Gepost door: Tornado Tom | 24 juni, 2009

GOUD?


Verslag Gran Fondo Eddy Merckx 2009!

 

Tijdens de week ervoor hadden we ons uiterste best gedaan om zoveel mogelijk twijfelaars mee te krijgen. Enkel Bettini gaf uiteindelijk forfait. Angstvallig hield ik in de loop van de week de weersvoorspellingen voor de Ardennen bij. Een natte weg zou het namelijk extra moeilijk maken voor ons om te arriveren binnen de 6u wegens hardere omstandigheden en gevaarlijke afdalingen. Ik zag de bui vrijdag reeds letterlijk hangen: we zouden effektief met regen te maken krijgen in Hamoir en omstreken…

 Naar gewoonte stonden we om 5u klaar om te vertrekken. Ook al naar gewoonte: Gruute Plateau kwam er alweer wat later door: hij had pas om 4u45 zijn sponde verlaten. Ik vraag me af waarom hij dit telkens opnieuw doet 😉  …

En weg waren we… Ivan Moreel, Tommy VDP, GPS’ke, de Flandrien, Gruute Plateau, Bartoli en Tommeke. Ik was heel tevreden dat Peter Vervoort (Bartoli) en André Versteels (de Flandrien) er uiteindelijk ook bij waren na mijn pogingen om hen te overhalen. Ze hadden mij in de loop van het seizoen reeds eerder verbaasd en zouden dit nu terug doen!!

We volgden GPS’ke met de wagen. Onderweg dachten we dat hij het spoor bijster was: hij verkoos om niet via Luik naar Hamoir te rijden, maar deed met ons een sightseeing langs regionale ardense wegen… De laatste 15 km konden we zelfs de finale van het parcours van de Gran Fondo Eddy Merckx verkennen. Ik wist waar ik moest toeslaan 😉 .

In Hamoir aangekomen, parkeerden we ons aan het station en gingen we naar de inschrijving om onze nummer en zender te halen (tijdsopname, weet je wel…). Iwan was nog te vroeg voor zijn inschrijving. Hij reed als enige, mét pijn aan de achillespees, de 110 km en de inschrijvingsbalie hiervoor was nog niet geopend. André gaf me op dat ogenblik een heel zenuwachtige indruk…

GPS'ke was goed voorbereid! Alle hellingen waren gedocumenteerd!

GPS'ke was goed voorbereid! Alle hellingen waren gedocumenteerd!

Vóór de start van de Eddy Merckx 2009: schuilen voor de regen.

Vóór de start van de Eddy Merckx 2009: schuilen voor de regen, bandje vervangen,...

Peter Vervoort reed een onwaarschijnlijk sterke Gran Fondo Eddy Merckx! Goe man!

Peter Vervoort reed een onwaarschijnlijk sterke Gran Fondo Eddy Merckx! Goe man!

Terug aan de wagens maakten we ons verder klaar om te kunnen vertrekken: nog wat spaghetti met bruine suiker binnen spelen, nog wat drinken, hartslagmeter aandoen, fietsen klaarzetten,… . En jawel, de eerste regenbui van de dag was de onze, nog vóór de start van de rit! De Flandrien kon zich iets later niet meer houden en begaf zich vóór de rest naar de startplaats, zodat hij vooraan, net achter de bevoorrechte starters (oa. Tommy) kon plaats vatten. De rest deed het iets gezapiger aan en stond dan ook een eind verder te wachten op het startsignaal…

Stipt om 8u30 werd de start gegeven. Meteen toen ik me over de startstreep begaf, vroeg ik me af waar Tommy reeds was… later vertelde hij me dat hij als eerste de eerste helling naar boven gereden was 😉 .

Gruute Plateau en ik bleven naar goede gewoonte tesamen in het begin. We hadden echter afgesproken dat we mekaar wel wilden helpen, maar dat bij een slechte dag van een van ons, we niet meer zouden wachten. Dit gaf bij mezelf wel de nodige stress, moet ik zeggen: wat als de Jürgen mij er van in het begin zou afrijden?…

Na een tiental minuten had in de Flandrien in het vizier. Aangezien Gruute Plateau ineens verdwenen was, wachtte ik hem op in de buurt van André. Jürgen bleef een tijdje weg en ik begon me zorgen te maken: er was toch niks gebeurd? Na een aantal minuten kwam hij er echter terug aan in het gezelschap van niemand minder dan Peter Vervoort! Bleek dat Jürgen bij het schakelen pech had gekregen met de ketting. Hij moest stoppen om de ketting terug op de tandwielen te leggen…

Een aantal kilometer verder was de eerste echte helling van de dag er: les Chambralles.

Deze helling is niet van de poes. Na een eerste steile stuk heb je even de indruk dat je boven bent, maar dan begint het nog maar: de weg bleef zichzelf naar boven kronkelen… Ik kon het tempo nog steeds goed aan: ik begaf me vóór Gruute Plateau en Bartoli een weg naar boven. Jürgen kwam terug bij me en ik wees hem erop dat al die fietsers ons niet zouden blijven inhalen zoals ze op dat ogenblik bezig waren. Het is namelijk heel belangrijk om goed in te delen en niet van in het begin al te veel in het rood te gaan. Ik hield mijn hartslagmeter dan ook goed in de gaten!

Eens boven kwamen we alledrie terug samen. Bartoli nam meteen de kop over! Hij deed dit op een voor mij indrukwekkende manier! Wetende dat hij me verteld had dat hij de voorbije drie weken amper met de fiets gereden had, verbaasde ik me over de manier waarop hij maar met veel grinta bleef doorbeuken op de pedalen! Op sommige ogenblikken moest ik echt moeite doen om in zijn wiel te kunnen blijven!

In tegenstelling tot Bartoli gaf Gruute Plateau me een iets mindere indruk. Jürgen sukkelde duidelijk nog van de bronchitis die hij de week ervoor opgelopen had. Hij had nog veel last van slijmen…

Na de volgende helling kwam er een vrij lange afdaling die ik dan ook tegen een goede snelheid nam: ik had op voorhand reeds door dat de wedstrijd (want dat is het eigenlijk) ook bergaf moest gereden worden…

De volgende hellingen waren er telkens al snel: Niaster en de Côte Xhierfomont. Ik probeerde het tempo hoog genoeg te houden, zodat we niet teveel tijd zouden verliezen. Aangezien ik nog ruim onder mijn overslag reed, mocht dit geen probleem zijn… ik voelde dat ik een goede dag had en de schrik dat ik Gruute Plateau niet zou kunnen bijhouden smolt als sneeuw voor de zon. Boven wachtte ik telkens, maar bleek dat mijn 2 makkers nergens meer te bekennen waren. Ik keek regelmatig achter me om te zien of ze er niet aan kwamen, maar reed uiteindelijk alleen tot aan de eerste bevoorrading (boven l’ Ancienne Barrière).

Ik bedacht meteen dat Tommy deze bevoorrading wel zou overgeslagen hebben. Ik besloot om dit echter niet te doen en nam voldoende tijd om iets te eten en vooral om te drinken en de drinkbus bij te vullen. Ik wilde wachten om mijn makkers, maar vond het raar dat ze zo lang wegbleven. Na nog een aantal minuten gewacht te hebben kwamen Bartoli en Gruute Plateau eraan. Ik merkte aan het gezicht van Jürgen dat hij er minder fris uit zag. Bartoli was ik ondertussen uit het oog verloren. Jürgen nam snel iets te eten en te drinken en we vertrokken terug. Ik dacht dat Peter reeds voor ons vertrokken was, maar dit bleek niet het geval, zo vernam ik daarna van Jürgen. Gruute Plateau en ik waren dus alleen vertrokken…

Meteen na de eerste bevoorrading was er terug een stevige afdaling die ik tegen een stevige snelheid wou naar beneden rijden. Bleek dat Gruute Plateau me niet kon volgen tijdens het afdalen: hij vertelde me later dat hoe hij ook probeerde bij te duwen, hij mijn snelheid bergaf niet kon houden, waardoor ik telkens snel “een groot gat sloeg” .  Ik had mijn kilo’s duidelijk in het voordeel bergaf en bergop had ik er weinig last van 😉 .

Reeds aan de eerste bevoorrading beseften Gruute Plateau en ik dat we een tandje zouden moeten bij steken om binnen de 6 uur binnen te zijn. Tijdens de eerstvolgende afdaling stak ik dus een tandje bij, zodat ik Gruute Plateau weer achter me liet. Maar na de eerste bevoorrading viel op dat er na elke helling bijna geen tijd meer was om te recupereren. Er was heel weinig tijd tussen twee hellingen door. Dan maar alleen de Stockeu naar boven (nadat een wegkapitein mee eerst de verkeerde straat had ingestuurd en me gewoon liet begaan: kieken!). Deze helling vond ik de zwaarste van de dag. Wanneer je na het eerste en steilste stuk uit het bos komt, is er nog een verraderlijk tweede gedeelte dat maar blijft duren. Ook het steile gedeelte kan tellen. Net vóór dit punt kwam iemand me nogal vlot voorbij gereden. Tien meter verder, net op het steilste stuk plooide hij ineens dubbel: ik geloof dat hij de helling een beetje had onderschat 😉 .Eigenlijk genoot ik wel van de beklimming van de Stockeu, want de omgeving is er heel mooi. Tot boven de Stockeu, waar er een tussentijdsopname was, reeds ik alleen, ondanks het feit dat Gruute Plateau volgens eigen zeggen tot op 50 meter van mij naderde. Boven wachtte ik terug op Jürgen en maakte ik een sanitaire stop. Na enige tijd te wachten, besefte ik dat ik geen tijd meer mocht verliezen en vertrok ik terug zonder Gruute Plateau. Ik zou voor de rest van de dag alleen rijden…

Nog negen officiële hellingen waren er te overwinnen. In de realiteit hadden we echter nog heel wat meer bergop voor de boeg. Het was duidelijk dat niet elke helling officieel vermeld stond.

En ja hoor…natuurlijk was de regen van de partij. Aangezien het plaatselijke buien waren, heeft blijkbaar niet iedereen van onze groep er even veel last van gehad. Feit is dat ikzelf zelfs in een heuse hagelbui terecht gekomen ben. Op de eerste helling gutste het water met bakken langs de kant naar beneden. En ja hoor, bergaf was de weg héél gevaarlijk. Wie de snelheid niet beperkte en niet tijdig remde, nam grote risico’s. Dit bleek ook duidelijk toen ik een aantal onfortuinlijke fietsers bij een aantal afdalingen op en langs de weg zag liggen met een aantal helpende handen errond. Telkens was er genoeg hulp en daarom vervolgde ik telkens mijn weg richting aankomst. De regen deed me soms huiveren: misschien haalde ik door deze slechte weersomstandigheden niet de limiet van 6 uur! De meeste afdalingen bleven er voor de rest van de dag (want meestal tussen de bomen waar er weinig zon aan kon) nat, wat wel degelijk een impact zal gehad hebben op onze rijtijden….Maar ik zette me er overheen en besloot vanaf nu alles te geven, zonder echter al te veel risico’s te nemen. Ik wou heelhuids aankomen in Hamoir.

De benen en het gevoel bleven goed en ook bergop plukte ik daarvan de vruchten. Alles ging heel goed en ik genoot er zowaar van, weliswaar op mijn eentje. Eens in Fays aangekomen, durfde ik het aan om op mijn horloge te kijken en toen besefte ik dat ik nóg een paar tanden moest bijsteken. Ik had de tijdslimiet overschreden en moest dit dus nog zien goed te maken na 130 kilometer! Ongeveer de laatste 30 kilometer heb ik dus alles uit de kast gehaald, zowel bergaf als bergop. Er waren geen echt steile hellingen meer, dus probeerde ik alles vanaf nu af te haspelen op de grote molen. Tot mijn eigen verbazing slaagde ik hier in, zelfs al voelde ik een lichte kramp opkomen in mijn rechter been. Ik heb toen terug een aantal minuten op de kleine molen gereden om het melkzuur als het ware weg te pompen uit de benen. De laatste 10 kilometer was voor mij het signaal om door de muur te gaan. Ik ging er toen van uit dat ik het niet meer zou halen, maar toch besloot ik om volledig “ à blocque” te gaan. De Cöte d’Ouffet reed ik tegen 35 km/u naar boven en de afdaling daarna haalde ik snelheden boven 65 km/u. Ik merkte dat iemand me bergop nog trachtte te volgen, maar deze man was er aan voor de moeite. Eerder had ik hem bergop reeds ingehaald en meldde hij me dat hij nog 25 minuten had. Ik bezag de man en besefte dat hij niet in dezelfde categorie zat als ik. Ik bleek dus nog slechts 10 minuten tijd te hebben!! Alles geven dus!

Halfweg de laatste afdaling naar Hamoir zag ik een vertrouwd wielerplunje: een Palingrijder begot! Wie kon dit zijn? Het drong tot me door dat ik als derde Palingrijder van de zeven de aankomst zou halen. Tommy en Ivan waren me voor en bij mijn weten was dit niet het geval met de rest. Dit kon dus enkel Ywan Van Hende ofte GPS’ke zijn. Toen ik hem naderde riep ik heel luid dat hij rechts van de weg moest rijden, dit om hem wat op te jutten natuurlijk. Tot aan de “meet” heb ik alles gegeven. Op de strook langs de Ourthe liep er heel wat volk in de weg en ik moest zelfs roepen naar deze mensen opdat ik dezelfde tred zou kunnen aanhouden. Ik bereikte de aankomst uiteindelijk met een fysiek heel goed gevoel: enkele ogenblikken na mijn aankomst was ik reeds goed gerecupereerd qua hartslagritme. Ik herinnerde me dat ik het jaar voordien véél dieper was geweest, zelfs al hield ik toen mijn hartslag veel meer in de gaten en reed ik toen heel weinig in de verzuring.

Toch overmeesterde mij een slecht gevoel. Ik wist wel zeker dat ik de limiet van 6 uur niet had gehaald. De regen was me tegen gevallen, ik had me veel teveel moeten inhouden tijdens de afdalingen en ik had veel te lang gewacht op mijn maat Jürgen. Ik verwenste mezelf voor deze fout… Bij de aankomst was ik bovendien in het heetst van de strijd vergeten om het uur te controleren. Ik zou dus moeten afwachten to de diploma-uitreiking vooraleer ik wist wat mijn score geweest was. Een aantal minuten na mij kwam Ywan in het gezelschap van een sympathieke brunette aan. Zij had hem gezelschap gehouden tijdens de rit. Beste Plakker, ik heb niet kunnen achterhalen wat hiervan de oorzaak was: was Ywan op veroveringstocht of zat hij er gewoon van in het begin door 😉 Grapje natuurlijk: ik stelde meteen vast dat Ywan de 110 km heel goed doorstaan had. Ondanks zijn problemen met de achillespees zie ik hem dit jaar nog de enige kampioen van de C’s worden!

11 minuten na mijn aankomst, finishte Gruute Plateau. Op zijn gezicht was duidelijk te zien dat vandaag geen topdag was geweest voor hem. Die verdomde bronchitis! Maar ik ben er zeker van dat Jürgen nu zeer gemotiveerd zal zijn om een goede tijd neer te zetten tijdens de Criquelion!

Na de finish zijn we Ywan en Tommy gaan opzoeken aan hun auto. Zij hadden zich op dezelfde plaats als vorig jaar geparkeerd. Nadat we onze fietsen ook zelf op de auto hadden gezet, begaven we ons richting inschrijvingsplaats om onze diploma’s af te halen.

Ik was er van overtuigd dat ik tesamen met Jürgen zilver behaald had. Groot was echter mijn verbazing toen ik mijn net afgedrukte diploma te zien kreeg met vermelding GOUD!. Door tot aan de finish alles te geven was ik blijkbaar gefinisht op… 5u59 minuten!!!!

Uiteraard sloeg mijn teleurstelling meteen om in tevredenheid!

Toen de uitslag van iedereen bekend was, bleek pas ten volle welke prestatie we dit jaar als club neergezet hebben: de 167km werd als volgt afgelegd:

 

Tommy als onbetwiste kampioen: GOUD in 5u05!!!

Ivan: GOUD (als ik me goed herinner) in 5u15!

Ik: GOUD in 5u59.

Jürgen: ZILVER in 6u10!

Peter: GOUD in 6u22!

André: ZILVER in 6u56!

Iwan: heeft met de vingers in de neus de 110 km afgelegd (geen tijdsopname)!

Ter vergelijking de tijden van vorig jaar:

86.  VAN DE PONSEELE Tommy    5u24 GOUD
131. MOREEL Yvan                            5u35 GOUD
187. DE PRIL Steven                          5u43 GOUD
574. DE ROECK Dino                         6u29 ZILVER
714. NICA Wim                                  6u54 BRONS
988. VERSTEELS Andre                   7u51 BRONS

Voor de mannen die zowel in 2008 als vorig weekend reden: jullie kunnen bij deze zien dat de tijden heel wat aangescherpt werden!

 Proficiat André, Jürgen, Ivan, Iwan, Peter en Tommy!!!!

Nadien werden we nog ontvangen door André en Marie-Jeanne: de manier waarop ze ons terug “soigneerden” is onnavolgbaar! Merci Marie-Jeanne en André! De afwezigen hadden ongelijk! 

Marie-Jeanne en André ontvingen ons na de Eddy Merckx 2009 op een schitterende manier!

Marie-Jeanne en André ontvingen ons na de Eddy Merckx 2009 op een schitterende manier!

 Sportieve groeten,

 

Tommeke

 

http://www.youtube.com/user/blogdepaling

http://nl-nl.facebook.com/pages/Sint-Lievens-Esse-Belgium/De-Palingrijders/42488893723?ref=s

depaling@gmail.com


Responses

  1. Proficiat aan allen wat een prachtprestatie.En dan nog met dat weer.
    Al waren de twijfels zeer groot bij onze flandrien08 toch heeft hij weer geschitterd zoals een echte kampioen betaamt.Op naar flandrien09??

  2. Mooi verslag Tommeke!!!Maar eveneens een mooie prestatie en uit uw beschrijving blijkt ook hoe sterk je wel was,gefeliciteerd.
    Proficiat aan alle deelnemers en ik heb bewondering voor elke individuele prestatie.Om dit neer te zetten moet men optimaal gezond zijn,het kleinste akkefietje speelt uw parten.Van Tommy en Yvan vinden wij dat normaal dat ze Goud halen,maar zij realiseren tijden(snelheden) om U tegen te zeggen.Tommeke , Jurgen (mits niet ziek) en Bartoli hebben bewezen dat Goud halen geen probleem is. Ik zelf heb 11 minuutjes te lang onderweg geweest om Goud te halen.De benen wilden de eerste 100 km niet mee.Een dag zoals in Tilf-B-Tilf had ik niet,maar zoals reeds gemeld voelde ik het de laatste week al aankomen.Hoe ouder men wordt ,hoe zeldzamer men een goede of superdag kent.Na 100km en een regenvlaag op mijn vel ben ik er dan doorgekomen en kon fietsen dat het een lieve lust was,maar het kalf was al verdronken.Niettemin ben ik heel tevreden met Zilver en een behoorlijke tijd.Mits een goede dag komt dat nog in orde,maar of de motivatie er in de toekomst nog zal zijn is af te wachten ???

  3. Oh, zwijgt er mij van (Flandrien) om nen slechten dag te hebben .
    Bij mij is het op die dagen altijd slecht geweest, ik hoop nu met de Criq en Grand raid Godefroid er klaar voor te staan.
    Hopelijk is het nu ne keer(serieus) prijs.
    En proficiat mannen, ook aan de minderen.
    Daar zijn en meerijden is al een prestatie op zich, diegene die er nog niet geweest zijn weten niet wat dat is.

    Bettini

  4. Proficiat aan allen voor deze collectieve glansprestatie. Alle opofferingen zijn dan toch niet voor niks geweest!

    de Peet


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: