Gepost door: Tornado Tom | 17 augustus, 2009

De Alpen: dag 4!


De kers op de taart!

 

Beste Palingrijders,

De overige redactieleden van de blog vroegen me onder lichte dwang (niewaar Peet 😉 ) om het verslag van de laatste alpenrit op mij te nemen. Onderweg naar huis heb ik mezelf dan ook aan het werk gezet. Hierbij het verslag van onze 4de alpenrit.

De koninginnenrit

De koninginnenrit

De laatste fietsdag. Het was zover: op dag vier kregen we de koninginnenrit voorgeschoteld!
Vrijdagavond hadden Peter Vervoort en Peter Hermé nog speciaal een bezoek gebracht aan Bourg D’Oisans om in een plaatselijke fietszaak een tandwiel met 29 tanden te kopen om de laatste colletjes goed te doorstaan. Dit betekende natuurlijk dat Ivan ook vrijdagavond nog heel wat afgesleuteld heeft aan de fietsen.

 Hét onderwerp vrijdag avond aan tafel was natuurlijk de Marmotton (is de kleine Marmotte). Op zaterdag stonden achtereenvolgens de Croix de Fer, de Télégraphe en de Galibier op het menu. De plannen van Ivan waren nóg groter: hij zou ook de Alpe D’Huez er nogmaals bij nemen, om zo het volledige parcours van de Marmotte af te kunnen leggen. Uiteraard is Ivan in zijn opzet geslaagd. We verwachtten niet anders. Ook een aantal andere Palingrijders hadden hetzelfde voor, maar de Galibier zou de meesten tot de realiteit van de dag dwingen…

Alweer kregen we te maken met schitterend weer: nog een graadje warmer dan de vorige dag. Op lagere hoogtes betekende dit reeds een beetje teveel van het goede voor sommigen onder ons: drinken geblazen dus!.

Peter Hermé en Eddy Goessens verkozen om de Croix de Fer over te slaan om na de afdaling van deze alpenlegende hun stalen ros te bestijgen en tesamen met de rest van de groep de Télégraphe en de Galibier te beklimmen. Peter Van Goethem offerde zich op om op de laatste dag de ploeg van een extra volgwagen te voorzien. Marc Thijs en Chris Bruylandt verkozen al hun troeven uit te spelen op de Croix de Fer om daarna terug te keren naar het hotel.

Op naar de voet van de Croix de Fer dus. Via Bourg D’Oisans reden we in groep naar de voet van de Croix de Fer, waar we de dag ervoor ook reeds de eerste paar meters verkenden, maar dan in de omgekeerde richting.

De beklimming van het “Ijzeren Kruis” begint tussen de bomen en de eerste paar kilometers zijn meteen vrij steil. Uw reporter ter plaatse en Gruute Plateau hadden zich voorgenomen om de cols van vandaag goed in te delen en met enige reserve naar boven te rijden, want de tocht was heel lang vandaag. De volledige dag bleven de spitsbroeders Gruute Plateau en Tornado Tom samen, zelfs tot boven op de top van de Galibier. We konden genieten van de unieke omgeving waar we mochten door fietsen. We begonnen achteraan de staart van de groep en daardoor konden we nog even gedag zeggen tegen de andere Palingrijders die we tijdens ons klimwerk tegen kwamen. Het was voorwaar plezant om deze 23 km bergop met de fiets af te haspelen. Op sommige plaatsen, oa. net voor de tussentijdse afdaling van de Croix de Fer zagen we de Palingrijders rijden die voorop fietsten. Mooi om zien! De Palingrijders waren goed vertegenwoordigd!

col de la croix de fer

col de la croix de fer

De eerste col van de dag hadden we heel goed verteerd: nog twee te gaan. Na de Croix de Fer volgde een lange afdaling. In het eerste dorpje wachtten Ivan, Dino en Peter Vervoort ons op. We daalden verder tesamen af tot aan de eerste rustplaats aan de school van Saint-Jean de Maurienne. Daar verorberden we ons lunchpakket en wachtten we de anderen op. GPS’ke reeds tot beneden de Croix de Fer en plaatste dan zijn fiets op de volgwagen van de voorzitter om vlugger de anderen terug te kunnen vervoegen.

Lunchpauze in Saint-Jean De Maurienne

Lunchpauze in Saint-Jean De Maurienne

Ondertussen begaf ons peletonnetje zich richting voet van de Télégraphe in Saint-Michel de Maurienne. Maar net toen we in groep de verbindingsweg opreden, kregen we te maken met pech. Reeds tijdens de afdaling van de Croix de Fer bleek dat de “29” van Peter Vervoort los zat op de cassette van zijn versnellingsapparaat. Dit had zijn gevolgen: blijkbaar was de ketting beschadigd geraakt en op de verbindingsweg had deze het terminaal begeven. Na een ogenblik te wachten, dachten we dat de oplossing in zicht was: Peter Van Goethem vervoegde ons en had gelukkig de depannageset van Gruute Plateau bij. De fiets van Peter werd van een nieuwe ketting voorzien, maar… deze Campa ketting paste spijtig genoeg niet goed op de Shimano-versnellingsset van Peter. Gevolg: normaal fietsen was onmogelijk. Intussen was de Flandrien opgeroepen door Noël om in het volgende dorp een fietsenhersteller te zoeken, maar André kwam van een kale reis terug. Hier stop dus spijtig genoeg het fietsverhaal van onze Michele. En Peter Hermé? Die kreeg het absolute verbod van Ivan om op de 29 naar boven te rijden!!

Met spijt in het hart begonnen we zonder Peter aan de tweede beklimming van de dag: de Télégraphe. Ook hier lieten Gruute Plateau en uw reporter de Palingbende vóór zichzelf vertrekken. Ivan en Dino begonnen in volle vaart aan de beklimming.
Jürgen en Tornado Tom wachtten Stong Gedong op en tesamen reden we al laatsten de eerste kilometer van de Télégraphe naar omhoog. Noël gaf er de voorkeur aan om op aangepast tempo verder te rijden en liet ons verder begaan. Ook hier hetzelfde verhaal: Tommeke en Gruute Plateau reden in een aangepast tempo omhoog en kwamen uiteindelijk na Dino en Ivan boven op de Télégraphe. We waren het er over eens: de Télégraphe voelde al bij al niet zo zwaar aan en was fijn om op te rijden. Boven aangekomen vernamen we dat Ivan al een heel eind verder was en Dino achter zich gelaten had. Dino was een tweetal minuten vóór ons boven gekomen. Hij vertelde me later die dag dat hij een zwaar moment op de Télégraphe had beleefd en dat hij nooit een goed ritme gevonden had tijdens de beklimming. Hij moest dus de lange klim tot aan de top van de Galibier (inclusief afdaling naar Valloire) helemaal alleen afmalen.

Onze Palingrijders op de top van de Télégraphe!

Onze Palingrijders op de top van de Télégraphe!

Na even gerust en gedronken te hebben bovenop de Télégraphe, vertrokken Jürgen en ikzelf richting Valloire: een afdaling van een aantal kilometer was de volgende stap. Intussen was GPS’ke tot onze aangename verrassing terug op de fiets geklommen: hij had nog zin in de beklimming van de Galibier en ging Dino gezelschap gaan houden, zo zei hij. Hij fietste er in een stevig tempo vandoor. Bewijs hiervoor was dat Jürgen en ik hem pas na het eerste steilere stuk van de Galibier terug konden vergezellen.

Wat ik plezant vond aan de beklimming, was dat iedere kilometer van de beklimming vermeld stond, inclusief de hoogtemeters op dat moment (vanaf de voet van de Télégraphe reeds). Op die manier konden we onze klim perfect inschatten en indelen.

Een tweetal bochten nadat we Iwan verlaten hadden, zagen we Dino vóór ons zijn eenzame beklimming voortzetten. We hadden de voorbije 3 dagen tesamen alle beklimmingen overleefd en besloten dan ook samen te blijven tot aan de top en dit aan een genietbaar tempo. Het moet gezegd worden, de omgeving was adembenemend mooi en we hebben dan ook wel kunnen genieten van deze beklimming. We kunnen deze klim alleen maar aan aanraden aan die leden van de club die de ambitie hebben om deze col ooit nog te bedwingen. Echt waar heel mooi!

Op de top aangekomen, kwamen ook de andere collega-beklimmers een voor een binnen. Iedereen zag er voldaan uit. De enige van wie er geen spoor meer te bekennen was, was Ivan. Hij was er volgens mijn bronnen (de Flandrien) intussen reeds bijna 40 minuten vandoor.

Dirk, Noël en de Peet op de top van de Galibier!

Dirk, Noël en de Peet op de top van de Galibier!

Een aantal Palingrijders bracht boven op de top het thuisfront op de hoogte dat de laatste beklimming van onze alpenuitstap geslaagd was. We besloten om 100 meter lager tesamen eerst nog een terrasje te doen, terwijl we de volgwagens opwachtten.Ook Marc en Chris kwamen ons met de wagen vervoegen. Na ons verkwikkend bezoek aan het terras, zetten we tesamen het laatste deel van de etappe in: de 40 km lange afdaling van de Galibier.

Deze afdaling was soms letterlijk adembenemend en op sommige ogenblikken vrij gevaarlijk mede wegens het al te drukke auto- en motoverkeer. Nöel en Eddy hadden dit bijna aan den lijve ondervonden, gelukkig zonder erg. De afdaling was inderdaad heel lang, maar werd door iedereen vlot afgehaspeld. De kilometers asfalt en enkele honderden meter tunnels kenden geen geheimen meer voor de Palingrijders. Het laatste stuk tot aan het hotel kwam iedereen tesamen en op de allerlaatste beklimming verschoot GPS’ke een laatste “cartouche”! Hij kwam welverdiend als eerste aan!

Ik ben eigenlijk ook benieuwd naar de ervaringen van de andere Palingrijders! Het staat hen vrij om deze alsnog aan de blog mee te delen!

En wie de Palingrijders een beetje kent, weet dat deze klassebakken ’s avonds niet meteen in hun bed gekropen zijn! Tot in de vroege uurtjes hebben we nagepraat en hebben we heel wat afgelachen! Van een prachtige afsluiter van een prachtige fietsvakantie gesproken!

de perfekte afsluiter van onze alpenuitstap!

de perfekte afsluiter van onze alpenuitstap!

de perfekte afsluiten van onze alpenuitstap!

de perfekte afsluiter van onze alpenuitstap!

De Flandrien noteert zijn slotbeschouwing van onze alpenuitstap

De Flandrien noteert zijn slotbeschouwing over onze alpenuitstap

We hebben deze alpenuitstap als ploeg volledig ongevallenvrij kunnen afwerken. Spijtig van de gedwongen forfait van Peter Vervoort, maar hem kennende zal hij zeker wraak nemen!

Ik wil iedere deelnemer van deze alpenuitstap proficiat wensen. Iedereen heeft zonder uitzondering blijk gegeven van een schitterende conditie en van een schitterende instelling op de fiets. Stuk voor stuk Palingrijders om “U” tegen te zeggen, ook onze stagiair Dirk!

Nogmaals een welgemeende proficiat mannen! Uiteraard een speciaal dankwoord aan de Flandrien en de andere ploegleiders! Aan iedereen bedankt om van deze uitstap een schitterende ervaring te maken. Hopelijk heeft iedereen er evenveel van genoten als ikzelf!

 Sportieve groeten,

 

Tommeke

 

PS. Uiteraard publiceren we binnenkort het nodige multimediamateriaal om onze ervaringen te delen!

http://www.youtube.com/user/blogdepaling

http://nl-nl.facebook.com/pages/Sint-Lievens-Esse-Belgium/De-Palingrijders/42488893723?ref=s

depaling@gmail.com

Advertenties

Responses

  1. “sCOL!!!” op alles en nog wat. 🙂
    … en ik beloof nooit meer te lachen met een trippel 🙂

    de Peet

  2. Jullie hebben dat heel goed gedaan mannen! En van harte bedankt voor de voortreffelijke verslaggeving vanuit de Alpen. De verhalen zijn op het thuisfront heel goed opgevolgd!!!

    Het doet ook deugd te lezen dat jullie daar zoveel plezier gemaakt hebben. Zo moet dat zijn! Prachtige verslagen en vooral wijze foto’s!!!!!

  3. Proficiat aan de mannen die deze prachtige ervaring meegemaakt hebben,hier kan de plakker alleen maar van dromen maar misschien wordt deze droom wel eens werkelijkheid!

    Toen gpsken zijn laatste cartouche verschoten had was da nogal ne knal zeker?

    De plakker

  4. Beste Palingrijders,

    Zie ook het bericht dat jullie van GPS’ke gekregen hebben: Palingrijders die foto’s en filmpjes hebben uit de alpen, gelieve dit materiaal zo vlug mogelijk aan één van ons te bezorgen (sd-kaart, usb-stick, cd, dvd, noem maar op). Het is ons doel om alle materiaal te verzamelen, zodat we dit met iedere deelnemer kunnen delen. We proberen er een mooie souvenir van te maken.
    Bij voorbaat dank!

    Tommeke


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: