Gepost door: WTC De Palingrijders | 26 oktober, 2010

Gomarken (11)


Gino, supporter van Erik Vanderaerden

 

 


Een gure noordenwind waait over het Vlaamse land, regen valt met bakken uit de hemel, de  hagel klettert ongenadig tegen alles aan, de bladeren verliezen stilaan hun laatste gevecht met de wind. De herfst toont zich van zijn gure kant.

Misschien moet dat maar, want Allerheiligen staat voor de deur. Een dag waar we stilstaan bij onze overledenen. Vaak is het een periode waar ons gemoed op de proef gesteld wordt. Een periode waar we willens nillens herinnerd worden aan ons verdriet bij het verlies van een dierbaar iemand.

Mensen zijn dan ook druk in de weer om het graf van een dierbare op te poetsen en met bloemen op te fleuren. Er heerst een bedrijvigheid van jewelste op het kerkhof, dit in tegenstelling tot de rest van het jaar. Meestal is het daar vrij rustig, soms oorverdovend stil. Met Allerheiligen is dat eventjes anders.

Rond 1 november bezoek ik steeds het graf van mijn goede vriend Gino.  Sinds 1995 heeft hij zijn laatste rustplaats gevonden op het kerkhof te Geraardsbergen. Intussen zijn reeds vijftien jaren voorbij gegleden. En met Allerheiligen is het een vast ritueel om  Gino’s  graf  op te zoeken.

Ik herinner me onze eerste ontmoeting nog bijzonder goed. De eerste schooldag in de vierde economische op ’t Karmelieten te Geraardsbergen. Na twee schooljaren Geert De Boe als buurman in de klas, was de magie tussen ons wat weg … we hadden elkaar teveel gepest, we kenden elkaars zwaktes en sterktes te goed om er in een volgend schooljaar een vervolg aan te breien.  In ons eigen belang hadden we wijselijk besloten om voortaan niet meer in elkaars buurt te zetelen.

Vol verwachting zag ik dan ook uit naar mijn nieuwe buurman waarmee ik het vierde moderne zou mee doorbrengen. Ik hoopte alleszins op een kerel waar ik veel lol zou mee hebben en misschien zouden we wel een gevreesd duo worden voor tal van leraars.

Tot mijn afgrijzen  nam echter een nogal verwaaid type, die ik van haar noch pluimen kende,  naast mij plaats. Een  stugge en bovenal ernstige kerel  zat plots naast mij. Ik sloeg de ogen ten hemel en zag tersluiks een breed glimlachende Boe die mijn afgrijzen gade sloeg.

En toch was dat het beste wat mij kon overkomen. Die stugge ernstige kerel  werd één van mijn beste vrienden.  En vooral : het was een coureur die tevens een trouwe fan was van Eric Vanderaerden !!! Hoe kon ik mij zo vergissen?!  Ook ik was een supporter van Vanderaerden en de koesrmicrobe had me ook toen al stevig in haar macht.

De klik kwam er vooral toen Gino besliste om effectief deel te nemen aan wielerwedstrijden als Junior. Hierbij herinner ik mij zijn allereerste wedstrijd te Steenhuize. Ik had mij strategisch opgesteld op de enige helling. Ze vertrokken aan de kerk en snelden onmiddellijk de Steenhuizestraat op, een helling van een kilometer lang waar zeker het verschil kon gemaakt worden.

Maar toen het vrij omvangrijke peloton me voorbijsnelde, zag ik evenwel geen Gino. Natuurlijk dat ik hem niet gezien had, want hij zou wel diep in de buik van dat peloton verscholen zitten. Straks zou hij wel in de eerste ontsnapping zitten en ik zou hem dan op de top van de helling aanvuren. Ik was zijn hevigste supporter!

Doch na ronde twee èn ronde drie had ik nog steeds geen Gino ontwaard in het intussen uiteengereten peloton. Waar was Gino, wat was er gebeurd, was hij wel gestart …… Ik was een vat vol vragen en ik toog te voet naar de aankomststreep ….. waar ik een door een valpartij gehavende Gino ineengedoken op de stoep zag zitten. Hij was al van bij het startschot in de kant gereden en ten val gebracht.

Gino zou datzelfde jaar nog afscheid nemen van de competitie. Niet omdat hij niet meekon of omdat hij schrik had na die valpartij voor meer onheil, dan wel omdat hij zijn vader vroegtijdig verloor aan een maagbloeding.  En daarmee verloor hij niet alleen zijn ouder, maar ook zijn chauffeur die hem naar alle koersen voerde.

De koers, het was een belangrijk onderdeel van onze hechte vriendschap. Maar evenzeer gingen een aantal andere werelden voor mij open : de wereld van de klassieke muziek, de wereld van de literatuur, de wereld van de pop en rock, ……. Gino was een echte cultuurfreak. Waar hij intens kon genieten van klassieke muziek, kon hij ook stevige gitaarsolo’s van Jimmy Hendrickx appreciëren. Hij leerde me luisteren naar Bach en Mozart, hij leerde me Gerard Rève en Louis Paul Boon lezen, …..

Gino was echter ook een piekeraar, hij lag met het leven soms echt overhoop, had perioden van twijfel en vooral … hij miste vooral zijn vader. Het leven werd hem te zwaar en hij raakte in een zware depressie. Hij zou er nooit meer uit raken.

Uren hebben we gepraat over die zware periode, het moeras van de donkere gedachten, de helletocht waar hij doorwaadde. Hij wou geen hulp en wou er op eigen krachten bovenop komen. Maar dat lukte hem niet en hij verloor alle voeling met de realiteit. Het moet zo één van die donkerzwarte dagen geweest zijn toen hij besliste om zelf uit het leven te stappen. In alle eenzaameid is hij heengegaan. Pas na drie dagen is Gino …..

Hij liet een moeder achter, een klein vrouwtje die nu niemand meer heeft. Haar man en haar zoon, allebei op het kerkhof te Geraardsbergen. En net daarom ga ik ieder jaar met Maggy naar het kerkhof. Met de emmer en de spons in aanslag kuis ik de zerken van haar man en haar zoon. En intussen spreken we over vroeger, over haar man, over hoe goed hij wel was voor haar en Gino. We spreken ook over haar zoon, die ze nog steeds hard mist. Ze vraagt zich nog steeds af waarom hij zelf voor de dood gekozen heeft. Het valt mij op dat ze plots in de tegenwoordige tijd over hem spreekt. Ze probeert nog steeds zijn laatste dagen te reconstrueren.

En dan voel ik me maar een kleine mens bij zoveel verdriet. Op zo een moment voel ik die pijn en denk ik met veel weemoed terug aan die tijd van het Karmelieten, de tijd van Vanderaerden, aan mijn vriendschap met Gino….. Het is net alsof het gisteren was ….

 

Gomarken

 

Filmpagina De Palingrijders
Facebook Fanpagina De Palingrijders

depaling@gmail.com

Webstek van De Palingrijders


Responses

  1. ik ken dat gevoel, ben zelf al een goede vriend verloren..

    • 😉


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: