Gepost door: WTC De Palingrijders | 6 augustus, 2012

Sean Kelly 2012 (2)


Prachtige  klassieker !!

Na De “Namuroise”  stond de “Sean Kelly” vorige zaterdag op het programma.  Een kleine vergelijking : La Namuroise was 80 km lang met een hoogteverschil van 700 meter ….. de Sean Kelly was 90 km lang  met 1700 meter hoogteverschil.

Met veel moed had ik onlangs in de gietende regen in de buurt van Namen enkele Ardennenheuvels overwonnen.  Op dat moment had ik ergens spijt dat ik met mijn makker  Wim toch niet de 120 km gereden had. Ik voelde me daar echt goed.

Maar nu was het niet alleen 10 km meer, maar tevens  was er 1.000 meter meer hoogte te overwinnen. En ik had de woorden van een Waalse wielertoerist ook in mijn oren geknoopt : dat de heuvels in De Namuroise veel makkelijker waren dan deze in Vielsalm …

Een paar dagen voor de klassieker waren Wim en ik nog een 110 km gaan trainen ( http://www.routeyou.com/route/view/506860/fietsroute-trainingsroute-kamiel-velo.nl ). Aan een rustig tempo en op hartslag (tussen de 140 en 150) om louter conditie te kweken.

De vrijdag voelden de benen goed aan en ik was dan ook hoopvol dat ik de Sean Kelly goed zou verteren. De vrijdagavond lag ik al om tien uur in bed, want zaterdagmorgen vertrokken we om zes uur richting Vielsalm.

Het weer zag er die morgen redelijk goed uit. Enkel een paar buien in de namiddag werden er voorspeld. Reden genoeg om een regenjack mee te nemen. Ook wat mattentaartjes, wat energierepen en twee pullen water werden meegesleurd in de rugzak.

Na twee uur rijden zagen we aan de oprit van de Baraque de Fraiture een file van meer dan één km staan.  Dat beloofde!! We vonden uiteindelijk een plaatsje op een grote weide die de organisatie ter beschikking stelde. Het moet gezegd : de Vlaamse wielerbond had er een prachtig evenement van gemaakt!

Er waren naar verluid 10.000 deelnemers …..

Na een half uur te hebben aangeschoven om ons in te schrijven vertrokken we rond tien uur voor onze 90 km. Direct den Baraque de Fraiture naar beneden. En ik moet eerlijk zijn ; ik rij liever de berg omhoog dan hem af te rijden. Tot ongenoegen van Wim  neep ik op bijna iedere afdaling de remmen dicht, dit terwijl hij zich als een blok naar beneden liet vallen.  Brrrrrrrr.
De eerste kilometers waren naar beneden, dat viel dus al mee. Maar ook de eerste hellingen  met de Côte de Lierneux, de Côte de Goronne en de Côte de Rencheux waren best te doen. Op de 39-27 was dat perfect te doen.  We genoten ervan, lachten wat af en toch voelden we de inspanningen van deze hellingen.

Na de Côte d’ Ennal (die al wat zwaarder was dan de vorige) was het de beurt aan de  Côte de Wanne. Verdomd een zware helling. Hier ging ik voor de eerste keer diep in het rood. Halfweg was het even schrikken toen ik daar een wielertoeriste bewusteloos zag liggen. Gelukkig was de ambulance er op dat ogenblik. Hopelijk is alles goed gekomen. Maar het doet een mens toch nadenken waarmee hij bezig is!

Wat me opvalde was dat veel wielertoeristen echt afzagen tijdens de beklimming. Ik was zeker de enige niet die daar  in het rood ging. En ja het is een kanjer van een helling want er komt verdorie maar geen einde aan. Maar gelukkig was de bevoorrading er op de top. Tijd om wat bij te tanken en wat te eten.

Yessss, de Côte de Wanne overwonnen! Ik wist niet dat ik dat kon!

Na de bevoorrading vertrokken we richting La Platte. Daar was er terug een splitsing voorzien. Het moet gezegd, het was een perfecte organisatie. Overal lussen en zelfs mogelijkheid om hier en daar nog een kleine bijkomende lus  te nemen. De organisatie was perfect! En natuurlijk ook de omgeving. Het is daar fenomenaal schoon. Het deed soms denken aan de Alpen. Wim en ik hadden er al heimwee naar. Maar dit jaar gaat de berghuttentocht niet door omdat ik voor de eerste keer in het 23-jarig bestaan van de club eens wil proberen kampioen te worden. Niet iedereen gunt me dat, maar daar trek ik mij geen bal van aan. Ik doe het voor mezelf en daar ben ik best fier op! Wel dank aan makkers van de bergstappers om me die mogelijkheid te geven!

Het was prachtig weer en het was genieten van het prachtige landschap !

Tot de volgende bevoorrading waren er nog drie beklimmingen : de Côte de Brume (verdomd lang en bijwijlen een stevige kuitenbijter !!!), de Côte de Habiemont, en de Côte de Werbomont. Te Werbomont was er terug een bevoorrading, maar die sloegen we over want 15 km verderop te Mormont was er de derde en laatste bevoorrading. We opteerden echter wel op de top van de Habiemont even te stoppen om een lekkere pint te drinken. Hadden we dat niet verdiend?!

Halfweg …. een pintje mocht dan al 🙂

Maar de tocht werd zwaarder. Onderweg had ik al drie pullen water binnen en de Côte de Werbomont kroop in mijn kleren.  Gelukkig was de bevoorrading van Mormont er. Ik besloot er voldoende te eten en drinken. Nog snel een paar bananen en een aqaurius, even uitpuffen op het gras en dan de helm op …. op weg naar de Côte de Grand-Menil.

vijf pullen water voor 90 km ….

Een drukte aan de laatste bevoorrading te Mormont.

De laatste 20 kilometers dan maar. Eerst de lange (4,5 kilometer lang) beklimming van de Grand-Menil om dan een stevige kuitenbijter voorgeschoteld te krijgen : de Côte ‘d Odeigne . Met mijn koppig karakter en doorzetting bereikte ik de top van deze nijdige klim! Ik wilde nu echter zo snel mogelijk aan de aankomst zijn. Maar eerst moest de laatste helling er nog aan : de Baraque de Fraiture.

Toen ik hem in begin van de rit afreed, dacht ik nog dat dat een makkie zou zijn om als laatste te beklimmen, maar niets was minder waar. Ik was moe en die laatste 4 kilometer bergop was lastig. Ik was dan ook gelukkig toen we hem samen overwonnen hadden.  De 90 kilometer zaten erop en de buit was binnen. Maar vooral : ik had het gedaan! Wat Wim me altijd al had voorgehouden werd waarheid : ook ik kan in de Ardennen de bergen op.

Gelukkig dat we de 90 km samen uitgereden hebben! Yes We Can Wim!

Voor mij is het nu duidelijk : ik ga voor kampioen. Hopelijk lukt het mij en haal ik zonder kleerscheuren de eindmeet eind september.

Om te besluiten : de Sean Kelly 2012 (90 km) is een prachtige klassieker. Wel heel zwaar, maar in een bijzonder mooi landschap als de Ardennen zijn! Een prachtige organisatie zonder enig minpunt. Goede uitpijling, perfecte bevoorrading en op de meest gevaarlijke punten seingevers! De Sean Kelly is TOP!

Hopelijk volgend jaar terug! Met veel dank aan Wim Nica! Bedankt voor de vriendschap :

Vele Sean Kelly groeten,

van uw reporter ter plaatse,

Kamiel Vélo

Advertenties

Responses

  1. 😉

  2. Super Kamiel, jammer te lezen dat er leden zijn die het je niet gunnen. Er is niemand die hen tegenhoudt om hetzelfde te doen. Ik kan je alleen maar proficiaat wensen? Had graag meegeweest maar de gezondheid laat me een beetje in de steek de laatste tijd. Hoed af voor je prestatie. Jij wordt de nieuwe kampioen in groep C. Ik duim alvast voor je

    • Nen dikke proficiat hè moatje, doe zo verder. Je verdiend het dubbel en dik om kampioen te worden! Ik vindt zelfs dat degene die u dat niet gunnen zichzelf zouden moeten verontschuldigen tegenover u op de kampioeneviering! Geniet er van moatje.

  3. heel knap wat je gedaan hebt kamiel ( en wim ook trouwens) 😉 , Kamiel for champion!!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: