Gepost door: WTC De Palingrijders | 30 oktober, 2012

Flandrien


Beste Palingrijders,

 

Het was zondagmorgen vreemd ontwaken.  In eerste instantie door een kleine kater (een beetje veel wijn en een beetje minder Ename) maar naarmate ik meer bij mijn positieven kwam ook door de gebeurtenissen van de voorbije avond.

Een beetje nerveus om voor de eerste keer in 23 jaar clubgeschiedenis naar voor te mogen gaan om de eerste prijs bij de C’s op te halen.  Een mooi einde van een prachtig maar zwaar seizoen.

Bij aanvang van het seizoen deed ik een dure eed aan mijn makker Wim.  Op een mooie winteravond, tussen twee glazen whisky door, ietwat aangeschoten en den babbelaar goed op dreef stelde ik een doel voor 2012.  Ik zou voor het kampioenschap in groep C gaan.  Wim was niet meteen onder de indruk. In 22 jaar had ik nog nooit op het podium gestaan en ieder voorjaar was er wel iets waardoor ik ziek aan de kant moest staan.

Ik besefte dus dat het een dure eed was. Temeer dat de concurrentie in de C-groep niet te onderschatten zou zijn. Zo zou De Plakker een meer dan te duchten tegenstander zijn en de voorzitter zou ook dit jaar wel niet vaak de boot missen. Ik wist toen al dat de klassiekers die op zaterdag geprogrammeerd stonden het verschil zouden maken. Alleen …. waren dat geen hapklare brokken.

Op 1 mei  had ik evenwel al   twee overwinningen binnen : ik was gespaard gebleven van ziekte èn die dag stond ik voor de eerste keer alleen op kop! Ik zie Dirk Goessens nog verbaasd toekijken toen ik uitbundig verklaarde dat ik voor kampioen ging. Er moesten nog veel ritten gereden worden aldus Bettini 🙂

De Plakker was evenwel niet verontrust dat ik hem van de eerste plaats verdrongen had. Hij berustte erin dat ik dat niet zou volhouden tot het einde van het seizoen. Hij was overtuigd van het feit dat ik liever mijn bed zag dan de fiets. Ik was dus de underdog 🙂

Die eerste mei begon het kampioenschap effectief. De daaropvolgende weken  waren De Plakker en ik aan elkaar gewaagd. Ik leefde van rit naar rit en ging trainen in de week.  Het was bijwijlen ook een harde strijd aan het worden. Als De Plakker een paar kilometers kon terugsprokkelen, liet hij die kans niet onbenut. Ook dat was  nieuw voor mij :  de soms harde competitie om die eerste plaats. Tot een incidentrijke Flandrientocht roet in het eten smeet. Daar verkoos ik bij mijn makker Marc te blijven en ik zag mijn voorsprong slinken. Die surplus was de week nadien helemaal weg toen ik Marc niet alleen wou laten rijden en ik bijgevolg geen kilometers kreeg.

Impulsief als ik ben, wou ik de handdoek in de ring smijten.  Maar na een paar nachten slapen en met de steun van Wim  nam ik de beslissing om de Ardennenklassiekers te gaan rijden.  Wim en ik vertrokken in alle vroegte  naar de Namuroise. In de gietende regen zetten we aan voor een tocht van 80 km  met 700 meter hoogteverschil. Reeds van in de eerste hectometers liep het water al uit onze schoenen.  Maar de drang om terug op de eerste plaats te staan was te groot. Ik moest en zou de kilometers die ik verloren had terugnemen! Regen of  geen regen.

Het is een wijze en bijzonder leerrijke tocht geworden. Wim wees me op het aan te houden ritme en hoe ik een beklimming moest indelen.  Hier deed ik de moed op om de Sean Kelly Classic en de Criquilion te gaan rijden.  De Namuroise was een overwinning op mezelf. Ik die dacht dat zo een ritten niet voor mij waren, reed die Ardennenrit zonder veel moeite uit. Alleen mijn remblokjes moest ik laten vervangen 🙂 Afdalen was blijkbaar moeilijker dan klimmen 🙂

De dag na de Namuroise moest ik wel de boze blikken en de harde commentaar van De Plakker verdragen.  Hier vreesde ik wel voor de vriendschap met De Plakker. Die wilde ik absoluut niet verliezen ! Een slappe koord om op te dansen weliswaar. Was het dat alles wel waard, spookte het soms door mijn hoofd.

En vanaf die eerste bergrit ging het alleen maar in opgaande lijn.  Samen met Wim reed ik tot 25o km per week. Veel bergop  en aan een traag tempo waarbij ik de hartslag consequent onder de 140 hartslagen per minuut probeerde te houden. Maar dat moest wilde ik de 1700 meter hoogteverschil in de Sean Kelly overwinnen.

De voorbereiding was dus optimaal en op de dag van de Ardennenklassieker stond de zon hoog aan de hemel. Het was prachtig weer. Vertrek was op de Baraque Fraiture.  Ik herinner me nog dat toen ik deze helling afreed, ik me de bemerking maakte dat dat zeker geen probleem zou zijn om dat bergske in de finale op te rijden. Maar het is eventjes anders gelopen. De eerste zware helling was de Côte De Wanne. Een soort Berendries die drie keer zo lang  is. Het zou mijn enige calvarietocht niet worden. Zeker de laatste 20 km waren een helse tocht. Tot dan was alles nog redelijk goed verlopen.

En ja, waar ik eerst dacht dat de Baraque Fraiture een piece of cake zou zijn, was dat nog de langste berg ooit 🙂 Het geluk dat ik daarboven op die berg voelde was wel immens.  Een dikke 5 uur in de hitte, 1700 meter hoogteverschil overwonnen en vooral de kloof met De Plakker uitgediept. Mijn dag kon niet stuk, ondanks het feit dat ik heeeeel diep geweest was en mijn bobijn duidelijk af was.

Na de Namuroise en de Kelly was ik duidelijk klaar voor de Criquilion te La Roche.  Hier geen Wim aan mijn zijde, dan wel Peter Vidts die in de Cricq de basis voor zijn titel bij de B’s wou leggen.  Ter plaatse had ik al een sms gestuurd naar ons mannen van de A-groep, hun succes toewensende voor een goed klassement in deze zware klassieker.

Met de bij elkaar gefietste moed in de twee voorgaande ritten reed ik ook deze rit uit. Met Peter aan mijn zijde reed ik de 98 km vlot uit. Enkel op de laatste helling had ik de helpende hand van de Peter nodig.  Het Ardens drieluik was een succes geweest. Ik heb op het eind van de Criquilion wel mijn beschermengel(en) bedankt : geen materiaalpech gehad en vooral geen valpartij! Hoewel we het toch even benauwd hadden in de Namuroise he Wim 😉 En vanaf dan was het kampioenschap binnen. Alleen was het jammer dat ik de laatste ritten niet meer heb kunnen meefietsen door bronchitis.

Feit is dat ik zo een kampioenschap deftig onderschat heb. Het is niet alleen fysiek niet te onderschatten, maar er is ook het psychisch aspect! En dat laatste woog nog het zwaarst van al door.  De soms harde strijd met De Plakker, de vriendschap die daardoor onder druk kwam,  ….. het woog soms op mij.  Ik besefte maar al te goed dat Dirk ook zijn zinnen had gezet op de titel. Bijwijlen heb ik me soms echt rot gevoeld, me afvragende waar ik mee bezig was.

Aan de andere kant heb ik een grenzeloos respect gekregen voor alle Palingrijders die ooit al kampioen geweest zijn of net niet geweest zijn. Nu pas besef ik hoe moeilijk dat is om voor het kampioenschap bij De Palingrijders te gaan.  Vorige zaterdag was mijn respect voor Tommy dan ook bijzonder groot. Drie keer op een rij kampioen worden bij de A-groep is fenomenaal.

En dan die verkiezing voor Flandrien. Ik had tegen mijn vrouwke nog gezegd dat er misschien wel een klein kasseitje inzat. Met veel geluk een derde plaats tegen kleppers als Joris en Tommy! Ik droomde daar wel van om samen met die twee mannen op de foto te staan. Toen ik echter hoorde dat ik de grootste kassei won, was ik wel van mijn melk.  Ik kreeg kippenvel en wist niet meer wat zeggen. Zoveel Palingrijders die op mij gestemd hadden. Ik was enerzijds perplex, anderzijds ontroerd.  Wat doet dat deugd om Palingrijder te zijn.

Danny


Responses

  1. Danny, het kampioenschap en de Flandrien heb je super en dik verdient nogmaals proficiat en petje af voor de prestatie

  2. Kamiel, ooooververdiend die kassei. Je bewijst dat iedereen met de juiste inzet die gegeerde kassei kan verdienen. Proficiat aan al die palingrijders oog hebben gehad voor de prestatie van onze blog-l(ij)eider… Laat niet af en doe zo voort… (JorisVE)

  3. Een welgemeende proficiate met je 2 titels.En nu bevestigen!

  4. Danny ,uw prestaties van het afgelopen seizoen waren bewonderenswaardig.Reeds van bij het begin was ik aangenaam verrast met uw soepele pedaalslag en vormpeil.Waarschijnlijk ging hier een goede voorbereiding aan vooraf.
    Voor mij ben je een verdiende winnaar als Kampioen 2012 en Flandrien. Dikke PROFICIAT.
    Hou deze konditie vast en feest met mate ,want anders gaat het snel achteruit,zoals bij de meeste kampioenen!

    NB:schuldgevoelens zijn hier niet op hun plaats,iedereen is vrij de fietskalender volgens zijn doelstellingen af te werken.

    Vriendelijke groeten, André.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: