Gepost door: WTC De Palingrijders | 2 juli, 2012

Gomarken (15)


De Ronde Van Frankrijk

 

 

 

Vorige zaterdag is de 99ste editie van de Ronde Van Frankrijk van start gegaan. De proloog startte te Luik onder een ruime publieke belangstelling. Het is duidelijk : Le Tour is het wielerevenement van het jaar. Een olympische wegrit, een wereldkampioenschap en zelfs een Ronde Van Vlaanderen straalt zoveel charisma niet uit.

De Ronde heeft iets magisch. Vooreerst is er de ruim drie weken harde strijd. Iedere dag wordt er hard gekoerst en iedere overwinning is er één die telt. Een rit in de Tour staat bijna gelijk met een klassieker uit het voorjaar. Om dan nog niet te spreken over de gele trui. Wie deze leiderstrui om de lenden kan trekken, staat voor eeuwig geboekstaafd als dié geletrui-drager. Het is als een dikke vette vermelding op je CV.

Verder staat de Tour ook gekend voor de heroïek die het wielrennen kenmerkt. De ploegentijdrit, de individuele strijd tegen de klok, de massaspurten en vooral het klimwerk in de mythische Alpen en Pyreneeën. De strijd op de steile beklimmingen met klinkende namen als L’Alpe D’huez, Peyresourde, Tourmalet, Galibier, …..

Ik moet nog niet zo oud geweest zijn toen ik voor het eerst van de Ronde moet gehoord hebben. Opgegroeid in een volkscafé werd het ganse wielergebeuren me met de paplepel ingegeven. Het was de tijd van Eddy Merckx, Roger De Vlaminck en Freddy Maertens. En tegenstanders als Paulidor, Fuentes, Ocania, Basso, Zoetemelk en Barry Hoban … Mijn moeder was een fanatieke supporter van Eddy Merckx en menig cafébezoeker treiterde haar dan ook als Merckx eens niet won. Op die manier werd mijn moeder’s idool een God voor mij.

Tijdens de Ronde van Frankrijk zat het meeste volk niet in het café, dan wel in de woonkamer waar de TV stond. Er was op sommige momenten evenveel strijd daar achteraan het café, dan in de Ronde zelf. De gemoederen raakten daar dikwijls verhit als Merckx aanviel of aangevallen werd. Alles draaide toen om de kannibaal! En na iedere rit, nam ik de fiets en reed ik diezelfde koers nog eens (in het klein) over op De Schonenberg. Met opgestoken rug spurtte ik tegen Maertens, Rik van Linden en andere Marino Basso’s van die tijd. Of reed ik de Bieselenberg naar omhoog als was ik alleen op kop op de Tourmalet, omgeven door moto’s en wagens, aangemoedigd door een massa toeschouwers die mijn naam roepten.

’s Avonds zat ik na mijn fysieke inspanningen dan te wachten op de man met de schuifel. Van ver hoorde je de man met de tourkrantjes van Het Volk. Mijn moeder kocht er steeds twee : eentje voor de klanten en eentje voor mij. Eerst werden de muizen in de cartoon van Thomas Pips gezocht, om dan de uitslag en het klassement te bekijken. En iedere foto van Merckx werd zorgvuldig uitgeknipt en bijgehouden.

Met ouder worden werd ik meer ingeschakeld op de kleine boerderij van mijn vader. Het begin van de grote vakantie was als een feest voor die man. Twee maanden lang had hij er een goedkope werkkracht bij : hout zagen met de boogzaag op een houten “peerdeken”, “betrauve placeren”, kruid kappen tussen de bieten, rapen “placeren”, grachten uitgraven, weiden uitstoppen …. Het ging ten koste van de vele TV-namiddagen die de Ronde Van Frankrijk opleverde. Vaak kon ik alleen maar de laatste kilometers bekijken of zag ik al helemaal niets. En het zijn op die momenten dat ik de radio leren appreciëren heb. Overal waar ik ging of stond, had ik mijn vaders transistorradio mee.

De live-verslaggeving van Jan Wouters op de motor was hierbij legendarisch. Het was op de duur meer dan een waardige vervanger van de TV. Je wist niet alleen veel meer over het koersverloop, maar je voelde als het ware ook de krampen van de renners die moesten lossen, je voelde de pijn van een renner bij een valpartij, je rook het zweet van de renners, je zat zelf in het wiel van de gladiatoren , ….. zo goed en gedreven was Jan Wauters op de moto.

Jan Wauters

Zijn verslaggeving bezorgde me meer dan eens kippenvel. Hoe hij die finale verwoordde, hoe hij de koers analyseerde. En dan die stem, die eerst zelfzeker was en die naarmate de koers vorderde steeds emotioneler werd. De koers gebeurde gelijk of je er bij was. En dat was natuurlijk niet steeds naar de zin van mijn vader, die vond dat ik sneller moest doorwerken.

De Ronde Van Frankrijk , ja ze is het wielermonument van het jaar. Nog steeds zie ik er naar uit om de renners dag na dag te volgen. Het is een wereld op zich waar ieder incidentje als de gebroken pols van Tony Martin plots wereldnieuws is. Waar Cancelara de nieuwe God is, waar Jurgen Van Den Broeck plots de neus aan het venster steekt, waar een argeloos fotograferende toeschouwer een heuse valpartij ontketend, waar Cadel Evans’ fietsmanoeuvers één voor één geanalyseerd worden, waar …..

En als het kan zal ik ook nog eens een koersverloop volgen via radio1. Neen, geen Merckx meer die iedereen in friet rijdt, geen Freddy Maertens meer die iedereen kapot spurt, geen Lucien Van Impe meer die als een gevleugelde klimmer de Ronde wint, …. Dan wel reporter Christophe Vandegoor en Carl Berteele op de motor. Ook zij brengen de renners in huis via hun bevlogen verslagen op de radio. Wedden dat zij de mosterd gehaald hebben bij Jan Wauters 

Gomarken


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: