Gepost door: WTC De Palingrijders | 17 november, 2010

Over Merckx en Poupou en hoe het wielrennen iemand kan redden ….


Gered door Poupou


Chris Van Camp

Ik ben Chris Van Camp en ik heb een moeilijke jeugd gehad.

Toen ik geboren werd, bestonden er zelfs nog geen gsm’s, laat staan computers of internet. De pil al wel. Dat weet ik. Hoe vaak ik vriendinnen tegen mijn moeder hoorde zeggen: ‘wist jij dan niet dat de pil bestond?’ . Ik was wat ze toen een nakomertje noemden, een ‘ouwevrouwenkind’ en een bastaard bovendien. “Goed dat het geen mongooltje is”, gingen ze dan verder, terwijl ze mij lang en strak aankeken. Daarna knepen ze even bemoedigend in mijn moeders handen. Op mijn vierde was er eindelijk uitsluitsel. Om dat te vieren maakten de buren voor hun deur een eerste foto van mij. Ik had zelfs een koek gekregen, hoewel dat ook maar voor de foto kan geweest zijn. Dé foto!

Ik heb een vreselijke jeugd gehad. Ik was roodharig, schetenbleek met sproeten, zonschuw zeg maar. De zomers waren verschrikkelijk. Ga maar spelen. Alleen op een groot grasveld zonder lommer. Met niets dan een broek met olifantenpijpen in ‘texas-stof’, een t-shirt met lange mouwen, een zonnebril en een grote oranje, vilten hoed, om mij te beschermen. Te beschermen tegen wat? Sociale contacten?

Maar de wielersport heeft mij gered! Wat Gimondi, Poulidor, Zoetemelk en Merckx voor mij als kind gedaan hebben, had Unicef niet beter gekund. Dankzij hen, mocht ik hele namiddagen doorbrengen in een verduisterd huis, waar de rook te snijden viel en elke nog betrekkelijk levende oom zijn plek had voor de zwart-wit tv: Ronde van Frankrijk kijken! Of net zo goed die van Italië, of Parijs–Roubaix, op van die vreselijke kasseien waar in elke bocht een massavalpartij op de loer lag.

Het perspectief pendelde tussen dat van de cameraploeg in de helikopter en de cameraman annex commentator op de motor. Of je zag mieren over witte naden in het grijze landschap kruipen of je werd zeeziek van de schokkende close-ups van lijdende renners . Psychedelica voor de brave man. De stem van de commentator op de motor was onderhevig aan enige vervorming. Het oneffen wegvlak zorgde voor een vibrato om ‘u’ tegen te zeggen. “We zien Merckx in het wiel van Poulidor… hij moet lossen Raymond… daar gaat ie de eeuwige tweede”. De pathetiek werd weer draaglijk telkens de motor groepjes met wielerfans passeerde: “allé Poupou allé”. Die leuzen konden danig in je hersenen kruipen, als een foute schlager. Als je niet uitkeek, nam je Poupou mee in bed.

Vast geen aanrader want in die dagen lieten de wielerpakjes zo hun sporen na op de lichamen van de koershelden. Het uit plastic worsten opgetrokken helmpje trok een diepe, vuile streep in het voorhoofd van zo’n renner. Het zag er uit als een derde wenkbrauw die constante verwondering op hun gezicht schreef. “Kweenie, khad gen goei bene, khem nog gedemareerd moh tzat er ni in”. Van communicatie, mediatraining of een x-factor had nog niemand gehoord. Helden hijgden, stamelden en barsten ook vaak in tranen uit. Ze waren kapot meneer. Er was geen EPO, alleen een emmer koud water langs de weg en een tricolore zak met een banaan in. Als je verzorger op het goeie punt langs de weg stond en niet doodviel van naast je fiets te rennen, kon je wat extra energie tanken: een banaan! Na de overwinning hield zo’n placebo je niet langer overeind. Machinaal liet de winnaar zich omhelzen door de locale kusmiss. Occasioneel werd er wat schuimwijn vergoten en kwamen er plastic bloemen aan te pas. Een palm, zo heet zo’n onverwoestbaar onding. Er werd ook een ander truitje aangetrokken. Een gele voor de tourwinnaar, een witte met rode bollen voor de berggeit van dienst. België had zo’n typische berggeit, Lucien Van Impe, door de nonkels met het koosnaampje ‘vanimpeke’ bedacht. Lucien was kleiner dan Napoleon. Hij was nauwelijks met het blote oog waarneembaar, maar staand op de pedalen domineerde hij telkens weer het bergklassement.

Buiten de missen was er geen vrouw in de wijde omtrek te bespeuren. Er werd aan geheelonthouding gedaan. Geen zaadverspilling. Vrouwen zouden de perfecte relatie van de renner met zijn verzorger maar naar de kloten helpen. Om je benen te scheren en in te oliën had je privacy nodig. Het bed deelde je maar beter met een ploegmaat, die zou nooit zeuren over nieuwe gordijnen terwijl jouw hoofd nog in de tijdrit zat. Nee, echtgenotes zaten veilig thuis. Diep opgeborgen in het hinterland waar ze hun kinderen stameltaal inlepelden en papa aanduidden op tv. “Wie is da? Wie is da na? De papa!”. Zo’n koter moest al helderziend zijn om in het modderige marsmannetje met het spierwitte bovenlijf en de vanaf de elleboog gebruinde armen zijn vader te herkennen. Maar goed, na een keer of twintig ‘wie is da?’ wist het joch meestal wel dat het juiste antwoord papa was en niet nonkel Marcel.

Wij, de ooms, wezen naar Jos Spruyt alias ‘tspreutje. Hier is ‘em. Flits voorbij. Joske was in zijn amateurjaren nog de poulain van mijn vader geweest. Hij had hem vast een fiets cadeau gedaan en zijn inschrijvingsgeld voor een of andere kermiskoers betaald. Wanneer we hem opzochten in zijn dorp, werden we door zijn ouders onthaald als blanke koningen in een negerhut. De wielrennerij was een stiel voor boerenzonen. Die konden afzien en hadden er geen moeite mee om ‘onder iemand te rijden’, om iemands knecht te zijn. Jos werd de knecht van ene Eddy Merckx, die tour op tour won. Het afstoppen, losrijden, uit de wind zetten, banaan afstaan en de occasionele etappe winnen, had onze Jos geen windeieren gelegd. Fin de carrière opende hij een café-restaurant met terras en kinderspeeltuin. Bingo. Hij kocht het buitenverblijf waar ik mijn horrorzomers doorbracht, niet ik. Onlangs liep ik hem tegen het lijf. Hij was uitgedeind.Waar vroeger de rand van het helmpje zich aftekende, zaten nu diepe groeven. Hij herkende in mij de mongools ogende kleuter niet. Liever niet.



(Met dank aan Chris Van Camp voor haar toelating om dit pareltje te mogen publiceren op de blog !)

 

Webstek van De Palingrijders
Filmpagina De Palingrijders
Facebook Fanpagina De Palingrijders

depaling@gmail.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: