de organisatie, maar het echte werk laten ze dus over aan Marjan.

Braaf als ze is heeft ze  geen nee kunnen zeggen en heeft ze dus de last van deze organisatie op haar genomen. Ze zit aan haar keukentafel, de favoriete tafel trouwens van haar Stong Gedong ….., en in deze eerste momenten maakt een lichte paniek zich meester over haar. Ze kan  al niet rekenen op Peggy Prilmans en Saskia Roeckhout, want zij zijn de bloemenmeisjes in de Tour. Eigenlijk had Marjan daar liever gestaan, maar Stong Gedong had liever geen echtgenote achter zijn hielen in deze Tour. De stress was zo al genoeg zonder zijn Marjan.

Maar ze schept al snel moed en  neemt contact op met Lieve Middelmans en Liesbeth van Gruute Plateau. Ook Tanja van Kamiel wordt ingeschakeld, net als Mie van Broos. Al snel vormt zich een feestcomité van alleen maar vrouwen. Gomar en Jef Van Rang krijgen alleen maar een ceremoniële functie, dit tot groot jolijt van alle supporters van De Palingrijders en in het bijzonder van Eddyken die zich buitenspel gezet voelt door zijn maat Jef.

Intussen is het voor de meeste renners in de Tour een “halve rustdag” . Er is namelijk een individuele tijdrit te Revel over een afstand van 18,5 km over een weliswaar geaccidenteerd parcours. Waar het gros van de renners geen bal geeft om de uitslag vandaag, is er bij de Palingrijders wel degelijk de nodige animositeit. Zeker bij de mecaniciens Eddy Goemans en Yvan Moreni. Bij iedere tijdrit worden ze als het ware gestalkt door Eddy Merckx. De andere Palingrijders zijn vandaag vrijgesteld van het zware werk. Merckx heeft liever dat ze vandaag geen al te grote inspanningen leveren in de tijdrit. Er volgen immers nog drie zware bergritten in de Pyreneeën en daar zullen ze hun krachten kunnen gebruiken. En Merckx zou ook graag hebben dat zijn voltallige ploeg Parijs haalt!

Eddy Goemans loopt dus met gespannen zenuwen rond. Zijn hulpmechanieker Yvan neemt rustig de fietsen van de Palingrijders onder zijn verantwoordelijkheid en daar is hij ondanks het vele werk meer dan blij mee. Want intussen staat de kannibaal al voor de zoveelste keer bij Eddy Goemans. Te pas en te onpas neemt hij een lintmeter uit zijn zak om de hoogte van stuur en zadel te meten en aan te passen. Ook de wielen moeten uitermate verzorgd zijn.  Merckx  eist immers 33 spaken in plaats van 28 en Goemans zweet bloed en tranen bij zoveel gemekker van zijn kopman. Yvan Moreni heeft hierbij vaak binnenpretjes……

Terwijl Merckx obsessioneel bezig is met zijn materiaal hebben  al de helft van de renners de tijdrit afgewerkt. De Waal Ferdinand Bracke staat momenteel aan de leiding met 40″ voorsprong op Gerben Karstens. Maar zijn tijd wordt al snel verbeterd met maar liefst 48″ door de Duitser Rudy Altig. De toon wordt meteen gezet want de dopingzondaar is weer bijzonder vlug geëindigd.  Gaan er nog beter doen?  Want de beresterke Nederlander Rinus Wagtmans is op 4″ gestrand van Altig.

Met nog drie renners te verwachten staat Altig nog steeds aan de leiding. De tussentijden laten de Duitser echter weinig hoop op een overwinning want Poupou was sneller aan de twee tussenpunten. En inderdaad, Poulidor eindigt in een snelle tijd van 25′03″, vier seconden sneller dan Altig! Nog twee renners worden verwacht : Roger Pingeon en Eddy Merckx. Zowel Pingeon als Merckx doen bij de eerste tussentijd beter dan Poupou en volgens de eerste berichten zou Pingeon zelfs de beste tussentijd hebben! Maar dat wordt vlug rechtgezet en alle hoop op een Franse overwinning smelt als sneeuw voor de zon als blijkt dat Merkx al een 20″ voorsprong telt na een 10 km.

Pingeon wordt inderdaad tweede achter een beresterke Eddy Merckx. De kannibaal rijdt de 18,5 km in een gemiddelde van bijna 46 km/h en verslaat de tweede, Pingeon, met 52″. Poupou is derde op 55″. Het is nu stilaan duidelijk : Merckx zet de andere favorieten weeral op een minuut extra en telt nu al 8′03″ voorsprong op Pingeon in de algemene stand. Gimondi, die een matige tijdrit gereden heeft, staat al op 8′47″. En de bergen komen er nu snel aan …….

19. Maandag 14 juli 1969, rit 18 : Castelnaudary – Luchon (199 km)

Het gaat verdomd niet goed met Tommy VDP. Gisteren heeft hij een doodsmak gemaakt in de tijdrit te Revel. Overal schaafwonden, een gehavende dij en een gezwollen knie.  Hij heeft dan ook een barslechte nachtrust achter de rug! Maar Tommy is geen man die klaagt. Integendeel, hij is vastbesloten om toch Parijs te halen. Ook Eddy Merckx wil dat! Hij hoopt om met zijn voltallige ploeg in Parijs aan te komen.

Maar Merckx zit ook in met zijn ploegmakkers. Hij weet wat ze allemaal doen voor hem en dat vergeet Merckx niet.  Het zijn zijn maten en daar draagt hij zorg van. Er vallen natuurlijk wel eens woorden in de koers of aan tafel, maar de omstandigheden brengen dat met zich mee. De concurrentie is immers meedogenloos en de weersomstandigheden hebben nog niet meegezeten dit jaar. Is het niet tropisch heet, dan giet het ouwe wijven of sneeuwt het in de bergen. Het vraagt dus enorme inzet van de Palingrijders. En dat beseft de kopman!

Daarom wil de kannibaal vandaag een staakt-het-vuren tot aan de eerste col. Hij wil Tommy zo in een gunstige positie aan de voet van de Pyreneeëncols brengen om toch binnen tijd binnen te raken!  Dat zal evenwel niet simpel zijn, want het is vandaag Le Quatorze Juillet, de Franse nationale feestdag. Een Pingeon of Poulidor willen vandaag maar al te graag uitblinken, maar zij zullen ongetwijfeld op een machtige Merckx stuiten. Misschien kan een Fransman van de tweede orde toch eens proberen. Het zal dan toch een Fransman moeten zijn die kan klimmen want de rit gaat vandaag over drie Pyreneeëncols : de col de Porter-d’Aspet (3de cat), de col de Menté (2de cat) en de col de Portillon (2de cat). Weliswaar geen erg zware cols, maar voldoende om vuurwerk te krijgen. De laatste col ligt immers op 10 km van de aankomst.

En ja, na tien kilometer is het al zover : de Franse kampioen Raymond Delisle schiet als een pijl weg. Dat is evenwel zonder de manschappen van Eddy Merckx gerekend. Met de orders van hun kopman in gedachten, gaan ze achter Delisle aan. Het peloton moet bij elkaar blijven tot aan de voet van de eerste col! Orders van Merckx himself! Maar daar heeft Delisle geen boodschap aan en hij poogt keer op keer om te ontsnappen. Tot Eddy Merckx het echt op zijn heupen krijgt : bij de zoveelste poging van de Fransman gaat hij er zelf achteraan. In een mum van tijd is de Zwarte van Tervuren er bij en hij gaat parmantig naast de Fransman rijden. Delisle snapt het plaatje en hij houdt zijn ontsnappingspogingen voor bekeken. Het peloton volgt …..

Aan de voet van de eerste col zit Tommy er nog bij. Met veel pijn weliswaar, maar hij ziet hem toch binnen de tijd te arriveren. Merckx komt nog even poolshoogte nemen en ziet de vechtlust van een verbeten Tommy. Hij kan gerust zijn! Intussen is die verdomde Delisle toch wel weer ontsnapt. Merckx laat evenwel begaan en met een compacte groep koemen ze boven met een achterstand van een halve minuut.

Het is nu weer tropisch heet. De waterdragers hebben hun handen vol. Zo ook Tornado Tom en zijn goede maat Gruute Plateau. Vandaag hebben zij de taak op zich genomen om de ploeg op tijd en stond te bevoorraden. Groot is dan ook hun woede als tussen de twee beklimmingen door blijkt dat Stong Gedong geen water meer heeft. Hij krijgt alle verwensingen van de wereld naar zijn hoofd geslingerd. Enkel Andre Versteels, de co-ploegleider in een tweede volgwagen, heeft nog wat water. Er zit dus niets anders op voor de twee Palingrijders om onderweg in een café te stoppen en daar water mee te nemen. Gruute Plateau zijn ogen vallen plots op een klein cafeetje en ze gaan er in vliegende vaart naartoe. Ze stormen het etablissement binnen en grabbelen mee wat ze kunnen. Plots horen ze de deur in het slot vallen en zijn ze omsingeld door schaars geklede vrouwen! Ze zijn in een bordeel beland !!!! Na veel gepalaver met de madam van het bordeel mogen ze toch vertrekken met hun proviand en mits een dikke zoen voor alle “meisjes” mogen ze verder. Het kan verkeren !!

Op 50 km begint Delisle aan de beklimming van de col de Menté. Hij klimt gezwind naar boven en diept zijn voorspong stelselmatig uit. In de achtergrond springen Jan Janssen en de Italiaan Panizza weg. Merckx en consoorten laten begaan. Janssen is al lang uitgeschakeld voor de eindzege.
Bij die achtervolgers zit opmerkelijk genoeg geen enkele Belg meer, buiten Merckx natuurlijk. Van Impe rijdt zelfs al 6′ achter op Delisle. En de Palingrijders nemen hun tijd om naar de aankomst te komen. Prilmans, Grootjans en Roeckhout blijven op hun beurt bij Tommy. Ze zullen ruim binnen de tijdsgrens arriveren. Mission accomplished!

Op de top van de col de Menté komt de Franse kampioen met nog ruime voorsprong als eerste boven. Hij heeft 1′20″ voorsprong op het achtervolgende duo. In de afdaling diept hij zijn bonus op de groep Merckx plots uit tot 3′20″. Het valt daar stil bij de favorieten. Of toch maar voor even, want op de laatste col ranselt Merckx de favorieten er één voor één af. Om Delisle bij te halen is het te laat. De Franse kampioen haalt afgetekend de top en ook zijn twee achtervolgers blijven uit de greep van Merckx. De Fransen zijn door het dolle heen als hun Raymond Delisle als eerste de meet overschrijdt. Een Fransman, dan nog wel hun kampioen, wint op hun nationale feestdag. Op een kleine halve minuut eindigt Janssen tweede voor de Italiaan. Merckx eindigt vierde op 2′30″. Hij heeft zijn tegenstanders alweer een halve minuut en meer aan hun broek gelapt ……..

20.Dinsdag 15 juli 1969, rit 19 : Luchon – Mourenx (214,5 km)

Vandaag staat de zwaarste etappe van de Tour op het programma. Er heerst dan ook een gespannen sfeer in het peloton. De meeste renners hopen op een “relatief” rustige Merckx. Want met de beklimming van de Peyresourde, de Aspin, de Tourmalet en tenslotte de Aubisque staat er een dijk van een wedstrijd op het programma. Komt daarbij dat de hitte weer ongenadig hard toeslaat. Kortom een combinatie van een onberekenbare Merckx, een zware bergrit en de hitte zou wel eens een gevaarlijke mix kunnen zijn!

Zo denken ook de Palingrijders erover. Hun kopman hulde zich gisteren en zelfs deze morgen in een vreemd stilzwijgen. De enige opdracht die ze deze morgen kregen van Stong Gedong was : het heft in handen nemen tijdens de beklimmingen en zorgen voor een strak tempo. Verder geen info over wat er verder te gebeuren staat.

Peter Vervoort trekt er zich geen bal van aan. Net als de Pat van Ezel. Zij weten dat ze er vandaag toch moeten staan. Vervoort voelt hem trouwens beter worden al naargelang de Tour vordert. En de Pyreneeën zijn immers zijn terrein. Hij kan als geen ander klimmen en zal vandaag voor Merckx van onschatbare waarde blijken. Ook Dirk Goemans is paraat. Hij voelt de benen ook weer sterker met de dag worden. En de Pat van Ezel, dat is een constante : hij is steeds klasse!

De start gaat vrijwel onmiddellijk bergop, richting top van de Peyresourde. Steve Prilmans, Mario Grootjans en Gino Roeckhout nemen vooraan direct de honneurs waar. Steve neemt de leiding tot goed halfweg, dan wordt hij vakkundig afgelost door een sterke Mario. Iets verderop zit ook een Tommy naast zijn kopman. Ondanks zijn pijn aan de knie en de vele schaafwonden wil hij zijn functie als eerste luitenant van de kannibaal waarnemen. Tommy is een doorbijter, alleen zal hij vandaag geen hoofdrol spelen in de ploeg. De pijn zal hem toch meer en meer parten spelen en hij zal dan ook vroeg op zichzelf aangewezen zijn. Merckx offert wel Reindert, Tornado Tom en Gruute Plateau op om Tommy vandaag bij te staan. Een groots gebaar van de kannibaal!

Maar dat betekent ook dat de rest van de Palingrijders zich vandaag geen foefjes kunnen veroorloven. Na de eerste beklimming, waarbij een al aardig uitgedund peloton de top bereikt, nemen Dirk Goemans, Peter Vervoort en de Pat van Ezel vooraan de rol over van Steve, Mario en Gino. Dit triumviraat mag vandaag zorgen voor de bevoorrading van de rest, voorwaar geen sinecure!!

De tweede beklimming van de dag is de col d’ Aspin , een 12 km lange calvarietocht met een gemiddeld stijgingspercentage van 6,3 %. Hier nemen de Pat van Ezel en Dirk Goemans het berewerk op hun schouders. Bijna de ganse beklimming rijden ze vooraan en leggen ze een bijzonder strak tempo op aan de rest. De poort staat achteraan wijd open en veel renners moeten dan ook de rol lossen. Op de top van de Aspin is het al extreem warm en de afdaling wordt een helse tocht, want de asfalt begint te smelten wat leidt tot plaatsen waar het een echte glijbaan is. Merckx neemt dan ook resoluut de leiding in deze afdaling.

Al snel staan de renners aan de voet van de voorlaatste klim, de gevreesde Tourmalet. De meeste renners uit de kopgroep (van een peloton is al geen sprake meer!) zien deze beklimming als een ware helletocht, zeker met de hitte. Hier komt Peter Vervoort op het voorplan. Tijdens de eerste kilometer van de Tourmalet is Steve er nog snel met wat bevoorrading …… de laatste uit zijn handen. Want vanaf hier zijn de “Palingwaterdragers” er aan voor hun moeite. Ze zullen samen de aankomst overschrijden op een dik kwartier van hun kopman!

Intussen is Peter Vervoort bezig met de rest van de groep een hels tempo op te leggen. Achter hem kreunen de meeste renners het uit. De Pat van Ezel krijgt het halfweg moeilijk en moet de rol lossen. Merckx zit nu nog met twee Palingrijders voor hem : Vervoort en Goemans. Deze twee Palingrijders rijden nu echt voor wat ze waard zijn. Tot op een kilometer van de top …… Merckx geeft er plots een snok aan en laat iedereen in de steek. Niemand kan de kannibaal volgen. Het is ook een bijzonder lastig stuk die laatste kilometer. Peter is echter bijzonder ontgoocheld want hij had gehoopt om als eerste over de Tourmalet te mogen rijden. Merckx ziet het dus anders ! Hij wil alles voor hem alleen, een ware kampioen laat blijkbaar niets over voor een ander! Hij heeft zijn naam als kannibaal zeker niet gestolen.

Op de top zet Merckx zich op zijn groot mes en vliegt de afdaling als een bezetene naar beneden. Hier blijkbaar geen smeltend asfalt. De rest volgt boven op dik 20”. Een fel uitgedunde kopgroep van een achttal renners zet dan maar de achtervolging in op Merckx …….. Weeral achtervolgen op een ontketende Belg. Pingeon en Poulidor verliezen er de moed bij. Er zijn ook nog twee Palingrijders vooraan : Peter Vervoort en een verduveld sterk rijdende Dirk Goemans.

Merckx diept zijn voorsprong geleidelijk uit. Aan de bevoorrading neemt hij evenwel zijn tijd om op krachten te komen en de achtervolgers naderen zowaar tot op 300 meters. Maar dan acht Eddy zijn tijd weer gekomen om er de beuk in te gooien. Hij draait weer op zijn groot mes en heeft al snel weer een voorsprong van dik drie minuten. Achter hem zitten twee Palingrijders te genieten van de vruchteloze pogingen van Poupou en Pingeon om Merckx in te halen.

De laatste beklimming van de dag is voor de kannibaal geen probleem meer. Waar de achtervolgers hopen op een inzinking van de belg, krijgen ze evenwel nog een paar minuten meer aan hun broek. Bovenop de top van de aartsmoeilijke Aubisque rijden ze al op zes minuten. Er resten nu nog dik 100 km tot de aankomst. Maar dat schrikt de leider niet af. Integendeel, hij blijft volharden en eindigt in Mourenx met een voorsprong van bijna acht minuten op Dancelli. Peter Vervoort eindigt verdienstelijk derde met een blije Dirk Goemans in zijn spoor.

Aan de aankomst is er een gekte van jewelste. Iedereen wil Merckx interviewen, maar dat is buiten Sander en Stijn gerekend. Twee jonge Palingrijders die iedere dag getrouw hun kopman aan de aankomst omringen en beschermen tegen opdringerige journalisten en toeschouwers. Ook bij de start van iedere rit begeleiden ze Merckx naar de meet. Maar nu moeten ze Eddy bij aankomst voldoende ruimte geven, want hij is wel afgemat van deze heroïsche tocht. Hij wil vooral lucht en geen gepampel aan zijn lijf.

Merckx geeft vandaag door deze bijna onmenselijke inspanning de nodige glans aan zijn gele trui. De Tourdirecteur Jacques Goddet lanceert dan ook een woord dat nooit meer zal verdwijnen : Merckxissimo. In een interview met reporter Marc Vijverman is Goddet dan ook heel duidelijk : Merckx is de allerbeste, hij is de man die van de Tour van ‘69 een onvergetelijk moment in de geschiedenis maakt, hij is de absolute meester op de fiets ……….

21. Woensdag 16 juli 1969, rit 20 : Mourenx-Ville-Nouvelle  -  Bordeaux (201 km)

Mie van Broos loopt over haar toeren, want er is nog veel werk voor komende maandag. Ze heeft een pak directieven gekregen van Marjan van Stong Gedong : zoveel stof van dat kleur, zoveel van die kleur, ….. Ja Mie van Broos weet wat te doen. Het zal een feestelijk onthaal worden, zeker nu Merckx met zijn Palingrijders het mooie weer maken in de Ronde Van Frankrijk. Het zal nu wel vast staan dat de Zwarte van Tervuren de Ronde zal winnen.

Maar ze loopt ook kregelig op haren Marc, want die is vorige nacht met een ferm stuk in zijn botten naar huis komen gewaggeld. Marc Verstuyft had hem evenwel tot thuis begeleid. Toen Mieke de deur opendeed kwam een walm van bier haar tegemoet. Het was dus weer de moeite geweest in De Paling. De drank was daar rijkelijk gevloeid na de monsterontsnapping van Merckx en de glansprestatie van De Palingrijders.

Marc Verstuyft zal evenwel nog een tweede keer nadenken vooraleer hij Marc van Mie van Broos nog naar huis zal begeleiden. Mie had Marc immers met één ruk naar binnen gesleurd en had  zijn kop vol zottigheden gegeven. Marc was dan maar totaal ontdaan naar huis teruggekeerd. Een mens doet dan iets om goed te doen. Trouwens zijn onthaal thuis was al even onaangenaam, want hij was zijn sleutel vergeten en moest bijgevolg Oscar wakker maken. Het vervolg onthoud ik u beste lezer!

Waar het ook rommelde was in het  wielerhuishouden bij De Palingrijders en hun kopman Eddy. Stong Gedong zat met de handen in het haar, want na de rit was er een bom ontploft binnen de ploeg : Peter Vervoort was op de kamer van Merckx uitgevlogen en had de kannibaal zijn huid volgescholden! Peter was immers de hard werkende Palingrijder die de ganse beklimming van de Tourmalet voor zijn rekening had genomen en desondanks had Merckx een laatste jump geplaatst om toch als eerste de top van de Tourmalet te overschrijden.

Dat was Peter dus duidelijk verkeerd in de keel geschoten en hij had Merckx dan ook op de man af gezegd : “Een kleine renner verwacht van een groot renner een groot gebaar!“. Merckx was natuurlijk ontstemt, want hij was de baas en hij wou alles winnen! Aan cadeautjes geven dacht hij niet. Dus kon Peter maar beter zwijgen. Trouwens, Merckx was ook boos op Peter want deze laatste had de dag ervoor immers aan Merckx toevertrouwd dat hij volgend jaar voor de Molteni ploeg zou gaan rijden. Merckx was furieus dat Peter Vervoort op de ochtend van de koninginnenrit was komen aandraven met transfernieuws. Dat slikte hij niet, want nu moest alle aandacht naar de Tour gaan. Daarom was Merckx zo boos dat hij op de Tourmalet dan uiteindelijk toch demarreerde om als eerste boven te komen.

Maar er is ook nog gefietst vandaag. Een rit van 201 km gaande van Mourenx naar Bordeaux. Geen zwaar parcours ! En het peloton maakt er dan ook een gezondheidswandeling van. Trouwens, de meeste renners zijn echt doodmoe van het helse tempo van De Palingrijders doorheen alle voorbije ritten en van de aanvalsdrift van Merckx. Er wordt immers serieus veel nagepraat over de krachtexplosie van de Kannibaal gisteren in de koninginnenrit. Zelfs de Franse pers is volledig bijgedraaid en prijst Merckx nu de hemel in. Van enig chauvinisme is geen sprake meer.

Het peloton blijft tot halfweg de koers bij elkaar. Geen ontsnappingspogingen, niets … Maar eenmaal halfweg beginnen de eerste uitvallen en telkens is er ene Gino Roeckhout die iedere aanval neutraliseert. Hij rijdt beresterk vandaag. Op een gegeven moment is er zelfs een ontsnapping van de Italiaan Anni waarbij niet minder dan vier Palingrijders aansluiten : Reindert, Gino Roeckhout (wie anders …), Mario Grootjans en Gruute Plateau. Maar de sprintersploegen laten niet  begaan  en er komt een hergroepering. Even ziet het er naar uit dat er een massaspurt komt, doch als het peloton even bekomt van de geleverde achtervolging op de leiders, springen vijf renners weg. En ja, wie zit daar bij : JOS CAUBERGS van de Vanancaploeg.  Ploegleider Allosie zijn hartslag stijgt naar ongekende hoogten. Opmerkelijk is dat De Palingrijders vooraan het peloton alles stilleggen en de vijf gaan naar de wielerbaan van Bordeaux. De Jos is een begenadigd pistier en hij weet maar al te goed hoe het er op een piste aan toe gaat. Hij is dan ook de grote favoriet in de kopgroep. Guerra, Rigon, Berland en Ottenbros zijn de overige vier. Nu is het de kans voor de Vanancaploeg! Vreemd is dat De Palingrijders helemaal geen aanstalten maken tot een hergroepering.

Uiteindelijk draaien de vijf renners de wielerbaan op van Bordeaux. Jos Caubergs zit in derde positie als Rigon de spurt aantrekt. Onmiddelijk reageren Ottenbros en Caubergs en in één snok komt Jos Caubergs gans vooraan. In een ultieme machtsontplooiïng blijft hij jumpende Ottenbros voor en wint deze 20ste rit! Ploegleider Bert Allosie is buiten zinnen en omarmt zijn renner alsof hij wereldkampioen geworden is. Eindelijk heeft de Vanancaploeg een rit gewonnen. Pol Caubergs zal eindelijk opgelucht kunnen ademen.

Maar waarom hebben de Palingrijders niet gereageerd? Waarom geeft Bert Allosie na aankomst een vettige knipoog naar Stong Gedong? Is er sprake van een samenwerking met De Palingrijders? Alleen Stong Gedong en Bert Allosie weten hierop het antwoord …….

22. Donderdag 17 juli 1969, rit 21 : Libourne  -  Brive  (192,5 km)

Kwinten wrijft de moeite uit zijn ogen. Het is reeds elf uur, maar hij zou gerust nog een paar uur kunnen doorslapen. Doch zijn moeder heeft hem nodig in haar organisatie voor de komende huldiging van Eddy Merckx en de Palingrijders. Kwinten heeft al een druk verlof achter de rug. Iedere avond staat hij getrouw rond 19 uur aan het station van Zottegem alwaar hem een gans pak tourkrantjes bezorgd worden. En iedere avond bedient hij dan samen met Tom Van Hende gans Eske en Wijnhuize met het tourkrantje van Het Volk.

Dat is Kwintens lange leven : hard blazend op een gloednieuwe schuifel het goede nieuws uit de Tour bij de mensen brengen. Tegen 21 uur heeft hij geen krantje meer over. En hier en daar krijgt hij meer dan één Frank, ja sommige mensen lopen zo blij met de prestaties van Merckx en zijn ploeg dat ze er soms 20 centiemen bovenop leggen voor de Kwinten. Hij droomt ervan om later ooit de Ronde Van Vlaanderen te winnen, liefst in de trui van Belgisch kampioen. Maar dat durft hij tegen niemand te zeggen en al zeker niet tegen zijn broer Sander, want die zou er toch alleen maar om lachen.

Het is trouwens stil ten huize van Stong Gedong. Stong zelf is ploegleider van De palingrijders en Sander is de persoonlijke begeleider van Merckx in de Tour. Vandaar dat Kwinten iedere dag gerust tot de middag kan slapen. En het ronddelen van de tourkrantjes is een mooie bijverdienste. Daarmee kan hij al beginnen sparen voor een heus koersmachien waarmee hij zijn eerste overwinningen kan behalen!

In de Tour is alles rustig. Wat nu nog volgt in de Ronde heeft iets van een grote overbodigheid. De strijd is gestreden, de prijzen verdeeld. Merckx zijn rivalen zijn één voor één uitgeteld, zowel psychisch als fysisch. De totale dominantie van de kannibaal is de rode lijn doorheen de voorbije Tour. Het ziet er dan ook naar uit dat het vandaag een slenterrit zal worden. Het gros van de renners is oververmoeid en ziet uit naar de aankomst te Parijs. Maar ook hebben ze de grote afstand die nog rest tot de hoofdstad, in gedachten. Ze moeten immers nog iets meer dan 800 km overbruggen tot Parijs en zaterdag is er dan nog een rit van meer dan 300 km.

Vandaar dat de eerste wedstrijdhelft aan een traag tempo wordt afgelegd. Halfweg heeft het peloton al een half uur achterstand op het gemiddelde tijdsschema. Het is terug heel warm en de renners denken dan ook vooral aan water dan aan koersen. Op een bepaald ogenblik stopt het overgrote deel van het peloton aan een fruitboomgaard en beginnen de renners met zoveel mogelijk  perzikken te plukken. De Franse boer staat erbij en kijkt ernaar

Na 138 km is er de enige beklimming van de dag : de Cote de Rivaux. Hier beginnen dan toch de eerste schermutselingen. Maar meer dan een aantal ontsnappingspogingen zijn er niet. De loomheid blijft in het peloton hangen. Flandriarenner Eric Leman begint dus stilaan te dromen van een massaspurt en hij stuurt zijn vier overgebleven Flandriarenners naar de kop van het peloton om alles bij elkaar te houden. Maar de manschappen van Briek Schotte zijn echt moe en  kunnen niet verhinderen dat een vijftal renners het hazepad kiezen.

Hierbij Gruute Plateau die al een ganse dag attent vooraan zit. Hij wil perse de tour verlaten met een ritoverwinning. Samen met Guerra, Schutz, Dolman en Hoban is Gruute Plateau vastbesloten om er de beuk in te gooien. En zo geschiedt want ze hebben al snel vijf minuten voorsprong op een zwalpend peloton.  De winnaar zit dan ook vooraan.

Maar de finale verloopt niet zoals gepland voor Gruute Plateau. Hij springt juist onder de rode vod weg, maar hij overschat zijn krachten. De Italiaan Guerra remonteert een stilvallende Gruute Plateau en hij brengt op zijn beurt een sterk finishende Hoban mee. De Brit is beduidend koeler dan Guerra en hij wint in extremis de spurt.  Gruute plateau komt ontgoocheld als vierde over de meet. De Brit Hoban is dan ook geen kneusje!

Diezelfde avond om 19 uur staan Tom Van Hende en Kwinten getrouw te wachten aan het station van Zottegem. Jammer genoeg kunnen ze geen overwinning van Gruute Plateau meebrengen tot bij de mensen van Eske en Wijnhuize………

23. Vrijdag 18 juli 1969, rit 22 : Brive – ‘Clermont-Ferrand’ (198 km)

Burgemeester Urbain Van Kerckhove weet niet meer waar hij het heeft. Zonet is een apetrotse Jef Van Rang zijn kabinet binnengestormd met de vreugdevolle mededeling dat het eerste na-tourcriterium niet in Ronse dan wel in Sint-Lievens-Esse zal plaatsvinden.  De burgemeester hoorde het eerst donderen in Keulen, maar al snel bracht Jef hem met beide voeten op de grond.

De geruchten als had Ronse niet de nodige middelen meer om het  criterium te organiseren, waren dus waar. En daar was Jef als de kippen bij om een oplossing te zoeken. Hij trok samen met de Plakker,Dirk Van Der Haeghen, naar de Belgische Wielerbond  om een oplossing te zoeken voor het bijna-failliet van de organisatie in Ronse.  De twee Eskenaren hadden er niet beter op gevonden om het criterium naar Eske te halen. Hoofdsponsor Van Der Haeghen stelde zich hierbij persoonlijk garant om de wedstrijd zelf te organiseren in Eske Merdjië.

En dus zit de burgemeester met tal van praktische problemen opgezadeld. Even had hij eraan  gedacht om gans de boel af te blazen, maar dan zou hij zich bijzonder onpopulair maken bij zijn bevolking. De Palingrijders waren immers dé ploeg van de Tour. Samen met hun kopman Eddy Merckx zouden ze komende maandag als helden ontvangen worden en hij kan het bijgevolg niet maken om zo een op til staand volksfeest te annuleren. Dus beslist hij maar om alle verloven van het gemeentepersoneel in te trekken en morgenvroeg om acht uur te verzamelen aan het gemeentehuis in de populierestraat.

Intussen staat Café De Paling in rep en roer. Dirk Van der Haeghen en Jef Van Rang zijn daar als ware helden ontvangen. Iedereen is daar door het dolle heen. Er heerst een getrek en een geduw om het nieuws te horen dat Eddy Merckx met zijn Palingrijders een criterium gaan rijden in Eske. Dirk besluit op aandringen van een paniekerige  Gomar, die vreest voor vechtpartijen, op de ronde tafel te klimmen en de aanwezige supporters toe te spreken.  Hij bevestigt de komst van het na-tourcriterium te Eske en hij somt de namen van alle deelnemers op. Een uitbarsting van blijdschap overstemt hem. Het is zelfs zo erg dat de supporters door het dolle heen raken en de Plakker van de tafel sleuren. Samen met Jef Van Rang wordt hij op de schouders van de opgehitste supporters geheven en worden hun namen gescandeerd. Eske staat op ontploffen!

Waar het er minder geanimeerd aan toegaat, is in de Tour. Opnieuw is het drukkend heet en eer staat een rit gepland in het Oud-Massief met op het eind de beklimming van de 14 km lange beklimming van de Puy de Dôme. Met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,5 % een nogal zware beklimming voor de uitgebluste renners.

Tot op 70 km van de aankomst blijft het peloton aan gemiddeld dertig per uur de kilometers er doormalen.  Er zit geen spirit meer in de vermoeide rennerslijven. Tot plots Gert Caubergs van de Westvlaamse Vanancaploeg het hazepad kiest. In navolging van zijn broer Jos, wil ook hij zijn rit meepikken. En het lijkt hem aardig te lukken want het peloton, onder leiding van de Palingrijders, reageert totaal niet. Zo krijgt Gert Caubergs de kans om zijn voorsprong uit te diepen tot maar liefst zeven minuten aan de voet van de Puy de Dôme. Sportdirecteur Bert Allosie maant zijn renner aan tot kalmte. Want de klim is lang en lastig.

Als het peloton op haar beurt aan de beklimming begint, neemt Peter Vervoort het heft in handen. Als een bezetene neemt hij het kopwerk op zich en onder zijn gebeuk ontstaat er een achtervolgende groep van 6 renners : Vervoort, Merckx, Pingeon, Poulidor, Gandarias en Gutty. De voorsprong van de Vananca-renner slinkt  nu snel.

Bert Allosie rijdt bijna constant aan het wiel van Gert Caubergs. Hij schreeuwt zijn renner als het ware vooruit want halfweg de klim krijgt hij het moeilijk en telt hij nog vier minuten voorsprong. Bert Allosie raakt nog meer opgewonden als hij te horen krijgt dat achteraan de Kannibaal alleen in de achtervolging rijdt. Het wordt nu echt wel moeilijk voor de Vananca-renner.

Op één kilometer van de aankomst en de top bedraagt de voorsprong nog amper twee minuten op een ontketende Merckx. Caubergs krijgt het nu echt moeilijk en hij zwalpt verder richting aankomst. Zijn sportdirecteur raakt nu echt in paniek en brult nu meer dan hij het uitschreeuwd. Met een allerlaatste krachtinspanning sleept Gert Caubergs zich naar de aankomst en behoudt hij alsnog één minuut op een sterke Merckx.  Op de meet staat Caubergs bijna stil. Maar de rit is binnen en hij valt dan ook van moeite in de armen van een onthutste radioreporter. Hij kan geen pap meer zeggen.

Merckx is desondanks toch blij met zijn tweede stek en zo diept hij zijn voorsprong in het klassement uit op Pingeon tot 16′40″. Een echt slagveld wordt dat nu achter hem. Waar het ook een slagveld wordt, is in Eske. De supporters hebben een ganse namiddag alles aandachtig gevolgd en het bier vloeide rijkelijk. De eerste “lijken” liggen al onder de tafels hun roes uit te slapen. Wat gaat dat komende maandag worden bij het na-tourcriterium te Eske ………….

24. Zaterdag 19 juli 1969, rit 23 : ‘Clermont-Ferrand’  -  Montargis (329,5 km)

Het gaat er bijzonder rumoerig aan toe in het kabinet van burgemeester Urbain Van Kerckhove. Marc van Willie Paling en Marc Hendrickx kunnen er niet mee lachen. Zij vertegenwoordigen het opgevorderde gemeentepersoneel! Ze vinden het helemaal niet kunnen dat ze een gans weekend moeten werken omdat Jef van Rang en de Plakker zomaar op eigen houtje een na-tourcriterium organiseren komende maandag. “Wie ist er hier verdomme burgemeester, gij of Jef Van Rang?“, briest Marc Hendrickx het uit. Maar de burgemeester is onvermurmbaar en hij wijkt niet van zijn lijn af. De enige toegeving dat hij doet is dat ze vier extra dagen verlof krijgen! Na enige onderhandeling geeft Van Kerckhove nog één zaak toe : dat zijn gemeentepersoneel samen met Eddy Merckx op de foto mag. En zo wordt een “gemeente-opstand”  vermeden

Maar er zijn niet alleen problemen bij de burgemeester en zijn personeel, ook Marjan van Stong Gedong heeft het bijzonder moeilijk om alles op tijd en stond in kannen en kruiken te krijgen. Te pas en te oppas staat Jef van Rang voor haar deur om te zien of alles op tijd klaarkomt. Maar dat is maar de vraag, want het is verlof en er zijn veel mensen wag. Terwijl er zoveel op het programma staat : maken van feestkledij, bloemenkransen voor Merckx en alle Palingrijders, een feestbuffet, muziekomkadering, ….. Marjans hoofd staat dus op openspringen. Hopelijk komt alles goed !

Intussen staat een heuse autocar van “Georges Muys- reizen” klaar voor de deur van Cafe De Paling.  Een speciale delegatie van de harde supporterskern van De Palingrijders gaat vandaag richting Parijs om daar morgenvroeg de rit in lijn en in de namiddag de afsluitende tijdrit op  de Champs-Elysees mee te maken. Het is een drummen om op de autocar te raken, maar buschauffeur en baas van de autocar, Georges Muys, zorgt ervoor dat alles in de grootste orde verloopt. “Eerst de oude van dagen en dan de jonge gasten !”, brult hij uit alle macht!  Remie Clercq, Langes Jefken, Reken Dekker, Din zijnen Andre, Jules Cubber, Méken Vermassen, Géken Norre,  ………. allen zijn van de partij. Ook Zotten Twin, Nazère, Jef Cubber, Gust Braeckman, ….. wurmen zich een plaatsje op de bus. Tot slot ook enkele notabelen waaronder de burgemeester,  pastoor Sanders, Dokter Verniers, Oscar Bauwens, Vermeulekes, …..  De voorste plaatsen worden echter ingenomen door niemand minder dan Jef Van Rang, Eddyken en de hoofdsponsor van de Merckxploeg : de Plakker ofte Dirk Van Der Haeghen.  Als de bus luid toeterend aanzet, blijft een verweesde Gomar achter. Hij mag niet mee van Lucie, want wie gaat er anders de koeien melken en de varkens eten geven. Ondanks herhaald aandringen van Gomar en de hevige druk van de clandizie van het café, bleef Lucie onverzettelijk. Gomar moest thuisblijven!

Er wordt echter ook gekoerst vandaag in de Ronde. Niet minder dan 329,5 km staan er  op het programma, een rit tussen Clermont-Ferrand en Montargis. Om 5h30 staan de  renners op om rond zeven uur te vertrekken. De meesten wrijven dan nog de trot uit hun ogen als Rini Wagtmans al van bij de start in de aanval gaat. Er zijn er zelfs op de eerste rij die dat maneuver niet eens gezien hebben, zo zitten ze nog te slapen op de fiets. Wie de demarrage wel nauwlettend in het oog houdt, is Eddy Merckx. Deze kan er niet mee lachen en als wat later blijkt dat Wagtmans al een minuut voorrijdt op het peloton geeft de kannibaal de opdracht aan de Palingrijders om jacht te maken op Rini Wagtmans.  Het peloton wordt dan plots met een snok wakker uit een nog diepe slaap. Maar Wagtmans is een Nederlander die af en toe  een stevige grap uithaalt. Vanaf het ogenblik dat hij weet dat de mannen van Merckx de achtervolging hebben ingezet, verstopt hij zich achter een bestelwagen en laat het razende peloton voorbij vliegen. Dan springt hij parmartig terug op de fiets, haalt het peloton bij en gaat naast een verbauwereerde Merckx fietsen. Dan vraagt hij aan de kannibaal waarom zijn Palingrijders zo een vaart maken. Merckx ontploft bijna van woede en laat de palingrijders vaart minderen. Het zou nog een half jaar duren alvorens Merckx en Wagtmans terug” on speaking terms” zijn

De renners zijn evenwel moe en het peloton ontwaakt pas op een 60 km van de aankomst. Dit ondanks de smeekbeden van Jacques Goddet en Felix Lévitan om er toch maar de beuk in te gooien vandaag! Een tiental renners zetten een ontsnapping op, waaronder Ottenbros en Herman Vanspringel. Geen enkele Palingrijder is mee.

De tien blijven dan ook voorop en de meet ligt op de assenpiste van Montargis. Vanspringel weet dat je daar gans vooraan moet zitten bij het binnenrijden van de piste. Want er is daar enige stuurmanskunst én durf nodig om daar te kunnen winnen. En ja, Vanspringel draait als eerste de piste op en plaatst vrijwel onmiddellijk een versnelling. Zo slaat hij al snel een gat van 20 meter en blijft hij alsnog een aanstormende Nederlander Ottenbros voor. Meteen de tweede ritzege voor de tweede van de Tour van ‘68.

Op het ogenblik dat Vanspringel als eerste de meet overschrijdt, rijdt de autocar van “Georges Muys-reizen” de hoofdstad van Frankrijk binnen. De 25 bakken Concordia-pils zijn allen” gekleind”  en nog hebben de meesten niet genoeg. Want eenmaal het hotel binnen, wordt eerst de bar bezocht. Een kelner weet eerst niet waar hij het heeft. Pas nadat iedereen bediend is, komt de kalmte terug. Enkel pastoor Sanders is direct naar zijn kamer gegaan. Er is toch één nuchtere Eskenaar in Parijs …………..

25. Zondag 20 juli 1969, rit 24 A : Montargis – Créteil (111,5 km) + rit 25 B : aflsuitende  individuele tijdrit Créteil – Parijs (36,8 km)

De hoofdstad wordt  overspoeld met Belgen. Talrijke autocars overrompelen de Franse Lichtstad en in het Parijse station arriveert de ene Belgische trein na de andere. Een heus leger Belgische Eddy Merckx-fans lopen Parijs onder de voeten. Vandaag staat immers nog een individuele tijdrit op het programma nadat er zonet al een aankomst geweest is van een  rit in lijn.

Het betrof een korte rit, dit om de laatste overbrugging te maken naar de hoofdstad. De renners vertrokken vanuit Montargis richting Créteil over een afstand van 111,5 km.  Een loutere formaliteit dus …. Deze rit zou wel op een massaspurt eindigen …. Maar dat was buiten twee Palingrijders gerekend. Gruute Plateau en Gino Roeckhout waren op 40 km van het einde ontsnapt uit het peloton. Slecht vier renners konden aansluiten waaronder de Nederlanders Dolman en Karstens.  De spurtersploegen van Leman, Zandegu en Basso gaven er evenwel de brui aan om een georganiseerde achtervolging op het getouw te zetten. En zo spurtten zes moedigen alsnog voor de overwinning. Het was Gino Roeckhout die Gruute Plateau de raad gaf om een demarrage te plaatsen onder de rode vod! Gino zou het gat laten. En zo geschiedde, Gruute Plateau zette een splijtende demarrage in en Gino Roeckhout hield de deur dicht. En weg was Gruute Plateau. Met de gemiste kans van een paar dagen geleden in het achterhoofd, beukte Gruute Plateau er op los. Hij kon zijn kleine voorsprong evenwel behouden tot aan de meet.  Op 8″ werd Roeckhout tweede, net voor de Nederlander Karstens.

De vreugde aan de meet was enorm. Niet alleen bij de twee Palingrijders, maar evenzeer bij de supporters die na een nacht doorzakken (gevolgd door een korte slaap en alweer een hevige voormiddag drinken)  meer dan uitbundig de twee helden overrompelden.  Gruute Plateau en Gino Roeckhout wisten niet waar ze het hadden. Langs alle kanten werden ze omhelsd door uitbundig vierende supporters. Van enige organisatie was al lang geen sprake meer : de politie was met te weinig en de plaatselijke stewards waren al helemaal het noorden kwijt.

Een goed uur later zijn de gemoederen al lang bedaard. Gruute Plateau schitterde uiteindelijk op het podium met Peggy en Saskia aan zijn zijde. De supporters van Café De Paling juichten als stonden er wel 100 man. Straks zou de bekroning volgen in de afsluitende tijdrit ……..

Die tijdrit is in feite van geen enkel nut meer, dit in tegenstelling tot de Tour van ‘68 toen Jan Janssen zijn rivaal Herman Vanspringel in de tijdrit te Parijs in extremis versloeg. Maar nu staat Merckx meer dan 16 minuten voor op Pingeon …. Desondanks maakt Merckx er een erezaak van en als hij als allerlaatste de wielerbaan van Vincennes opdraait, barst de kolkende arena uit haar voegen. Waar daarjuist telkenmale een enorm applaus losbarstte als een Palingrijder de wielerbaan opreed, is er nu een oorverdovend applaus en geroep. Alle Belgische supporters gaan volledig door het lint als de gele trui de laatste ronde rijdt op de wielerbaan. Merckx is er even de kluts van kwijt, maar eindigt toch nog als eerste met ruim 50″ voorsprong op de tweede: Poulidor. Merckx wint de tour met een voorsprong  van ruim 17′54″ op Roger Pingeon. Hij wint ook de groene trui en de bolletjestrui. Ook het ploegenklassement is voor de kannibaal en zijn Palingrijders.

Ditmaal was de politie massal aanwezig om de uitbundige supporters op de banken van de wielerpiste te houden. Over de supporters van Cafe De Paling werd de dag nadien uitvoerig geschreven. Hun exploten in de lichtstad waren immers de lokale én wereldpers niet ontgaan. Op alle voorpagina’s verschenen naast een triomferende Eddy Merckx ook een aantal foto’s van een juichende  Jef van Rang,  een fiere  Plakker, een dronken Géken Norre, een wenende Réken Dekker, …… Niet alleen Eddy Merckx werd alzo een begrip in de sportwereld ….. ook de supporters van Eske Merdjië werden een internationale bekendheid ……. alleen Gomar uit de Paling niet want die mocht niet mee van zijn Lucie ……

26. Na-Tourcriterium te Sint-Lievens-Esse

Er heerst een opgewonden sfeer te Sint-Lievens-Esse. Iedereen is er met man en macht aan het werken om het criterium van vanavond in goede banen te leiden. Marjan van Stong Gedong ziet zo rood als een tomaat. Ze heeft bijna de ganse nacht doorgewerkt met haar vrouwenteam. Maar alles is nu achter de rug en het resultaat mag gezien worden : een heus buffet staat klaar om straks de gasten te ontvangen in de VIP tent op de Parking bij Gomar. Alles is feestelijk versierd en enorme bloementuilen liggen te wachten op Eddy Merckx en zijn Palingrijders.

Ook het gemeentepersoneel heeft hulp gekregen van de inwoners van Eske. Daarvoor heeft Jef Van Rang natuurlijk gezorgd. Alhoewel de bus met supporters pas vroeg in de morgen is aangekomen uit Parijs en er alleen maar dronken supporters zijn afgestapt (zelfs de Pastoor was canard!), zijn de meesten van de partij. Eddyken heeft evenwel de taken van Jef overgenomen. Een kwestie dat het zou vooruitgaan! Feit is dat burgemeester Van Kerckhove fier als een gieter is als hij ziet dat de werkzaamheden tijdig zullen beëindigd worden.

Ook Gomar heeft gezorgd dat hij vanavond niet te veel werk zal hebben met de dieren van zijn boerderij. Hij heeft zijn varkens dubbele portie eten gegeven, evenwel aangevuld met het nodige bier. Ze liggen dan ook languitgestrekt hun roes uit te slapen tot morgenvroeg. Voor zijn koeien heeft hij ook gezorgd. Een bevriend landbouwer uit een naburige gemeente zal die taak voor één keer op zich nemen. Gomar wil en moet er dus absoluut bij zijn!

Terwijl Jef Van Rang aan de ronde tafel bij Gomar ligt te pitten, heeft Eddyken het geniale idee opgedaan om diverse weiden open te stellen voor de talrijke supporters die inmiddels toestromen. Langs alle kanten staan helpers om de wielerliefhebbers een goede parkingplaats aan te duiden. En op alle cruciale invalswegen staat personeel en politie van de gemeente om alles vlot te laten verlopen. Een ware mensenmassa komt op gang. Eske wordt overrompeld door duizenden wielerliefhebbers.

Intussen zijn de renners ook al aangekomen. Via speciale politiebegeleiding worden ze één voor één naar het voetbalplein van VK-ESSE geleid. Daar kunnen ze zich klaarmaken in de grote kleedkamers. Etienne Versteels is daar paraat om samen met Géken Backer en Jefken Mons alles in goede banen te leiden. De ketels met warm water en de plastieken emmers staan al klaar voor als de renners hun na de wedstrijd willen wassen. Etienne heeft aan alles gedacht. Ook zijn kantine staat in orde. Marjan heeft daar alles klaargezet om vanavond de talrijke supporters op te vangen. Want niet iedereen kan in de VIP-tent en het aanpalend café binnen.

Een oorverdovend applaus weerklinkt plots als de rennersbus van De Palingrijders aankomt. Buschauffeur Georges Muys heeft het niet makkelijk om het gevaarte zonder ongelukken op het voetbalplein van Eske te parkeren. Ook Sander en Stijn moeten hun spierballen laten zien om de kopman Merckx zonder kleerscheuren tot in de kleedkamers te begeleiden. Ze komen handen te kort om de andere Palingrijders op een deftige manier in de kleedkamers te krijgen. Een aantal wordt zelfs op de schouders genomen door de supporters. Maar gelukkig komt alles goed als Etienne Versteels zijn keel openzet en de orde terug brengt.

Aan de aankomst staan niet minder dan veertig renners. Een mensenmassa omstuwt het peloton en ruimt pas baan als Jef Van Rang omroept dat het startschot zal gegeven worden. Burgemeester Van Kerckhove staat zo fier als een gieter met de arm in de lucht te glunderen. Drie, twee, één en knal daar gaat het peloton. Er moeten 150 km gereden worden op een heuvelachtig parcours. Niet minder dan 15 keer passeren ze de meet.

Tijdens de wedstrijd heerst er een euforie van jewelste. Mie Van Broos staat in haar vertrouwde triepenkraam duchtig zwarte en witte worsten te bakken. Eddyken en haren Marc kunnen met moeite volgen. Maar daar trekt Mie zich niets van aan en de ene bloedworst na de andere vliegt de deur uit. Ook in de Vip-tent wordt er duchtig feest gevierd, net als in De Paling en in de voetbalkantine. Het is immers warm weer en de zon eist een hoofdrol op. Niet te verwonderen dus dat het bier door de kelen vliegt.

Het buffet van Marjan en haar team geniet veel bijval. De VIPS verorberen alles alsof ze nog nooit zo goed gegeten hadden. Ook de aperitief en de kleine tussendoortjes worden bijzonder gesmaakt. De bende van Marjan glundert dan ook bij zoveel succes!

De koers kent in feite nog een spannend slot. De drie protagonisten van de Tour spurten immers voor de zege. Eddy Merckx, Roger Pingeon en Raymond Poulidor rijden immers met een geruststellende voorsprong voor het peloton uit, waar De Palingrijders de aanvallen afblokken. Er valt een doodse stilte aan de aankomst als de wedstrijdwagen voor de laatste maal over de meet rijdt. Iedereen houdt de adem in ! Tot ze plots een renner in de Gele Trui de Schonenberg zien komen opgevlamd. Eddy Merckx is alleen op weg naar de zege en heeft zijn twee metgezellen achtergelaten. Een explosie van emoties barst uit en de Schonenberg trilt als nooit tevoren. Een breedlachende Merckx triomfeert in Eske en rijdt de tegenstand op een hoopje. Pingeon en Poulidor volgen op een halve minuut.

Stijn en Sander moeten alle moeite van de wereld doen om Merckx te omringen en hem de nodige ademruimte te geven. Zoveel trek-en duwwerk is er !! Wat later komen ook De Palingrijders over de meet. Ook zij worden door de supporters als ware helden ontvangen. Eske is gewoonweg te klein voor zo een massa volk. Er wordt historie geschreven in het dorp van De Palingrijders.

De Céremonie Protocolaire vindt plaats op de weide recht tegenover het Cafe. Een mensenmassa bejubelt daar de helden. Nadat Merckx, Pingeon en Poulidor hun prachtige bloementuilen in ontvangst hebben genomen, worden ook de Palingrijders in de bloemetjes gezet. Één voor één worden ze op het podium geroepen : ritoverwinnaars Gruute Plateau en De Pat Van Ezel, de eerste luitenant van Merckx den Tommy, de sterke Peter Vervoort en Steve Prilmans, de trouwe helpers van het eerste uur :Mario Gino, Reindert, Dirk en Tornado Tom ….. allen worden ze overladen met een grote bos bloemen. De bloemenmeisjes Saskia en Peggy zijn volledig in het geel uitgedost en ze toveren hun mooiste glimlach naar boven.

Ook de begeleiders worden gevierd : sportdirecteurs Stong Gedong en Andre Versteels, verzorger Peter Hermé, mecaniciens Ivan Moreni en Eddy Goemans , persoonlijke begeleiders Stijn en Sander, manager B-Art en last but not least de ploegsponsor Dirk Van Der Haeghen. De voorzitter van het kerstcrosscomité, Jef Van Rang, Gomar uit De Paling, Burgemeester Van Kerckhove, Eddyken en godbetert Eliane Lippeveldts staan er als getuigen met de borst vooruit bij.

Ja beste vrienden, het was me daar weer wat in Eske. Er is daar tot de dinsdagmorgen gevierd. Enkel de facteur was daar de enige nuchtere persoon toen hij om zes uur in de morgen de deur van het café openstak om de krant binnen te werpen. Hoe de nog overblijvende heerschappen zijn thuisgeraakt weet niemand meer.

Het ganse gebeuren kreeg de dinsdagavond dan nog een kleine afsluiter met een speciaal voor de gelegenheid ontworpen ……… Tourkrantje. Vrolijk op de schuifel blazend reden Kwinten en Tom doorheen Eske en Wijnhuize met de resultaten van ……. het eerste (en enige) Tourcriterium van Eske Merdjië ………

EINDE

Kamiel Vélo

Nawoord

Beste Palingrijders, beste Blogvrienden,

Met het slotverhaal van het zogezegde na-tourcriterium te Sint-Lievens-Esse is er (eindelijk) een einde gekomen aan het verhaal van de Palingrijders aan de zijde van Merckx in de Tour van ‘69.

Ik hoop dat ik u niet verveeld heb. Maar ons 20-jarig bestaan kon niet zomaar voorbij gaan op de blog.  Met Eddy Merckx vond ik een dankbaar onderwerp om met onze club te verweven.

Vanaf september volgen nog een aantal bijkomende artikelen betreffende de geschiedenis van de club. Ik hoop er tegen de kampioenenviering mee gedaan te hebben.

In het verhaal van de Ronde van 1969 wil ik verwijzen naar het boek van Patrick Cornillie : “De zomer van ‘69; Hoe Merckx won van Armstrong.” Uit dat boek haalde ik de info over de dagelijkse ritten en de cijfers omtrent het klassement. U kan dit boek zeker nog verkrijgen in de betere boekhandel. Het is een prachtig relaas hoe Eddy de Ronde won en wat er allemaal rondom hem gebeurde.  Zeker het lezen waard.

Iedere dag verwerkte ik de gebeurtenissen dan in een dagelijks ritverslag op de blog. De Palingrijders liet ik zo veel mogelijk aan bod komen. Trouwens de overwinningen en de exploten van onze Palingrijders zijn effectief zo gebeurd, dan wel door de ploegmakers van Eddy in ‘69.

Enkel de gebeurtenissen rond de Vanancaploeg is echt verzonnen. Maar dat is een persoonlijk gebaar naar die mensen toe.

Ik wil tenslotte bedanken : mijn vrouwke Tanja die mij zo vrij liet om iedere dag een paar uur aan ieder verhaal te wijden. Een echte schat is ze!

Zo vrienden, ik hoop dat het u bevallen is en binnen twintig jaar komt er een vervolg …….

Vele wielergroeten,

Danny