Gepost door: mijnfietsenik | 13 april, 2010

Verslag groep 1 en 2 van zondag 11 april ’10


‘YES WE CAN’

 

zondag 11 april, hoogdag voor de Parijs-Roubaix-liefhebbers.  Weliswaar nog volop crisis in Sporza-wereld  en pas uitzending in de namiddag, ook geen aprilse grillen te bespeuren,… kortom geen reden om de fiets aan de haak te laten hangen en dus vertrekken we richting ‘place to be’.  Eenmaal buiten blijkt dat het voorjaar nog erg prematuur is, maar het verlangen om de pedalen te geselen en de conditie aan te zwengelen is terug, dus geen gemekker. Net zoals een eerste (toch al tweede) schooldag sluit ik me aan bij de meute palingrijders. Bij de elite wederom onvoldoende spankracht, dus sloten ze zich na een ommetje aan, bij de paling-middenmoters.  Voor vertrek kwamen er nog 2 verdwaalde lammetjes (of waren het rammetjes) van ‘gé mor sette’ ten tonele, het teken dat de lente eindelijk in aantocht is.

Tri-colore Bettini trok de blauwbloezen mee richting Noord-windtegen, waar in de buik van het peloton nauwelijks wat van te merken was.  Gretig lieten we ons in het zog van de elite meeslepen doorheen de noordelijk gelegen contreien van Eske.   Hoofdzakelijk rustige Vlakke wegen, met als spelbreker de oversteek van twee bruggen.  Mede dankzij de te goede kwaliteit van het thermovestje, de op hol geslagen voorgarde en de eerste lentezonnestralen werden de kille temperaturen  al na verloop van tijd omgezet in een broeikasteffect.  Eenmaal halverwege, ik schat ergens ten velde Zaffelare, werden de wetten van de fysica gerespecteerd, want wind tegen is wind mee als je de andere kant opgaat.  Af en toe werd er eens gefoeterd om vaart te minderen, daar het niet meer zo evident was om praatjes te slaan en krachtvoer binnen te werken.  Op de 250m keikoppen die we voorgeschoteld kregen, waanden we ons even de helden van Parijs-Roubaix.  Geen verdere noemenswaardige gebeurtenissen, buiten nieuweling Joris die aan het verhaal nog een lekke band wist toe te voegen die hij in palingrecordtempo wist te vervangen.  Bartoli verdedigd zijn titel ‘Flandrien ‘2009’  met verve, en stak een handje toe.

Er werd uiteindelijk nog een ‘final-battle’ gestreden.  Bettini die de vlam in de pijp stak, en Spartacus Tommy die notabene met identiek dezelfde rode overtreksokjes als Cancellara, de rest opnieuw het nakijken gaf. Voor mezelf en anderen was het misschien een ontnuchtering, dat de conditie toch nog niet je dat is, maar het potentieel er nog is. 87km tegen 30.5 gemiddeld, ‘Yes we can’-het nog! 🙂
Op adem komen, praatje slaan, drankje binnenkieperen en dan terug naar huis, nagenietend en beseffend dat we er weer tegenaan kunnen.  Het hoofd is weer leeg, en de benen vol.  Wat kan wielertoerisme toch heerlijk zijn…

F1-bandenwissel van Joris B

F1-bandenwissel van Joris B

Tot de volgende zadelzitting,

uw grapporteur

de Peet

PS: het deelnemersveld van de dag is terug te vinden op onze website

Filmpagina De Palingrijders
Facebook Fanpagina De Palingrijders
depaling@gmail.com
Webstek van De Palingrijders


Responses

  1. Daarvoor ga ik al bijna 2 jaar naar de avondschool he 😉

  2. mooi verslag Peet!! zoals we van jouw gewoon zijn.
    en idd, de snelste bandenwissel ooit gezien in mijn nog prille palingcarriere!! proficiat Joris.

    saluti
    michele


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: